21/10/2026
Que en Bobby🥹❤️
Que had vaak niet zo'n haast. Dat had een beetje een fysieke reden: zijn achterbeentjes en rug waren niet bepaald waterpas😆 maar vooral een mentale want had je als ruiter nou precíés zijn timing, dan liep hij in een moordend tempo door de baan te sjouwen. Of je nou Z niveau reed of voor de derde keer op een paard zat, als jullie timing overeen kwam liep hij als een tierelier. En zo niet....dan dus niet 🤣 Kon je nog zo leuk andere paarden de sterren van de hemel laten lopen en al 2 keer Grand Prix hebben gestart maar laat die attitude maar thuis en werk eerst maar aan je timing 🤣 Positieve bekrachtiging was waar hij goed op ging!
Hij heeft ook een hoop ruiters nog wat andere waardevolle levenslessen geleerd, zoals dat je altijd het onverwachte moet verwachten: een bocht kondigde hij niet altijd aan maar waren vaak bliksems scherp. Altijd leuk zonder zadel. Of met springen 🤣 een plotselinge stop zorgde ook wel eens voor een onvrijwillige afstap. Hij kon wel keurig springen en crossen, maar dat was niet zijn hobby. Dat was voornamelijk vertroeteld worden door kindjes bij poetswedstrijden op ponykamp. Pimp my pony heeft hij meer dan eens gewonnen. Keurig meelopend met ook de allerkleinste kindjes.
Eten was ook een favoriete bezigheid, waardoor hij altijd een beetje 'buikig' was. Ach, rond is ook een vorm.
In stal was hij lief en nieuwsgierig, tenzij je heel afwachtend of bang was, dan kon hij nog wel eens misbruik maken van de situatie. Nee Que was géén dom paard!
Op buitenrit was hij mega braaf en stabiel. Bos, Strand, over de weg, alles was prima en hij had lekker 'de oortjes erop'. Pony voetbal was ook helemaal zijn ding en dan vooral stoer kijken naar andere paarden die 'zijn bal' wilden afpakken. Schriktraining was ook wel aan hem besteed, Que schrok niet snel en zodoende ook erg geschikt om beginnende ruiters op te leren rijden. Als iemand dreigde te vallen ging hij netjes stilstaan en wachtte tot je weer rechtop zat en dan vervolgde hij zijn weg. Onder andere zijn eerder genoemde exterieur foutjes zorgden op latere leeftijd voor wat vaker kwaaltjes. Zo struikelde hij wat vaker, vooral zonder ruiter erop maar ook wel eens met passagier, dat is natuurlijk niet de bedoeling dus ging hij even de lessen uit. Helaas bleef het een beetje terugkomen. Ook reed hij de laatste jaren bitloos nadat er een tand ziekte was geconstateerd en hij wat vaker naar de tandarts moest, maar ook bitloos was hij betrouwbaar en braaf. Helaas was het de laatste weken duidelijk dat het niet meer eerlijk was hem door te laten 'kwakkelen' en hebben we een moeilijke keuze moeten maken.
We zullen zijn persoonlijkheik èn harde werken missen! Hij was een stabiele factor in onze manege.
Haal maar lekker gekke streken uit daar boven lieve Que en eet zoveel je wil ❤️
Over stabiele factor gesproken:
Bobby! De Tinker met de langste en mooiste manen van de wereld (vonden wij dan), deze oude man hebben we vorige week ook moeten laten gaan. Dat breekt niet alleen ons hart maar ook die van vele vele zorgboerderij-klanten. Bobby voelde feilloos aan wat iemand nodig had: een neusje tegen je aan, gewoon lekker borstelen, een rustige wandeling waarbij iedereen kon praten waar hij/zij over wilde of gewoon lekker stil bij hem zijn. Hij droeg de allerkleinste, de alleroudste, de allerbangste en de allerbeste, het maakte hem niet uit, hij maakte geen onderscheid en deed altijd zijn uiterste best. Een beetje een zorgenkindje was hij zelf ook: Zoals veel tinkers had hij een vorm van huidproblemen op de benen waardoor hij vaak jeuk had, hier behandelden we hem intensief voor en dat ging wisselend: van geen problemen tot toch weer jeuk. Ook zijn longen gaven de laatste jaren steeds wat meer problemen. Wij zijn van mening dat een oud paard of een paard met (fysieke of mentale) problemen altijd kansen verdient, niet 1 of 2 maar heel veel! Alleen moet je ook eerlijk durven blijven kijken naar het dier en we zagen dat lieve Bob op was. Dan moet je daar naar handelen. Houden van is ook laten gaan..
Hij heeft vele jaren genoten bij ons, hij ging graag mee op polderrit, vroeger ook strand en bosritten, liep in de beginners lessen waarbij eigenlijk iedereen op hem wilde rijden, hij was gek op spelletjes vooral als hij niet hoefde te remmen want hij hield erg van doorlopen! Gelukkig was hij op stem te remmen voor ons als instructie, een beetje alsof we een afstandsbediening hadden ingeslikt 'let op, galop' en meneer zat in een beheerst (doch enthousiast) galopje, "eeeeen Hoooooo" en hij stapte alweer. Hij luisterde vooral als mensen juist subtiel waren en niet trokken. Wanneer je ging trekken had je een goede touwtrek partner gevonden enne: hij won 🤣
Bob was werkelijk nergens bang voor, was super sociaal voor andere (jonge) paarden en had een hart van goud! Zo'n superpaard vinden we niet snel meer! Rust zacht lieverd!
