29/10/2026
Brabantcup 24-10-2026,
Uit tegen D.O.N.H.N. uit Heerhugowaard.
Daar gaan we weer, althans, dat dachten we, want de eerste ronde waren we vrij en voor onze eerste wedstrijd zouden we het tegen WDC uit Weert moeten opnemen. Maar die hebben zich helaas teruggetrokken, waarschijnlijk vanwege de te lange afstanden. Intussen zocht ik naar sponsoren, tot ik asbestsaneringsfirma AF Milieu B.V. uit Vlaardingen weer benaderde. Die waren gelukkig bereid om net als vorig jaar weer een leuk stukje te sponsoren. Vooral toen ik het aantal weergaven van Peets column liet zien, waren ze verkocht. Dankzij AF Milieu B.V. kon ik de Delftse deleg*tie van een extra paar drankjes voorzien waar ze zichtbaar van genoten.
Maar ik ben natuurlijk niet voor Jan l*l meegegaan, want het is nu echt tijd voor “De dartreporter” om onze uitwisseling tegen D.O.N.H.N. uit Heerhugowaard te verslaan. Zoals een goede captain betaamt, zorgde Marco weer voor een toporganisatie en opstelling van de Delftse deleg*tie. Gelukkig was Paul van Dommelen bereid om Collin, Annet en mij mee te laten rijden, dus dat zat als gegoten. Zo rond halfelf reden we relaxed richting het noorden, waar we uitgerust aankwamen en klaar waren om de strijd aan te gaan.
Eenmaal binnen in een gezellig bruin café de Swan kwamen we in een Halloween-sfeer vol skeletten en spinrage terecht. Verbaasd keek ik om mij heen en viel ik naast de ingang, een bijna drie meter hoog skelet op. En naast deze man, vrouw of kunststof bleek op een stoel iemand al héél lang te wachten? Hoe het komt, weet ik niet, maar ik zag gelijk Collin zitten, a**e jongen, lol. De dames en heren van D.O.N.H.N. waren al flink bezig om zich te wapenen tegen ons en gingen hiermee tussen het kennismaken stoïcijns door.
Intussen was de Delftse deleg*tie compleet, werden de dartshirts aangetrokken en werden de borden gretig aangevallen, want … eindelijk mochten wij van start. Na een bakje koffie die overigens niet zou misstaan voor een stukje asfalt “ligt uiteraard aan mezelf”, zo sterk dat ik direct wat bruingele rakkers nodig had om die smaak weg te krijgen. Nadat die smaak samen met een lekker broodje verdween, was ook de 13:00 uur al verstreken tot de captains bij elkaar kwamen om echt te gaan pijle kijle.
Als eerste werd Collin naar de oche geroepen om het tegen P. Molenaar op te nemen en dat Collin Vink best goed af, 0-3. Daarnaast mocht Kim v/d Kraan aantreden tegen N. Blasser, waar beide dames een spannend potje maakten als de winst toch naar N. Blasser gaat. Op de laatste baan mocht Matthew Medhurst het tegen M. Hol opnemen, maar M. Hol gaf zich niet zomaar gewonnen. Ook de heren maakten het spannend tot Matthew het punt binnen sleepte, 2-3.
Nu was het aan Dylan Emmerink om L. Tardio tegen te houden en dat gebeurde gelukkig ook, 0-3. Tegelijkertijd was die opdracht ook voor Michael Smithuis tegen K. Abbink. Ondanks ook een spannende pot ging dat punt ook mee naar Delft, 2-3. Op de baan tussen de heren vocht Michele Vente tegen N. Kost en juist het vechten leverde ook weer een punt voor Delft op, 1-3.
Delft kwam goed uit de startblokken en probeerde dit vol te houden onder luidde Delftse aanmoedigingen. Nu was het aan Paul van Dommelen om J. Ruiter in het stof te laten bijten en ondanks het afstaan van één leg pakte ook Paul zijn punt, 1-3. En of dat niet genoeg was, bleek Marco Medhurst, zoals altijd in bloedvorm, en gunde M. Schilder geen leg, 0-3, en zo werd Marco, die voor het eerst deelnam, ook ontgroend. Ook nu op de baan tussen het geweld van de heren moest Annet het tegen E. Kwoijk opnemen en zichtbaar rustig pakte zij voor Delft een punt, 3-1.
Nu waren we aangekomen bij de laatste singles met Wesley Logger tegen R. Rietbergen. Hoe goed Wesley ook vocht, hij moest in R. Rietbergen zijn meerdere erkennen, 3-1. En Richard Veldhuis, “the man with the titles”, gaf alsnog één leg weg aan M. Egbergen, 1-3. En tegelijk tussen de heren was Sandra Heskes in een waar gevecht gewikkeld met L. Rietbergen. Geen van de dames gaf zich gewonnen en de dubbels bleken ook niet mee te werken en toch pakte Sandra net aan haar puntje voor Delft, 2-3.
Met een 2-10 voorsprong zat Delft tot nog toe op rozen en in een flow die absoluut naar meer smaakte, maar eerst was het tijd voor rokertje. Ik stond op dat moment even alleen als een paar mensen van de tegenstander gezellig aansloten en begonnen over Peets column dankzij mijn visitekaartjes! Ze blijken zelf ook iemand te hebben die verslagen schrijft, maar daar lezen wij in een paar tellen doorheen volgens hen, maar jij schrijft een heel verhaal, man!? En dat is echt gaaf! Complimenten zijn altijd gaaf, maar het was alweer tijd voor de koppels, dus ging ik als een speer weer naar binnen.
Daar zag ik als eerste R. Rietbergen en K. Abbink, die het tegen Matthew en Michael moesten opnemen, waarbij Delft maar leg moest afstaan, 1-3. Twee banen verder waren de heren M. Schilder en N. Krijter echt gebrand op een overwinning tegen Collin en Wouter, wat dan ook lukte, 3-1. Tussen het gevecht van de herenkoppels lieten de dames K. de Kok en B. v.d. Leest tegen Kim en Michele ook hun pijle spreken en hoe! Na een spannend potje bleek Heerhugowaard net iets te sterk, 3-2.
Ook het volgende herenkoppel met M. Egbergen en J. Ruiter tegen Dylan en Marco was een leuke overwinning voor Delft, 1-3. Maar tegelijk met deze heren wisten M. Hol en M. Tanis het Paul en Richard erg lastig te maken tot de winnende dubbel door Heerhugowaard werd geraakt, 3-2. En wederom tussen de heren in, dus de middelste baan zagen een strakke focus bij onze dames Annet en Sandra, die hun tegenstanders L. Rietbergen en N. Blasser geen leg gunde, dus boem, 0-3.
Het ging, dus echt niet slecht, maar weten wij stand te houden? Zonder pauze stonden de vechtjassen alweer klaar voor de mixkoppels met M. Egbergen en E. Kwoijk tegen Kim en Dylan als eersten. Pff, ook hier moest de laatste leg beslecht worden als Delft een tikje krijgt, 3-2. Tja, als je één vinger per ongeluk toegeeft …? Op de baan ernaast waren J. Ruiter en L. Rietbergen tegen Michele en Wouter tegelijk bezig en ook verzeild in een waar gevecht, dus ook dit puntje bleef in het noorden, 3-2. Die dames en heren roken blijkbaar bloed en bleven vechten en hopen op een volgend puntje, en daar moesten R. Rietbergen en B. v/d Leest voor zorgen tegen Sandra en Wesley. Maar ook hier beef Delft in het stof, 3-1. Tegelijkertijd waren N. Krijter en N. Kost tegen Annet en Marco bezig met wederom een waar titanengevecht tot de laatste leg en de dubbels … zo dichtbij tot het lukte, 2-3.
En toen bleek het hek weer van de dam, want Delft, zoals ik vaker zei, blijft vechten tot de laatste dubbel. De extra herenkoppels, hier werden aan beide kampen de sterksten opgesteld met als eerste M. Hol en L. Tardio tegen Matthew en Michael, wat verdomd als het niet waar is … ook over de volle lengte, maar wel voor ons, lol, 2-3. Die volle lengte, daar voelden ze op de baan ernaast weinig voor tussen M. Tanis en J. Ruiter tegen Paul en Richard. Dit was een stuk ontspannener kijken, 1-3.
Toen was het weer even tijd om de zenuwen de vrije loop te laten en te genieten van een, jawel, een shagje. Echter, niet al te lang, want de laatste drie wedstrijden stonden al op het punt van starten, de teamgames. Beide captains lieten voor de eerste teamgame van de heren van start gaan: voor Heerhugowaard, P. Molenaar, L. Tardio, M. Tanis en N. Krijter, en voor Delft, Wouter, Paul, Wesley en Richard. Dat deze heren niet voor één g*t te vangen zijn bewezen door hun punt te pakken, 0-1. Nu waren de dames aan de beurt. Voor Hugowaard kwamen K. de Kok, B. v.d. Leest, E. Kwoijk en L. Rietbergen naar de baan om tegen Delft met Kim, Michele, Annet en Sandra toch een punt te pakken en lukte helaas, 1-0.
En voor de allerlaatste pot, de teamgame van de heren voor Heerhugowaard: R. Rietbergen, M. Schilder, M. Egbergen en J. Ruiter, en voor Delft: Dylan, Michael, Marco en Matthew. Deze heren kwamen meteen goed uit de startblokken, dus boem, 0-1.
Pff, doordat het blijkbaar zo lang duurde voordat wij konden spelen, leek het fanatisme bij de Delftse deleg*tie tot de rand gevuld en dat kwam er die middag dan ook goed uit. Een enkele dame of heer van de tegenstander leek dat misschien wat overdreven te vinden, maar ja, dat is Delft, één team, één taak. Een mooie, ruime overwinning, 8-19 ging na het heerlijke eten van soep en lasagne mee terug naar onze prinsenstad Delft.
Tot slot bedank ik namens de Delftse deleg*tie, café de Swan en de dames en heren D.O.N.H.N. voor de gezelligheid.
