Doorbraakcoaching

13/06/2026

09/06/2026

De week van hoogsensitiviteit

Iemand die hoogsensitief (HSP) is, heeft een gevoeliger zenuwstelsel. Prikkels zoals geluid, licht, geuren en emoties van anderen komen veel intenser binnen en worden diepgaander verwerkt. Het is een aangeboren karaktereigenschap en geen psychische aandoening (Esther Bergsma).

Het is zeer opvallend hoeveel (voormalig) hoog-risico professionals ik in mijn coachpraktijk spreek die net als ik hoogsensitief zijn. Ik schat in dat ongeveer de helft van mijn cliënten hoogsensitief is. Van een handhavingsteam dat ik één voor één mocht coachen, was tenminste twee derde hoogsensitief. Vaak waren ze niet bewust van hun hoogsensitiviteit. Volgens het onderzoek van de Amerikaanse psychologe Dr. Elaine Aron is vijftien tot twintig procent van álle mensen hoogsensitief. Dat zijn in Nederland 15.600 veteranen (buiten dienst), 13.600 actieve militairen, 12.600 politiemensen, 5.600 brandweermensen en 1.300 ambulanceverpleegkundigen.

Omdat een redelijk hoog percentage mensen hoogsensitief is, lijkt het me belangrijk om hier in de hoog-risico sector meer aandacht voor te hebben. Niet om HSP’ers te weren uit de organisatie, maar vooral om hun capaciteiten goed te kunnen benutten en onnodige uitval te voorkomen.

Hoewel er naar mijn weten nog geen onderzoek naar gedaan is, heb ik sterk de indruk dat verhoudingsgewijs meer HSP in de hoog-risico sector last hebben van psychische klachten, zoals PTSS. Emoties en gevoelens worden immers door de HSP op een intensere manier en op een dieper niveau ervaren. Als je onbewust HSP bent en je past je aan, is de kans groot dat die intense ervaringen van het werk onvoldoende verwerkt worden. Een onderzoek naar de relatie tussen PTSS en HSP is wat mij betreft hard nodig om onnodige uitval te voorkomen.

Er ligt een enorme kracht verscholen in die sensitiviteit. Je moet er alleen bewust van zijn en er goed mee omgaan. Door hier al in de selectie en opleiding aandacht voor te hebben, kan je deze kracht ontdekken en inzetten. Ik kan mij voorstellen dat de kwaliteiten van de HSP op veel werkvelden erg waardevol kunnen zijn: bij de recherche, als piloot of in de forensische opsporing.

Uit het boek 'Ik zweer trouw': https://www.bol.com/nl/nl/p/ik-zweer-trouw/9300000146233290/?referrer=socialshare_pdp_www

Nieuwsgierig of je hoogsensitief bent? Doe hier de test: https://hoogsensitief.nl/test/

06/06/2026

D-day - "There was no glory on the beach that day"

Twee jaar geleden waren we met het gezin op vakantie in Normandië en zagen we een naam die daar vaak voorbij komt: Heinrich Severloh (rechts op de foto). Het is de 21-jarige Duitse soldaat die op D-day vanuit zijn bunker WN62 naar verluidt 1000+ slachtoffers op Omaha-beach heeft gemaakt. Een gruwelijk verhaal.

Heinrich overleefde D-day, werd krijgsgevangen gemaakt en keerde na de oorlog terug naar huis. Hij werd het 'Het beest van Normandië' genoemd. Op YouTube is veel beeldmateriaal van hem te vinden en Heinrich schreef zelfs een boek over zijn ervaringen.

Het meest bijzondere beeldmateriaal is misschien wel van de ontmoeting tussen Heinrich en David Silva (links op de foto). David was een van de duizenden Amerikaanse soldaten die tijdens D-day landde op Omaha-beach. David werd drie keer geraakt, maar overleefde de oorlog. Zestig jaar na D-day schudden beide heren op hetzelfde strand elkaar de hand.

Silva: “I forgave him, even though he didn’t want me to. I think he really wanted this, he was hurting a lot.”

Heinrich: “There was no glory on the beach that day, just a lot of blood, and screams, and young men dying. With Silva, you can apologize, the others who died out there, you can no longer apologize. I visit them at the cemetery...we were all boys”.

De heren ontwikkelde een bijzondere vriendschap en hebben elkaar meermaals ontmoet. Deze foto doet mij veel. Het laat de waanzin van de oorlog zien. Twee jonge mannen die elkaar niet kennen, bevechten elkaar op een plek ver van hun eigen huis.

Heinrich zat vast in een afgrijselijk Nazi-systeem. Hij dacht wellicht dat hij het juiste deed, eruit stappen kon niet en vanuit dat systeem deed hij gruwelijke dingen. Het maakt me nadenken over de huidige tijd. Hoeveel Heinrichs zouden er tegenwoordig nog zijn? Ofwel: mensen die vastzitten in een systeem, (onbewust?) anderen veel schade toebrengen en zelfs denken daarmee het juiste te doen?

Om vervolgens later, als er meer bewustzijn is gekomen, de horror van het verhaal te doorzien?

Daarom zet ik mij in voor het vergroten van het zelfbewustzijn en het helpen bij de reis naar binnen. Het is, wat mij betreft, dé manier om deze patronen bij mensen te kunnen doorbreken. Ik schreef er het boek 'ik zweer trouw' over. Kan je als geüniformeerde trouw zijn aan jezelf in een wereld waaraan je trouw gezworen hebt? Je bestelt hem hier: https://www.bol.com/nl/nl/p/ik-zweer-trouw/9300000146233290/?referrer=socialshare_pdp_www

02/06/2026

Zo binnen, zo buiten

Vandaag gaf ik een lezing aan het team Veiligheid van een middelgrote Nederlandse gemeente. In de lezing ging ik in waarom jezelf-zijn én jezelf veilig voelen in het team belangrijk is. Voor jezelf, voor het team en de opdracht waarvoor je staat. Zeker als je als team de opdracht hebt de veiligheid in de gemeente te bewaken, is het van belang bovenal als team intern veilig te zijn. Immers, zo binnen, zo buiten.

Die interne veiligheid hangt o.a. af van de mate waarin je binnen het team authentiek kan zijn. Heb je de moed om te zeggen wat er op je hart ligt? Kan je je mening geven? Emoties uiten? Vragen stellen? Kritisch zijn? Ben je met elkaar in staat alle kaarten op tafel te leggen óf houd je kaarten voor de borst en geef je je eigen mening niet of spreek je je gevoel niet uit? Die interne veiligheid vraagt wat van ieder individu, de groep en de leidinggevenden. Hoe authentieker, hoe meer verbinding en hoe meer veiligheid.

Interessant is het spanningsveld waarin een team Veiligheid van een gemeente in opereert. Voert het team klakkeloos de wens van een Burgemeester uit? Of is er ruimte om een onderbouwd tegenargument te geven? Kan het team op elkaar vertrouwen als er een grote crisis in de gemeente is? Wat deel je wel met elkaar en wat niet? Wat als een opdracht ingaat tegen je eigen normen en waarden? Kan en durf je eigenlijk wel open te zijn in een omgeving waarvan je financieel afhankelijk bent?

In dit spanningsveld is het wat mij betreft van belang jezelf goed te kennen en trouw aan jezelf te zijn. Het kan dan wrijven en schuren, maar uiteindelijk is het eindresultaat dan voor iedereen het eerlijkste en het beste.

https://www.doorbraakcoaching.com/inspiratielezing

01/06/2026

30/05/2026

Zielsliefde… A blessing in disguise?

In 2015 ontmoetten Linda en Michiel elkaar op het werk. Het leek een voorbestemde ontmoeting, want toen ze elkaar voor het eerst zagen was het alsof ze elkaar op een dieper niveau herkenden. Door de ontmoeting werden ze abrupt ‘wakker’ geschud en gingen hun beide levens totaal op de kop. Inmiddels zijn ze elf jaar samen en hebben ze een mooi dochtertje. Waarom moesten Linda en Michiel elkaar ontmoeten en wat betekent hun zelfverklaarde zielsverwantschap?

Linda en ik spraken Niels Brummelman van ParaVisie Magazine een aantal jaar geleden en vertelden ons verhaal. Over zielsverwanten, transformatie, vorige levens en onvoorwaardelijke liefde.

Je leest ons verhaal hier:

https://www.doorbraakcoaching.com/_files/ugd/fc6446_ac860a709a674cfda4f12407fa6a7c73.pdf

25/05/2026

"Ik zou het ook wel willen, maar ik durf het niet..."

Dit was de meest gehoorde reactie van collega's van de Gemeente Rotterdam toen ik op mijn 42ste mijn ontslag had ingediend. Na 12,5 jaar was het heel duidelijk voor me geworden dat het tijd was om een andere koers te gaan varen. Het was een spannende stap, want ik verliet een 'gouden kooi' van goede arbeidsvoorwaarden, een fijn salaris en bovenal veiligheid en zekerheid. Die kooi heb ik toen heel duidelijk gevoeld en met mij dus blijkbaar veel collega's.

Op mijn 30ste had ik een soortgelijke grote sprong gemaakt toen ik na ruim 12 jaar het Korps Mariniers verliet. Vanuit de schoolbanken was ik bij het Ministerie van Defensie gaan werken en kende ik feitelijk niets anders dan militair-zijn. Ik had er werkelijk geen idee van hoe het zou zijn in de burgermaatschappij.

Twee keer nam ik een sprong in het diepe voor mijn eigen welzijn. Mijn lichaam gaf immers beide keren héél goed aan dat het tijd was voor verandering. Had ik niet naar de signalen van mijn lijf geluisterd, was ik hoogstwaarschijnlijk ziek geworden of was er een andere crisis op mijn pad gekomen om maar in beweging te komen.

Toen ik zelf zat aan te hikken tegen het nemen van ontslag bij de gemeente Rotterdam, zei ik tegen een goede vriend: "ik heb moeite om mijn veilige haven te verlaten". Hij reageerde met het volgende antwoord: "Maar Michiel, die haven staat wel in de brand, dus trossen los en vaar weg uit die haven. Je vindt vast wel weer een nieuwe koers...". Hij had gelijk.

Een carrièreswitch kan heel spannend zijn. Maar het is de kunst om naar je lijf en jouw innerlijke stem te luisteren én daarop te vertrouwen. Heb je moeite om die signalen voor jezelf te erkennen en duiden? Ik help je er graag bij. Mijn coachpraktijk zit in het Delftse Hout: www.doorbraakcoaching.com

24/05/2026

We hadden ook thuis kunnen blijven

Eind 2023 deed oud-marinier Kees Amsterdam een doorbraaksessie bij me. Zoals hijzelf schrijft over de sessie: "Die coachingssessie doet me realiseren dat ik qua gevoel lange tijd redelijk op slot zat. Maar Michiel brengt me tegelijkertijd ook een stukje dichter bij mijn gevoel. Hij doet zelfs nog iets waardevollers: hij laat het vonkje in mijn hart opnieuw branden.".

Toen Kees in de sessie ging luisteren naar wat zijn hart hem te zeggen had, kwamen er duidelijke antwoorden naar boven. Hij wilde samen met zijn gezin losbreken. Enige tijd na de sessie zei hij dan ook zijn baan op, verkochten ze het huis en ging hij zijn droom achterna. Met zijn gezin reisde hij bijna een jaar lang door Europa. Zo leerden ze niet alleen Europa beter kennen, maar ook elkaar en vooral zichzelf.

Kees schreef er een boek over: We hadden ook thuis kunnen blijven. De titel is voor mij een aanmoediging je hart te volgen en je dromen achterna te gaan, ook al is dat soms spannend. Durf te springen!

Het is een eerlijk, positief en humoristisch verhaal!

Je bestelt het boek o.a. hier: https://www.bol.com/nl/nl/p/we-hadden-ook-thuis-kunnen-blijven/9300000276290046/?referrer=socialshare_pdp_www

Knap gedaan Kees! 👊

21/05/2026

Als het ja-woord eigenlijk een nee is

In de reflecties op het leven, komt in de coachsessies die ik geef een zekere ongemakkelijke waarheid over de relatie regelmatig aan het licht. Het huwelijk is gebaseerd op angst, niet op werkelijke liefde. Angst om alleen te staan, angst om de ander pijn te doen, angst om niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen, angst voor oordeel, doen zoals het hoort....

Regelmatig wordt in een coachsessie opgebiecht dat destijds tijdens het uitspreken van het ja-woord op de bruiloft er eigenlijk een 'nee' gevoeld werd. De angststemmen in het hoofd wonnen het op dat moment van het gefluister van het hart. Dat is een pijnlijke reflectie, zeker als er uit het huwelijk kinderen voortgekomen zijn. Die 'nee' is destijds wel gevoeld, maar snel weer weggedrukt.

Vroeg of laat komt die 'nee' toch vaak wel weer aan de oppervlakte en wegdrukken gaat dan gewoon niet meer. Op de oude voet met elkaar doorgaan, werkt dan niet, dus moet er wat veranderen. De kaarten mogen op tafel. Dat betekent dat beide partners hun eigen angsten onder ogen hebben te komen en misschien wel voor het eerst naar de ander (en zichzelf) totale openheid hebben te geven. Over hun gevoel, hun behoeftes, onzekerheden... alles.

Als beide partners dit durven te doen, wordt vaak duidelijk dat hun angsten hun oorsprong hebben in het begin van het leven. Dus al ruim voor het huwelijk hebben beide (!) partners zich onbewust en onbedoeld aangepast en hebben ze elkaar op deze aanpassing aangetrokken. Door deze aanpassing los te laten, door de angsten heen te gaan en alle kaarten op tafel te leggen, ontstaat er een eerlijk verhaal. Dit eerlijke verhaal geeft een eerlijk toekomstbeeld. Met óf zonder elkaar.

Door dit dappere proces gaan de koppels die bij mij relatiecoaching doen. Deze coaching is er niet p***e op gericht om een koppel bij elkaar te houden, maar veel meer op het inzicht krijgen in jezelf, de ander én de dynamieken in de relatie. Alle kaarten op tafel dus.

https://www.doorbraakcoaching.com/relatietherapie