Myimperium

08/09/2026

08/09/2026

Tweede prijs. Geen winstpunt. En ik vond er natuurlijk wat van.

Ik was pas met Chant op wedstrijd.

En onze proef?

Die voelde echt fantastisch.

Ik kwam de ring uit en dacht:

Jaaaa. Lekker gereden.

Tweede prijs ook nog.

Alleen…

Geen winstpunt.

Huh?

Dus protocol erbij.

De onderdelen waar wij normaal gewoon goed op scoren — gemiddeld een 7 en soms zelfs een 8 — stonden nu ineens op 5,5 en 6.

Oké dan.

En toen kwam de contragalop.

Dat is nog niet bepaald ons onderdeel waarvan ik ’s nachts wakker lig omdat we er zó waanzinnig goed in zijn.

Als die mislukt, krijgen we normaal bijvoorbeeld een 3.

Nu?

Twee keer een 1.

Genadeloos.

Ik heb heel even gedacht:

Nou bedankt hè.

Want natuurlijk baalde ik.

Ik ben fanatiek. Ik train ervoor. En als een proef zó lekker voelt, wil ik dat stiekem ook gewoon terugzien in de punten.

Maar daarna dacht ik:

Wacht even.

Mijn paard heeft met 30 graden in de volle zon een hele proef voor mij gelopen.

Hij bleef werken.

Hij bleef bij me.

De dingen waar we op getraind hebben gingen goed.

Ik weet precies waar onze verbetering nog zit.

En ik kwam met een ontzettend goed gevoel die ring uit.

Ga ik dat dan serieus laten verpesten door een getal op een papiertje?

Nee dus.

En dat vond ik eigenlijk wel een mooie.

Want hoe vaak doen we dit buiten de paardensport ook?

Iets gaat hartstikke goed.

Je bent gegroeid.

Je voelt zelf dat je stappen hebt gemaakt.

En vervolgens komt er ergens een cijfer, mening, reactie of resultaat voorbij dat nét niet is wat je had gehoopt…

En ineens verklaren we het hele ding waardeloos.

Doe normaal.

Die punten zijn informatie.

Geen uitspraak over hoe leuk mijn dag was.

En al helemaal niet over hoeveel ik van dit lieve, fijne paard geniet dat iedere keer weer zo ontzettend zijn best voor me doet.

Dus we gaan lekker verder trainen.

Die contragalop kan beter en dat weten Chant en ik inmiddels allebei.

Maar het genieten?

Daar krijgen we van mij gewoon een dikke 10 voor.

En die telt uiteindelijk toch echt het zwaarst.

08/09/2026

Ik dacht oprecht: hier komt vandaag dus geen r**t uit

Een jonge vrouw bij de paarden.

Leuk mens. Slim. Open.

Tenminste…

Tot we ergens in de buurt kwamen van iets wat misschien een beetje pijn deed.

“Ja maar, dat valt wel mee.”

“Daar heb ik eigenlijk niet zoveel last van.”

“Nee joh, dat kan het niet zijn.”

“Zo erg was het ook weer niet.”

Alles wat ik voorzichtig neerlegde, vloog met ongeveer dezelfde snelheid weer van tafel.

En op een gegeven moment dacht ik echt:

Weet je wat?

Voor vandaag is het blijkbaar gewoon klaar.

Ik krijg mijn vinger er niet achter en harder gaan graven omdat ík vind dat er iets moet zitten, daar heb ik al helemaal geen zin in.

Volgende keer proberen we wel een andere ingang.

En toen gebeurde het.

Het paard veranderde.

Ik ga bewust niet precies vertellen wat hij deed, want dit is haar verhaal.

Maar hij liet iets zó duidelijk zien dat ik eigenlijk alleen maar hoefde te vragen:

“Wat gebeurt er nu bij jou?”

En ze brak.

Niet een beetje.

Alles wat tot vijf minuten daarvoor nog “wel meeviel”, kwam eruit.

En daarna zei ze iets wat ik heel mooi vond:

“Ik wist echt niet dat dit me zoveel deed.”

Dát is waarom ik soms blij ben dat paarden mijn planning niet lezen.

Ik dacht dat de sessie klaar was.

Dat paard dacht daar duidelijk anders over.

En misschien is dat ook wel waarom paardencoaching zo goed kan werken bij mensen die ontzettend goed zijn geworden in relativeren, wegwuiven en doorgaan.

Je kunt mij van alles vertellen.

Een paard luistert toch niet naar je verhaal.

Die reageert op wat er op dat moment daadwerkelijk gebeurt.

En soms zit precies daar het stukje waar we met praten niet bij kwamen.

Wil je eens ervaren wat paardencoaching bij jou zichtbaar maakt? Bij MyImperium werken we met paardencoaching voor volwassenen, jongeren en teams. Je kunt me gewoon een bericht sturen voor een vrijblijvende kennismaking.

07/09/2026

Paniek zonder duidelijke reden? Je lijf vindt die reden blijkbaar wél duidelijk

Kun je paniekaanvallen hebben terwijl je zelf denkt dat er niks aan de hand is? Zeker. En juist dan kijk ik graag naar wat jouw systeem heeft geleerd om als gevaar te herkennen.

Ze zei:

“Het irritantste is dat het nergens op slaat.”

Hartslag omhoog.

Warm worden.

Tintelingen.

Benauwd.

Gedachte:

Oh nee. Daar gaan we weer.

En vervolgens ook nog bang worden vóórdat er überhaupt paniek is.

Een soort angst voor je eigen angst.

Gezellig systeem.

Ze had medisch alles laten nakijken.

Niks geks.

Maar haar lijf bleef reageren.

Dus ik vroeg haar niet alleen wanneer ze paniek kreeg.

Ik wilde vooral weten:

Wanneer begon je lichaam dit eigenlijk voor het eerst te doen?

Daar zat een ervaring.

Niet eens iets waarvan zij zelf dacht:

Nou Jacq, schrijf de Netflix-serie maar.

Maar voor haar systeem was het blijkbaar wél een belangrijk moment geweest.

Daar hebben we EMDR op ingezet.

En wat veranderde er daarna?

Niet dat ze nooit meer een hartslag voelt.

Dat lijkt me ook vrij onhandig.

Maar ze raakt niet meer meteen in paniek van iedere lichamelijke sensatie.

Ze kan voelen:

Mijn hart gaat sneller.

Oké.

En door.

Dat is nogal een verschil met:

Mijn hart gaat sneller, dus er gaat iets verschrikkelijks gebeuren.

Soms hoeft angst niet “weg”.

Soms moet je brein vooral stoppen met ieder alarmsignaal behandelen alsof de fik uitbreekt.

Heb jij paniekklachten of lichamelijke angstreacties waar je maar geen logica in krijgt? Je kunt altijd een vrijblijvende kennismaking plannen om te kijken of EMDR passend is.

06/09/2026

Ik wil dus nog steeds beter. Veel beter zelfs.

Ik was niet zo lang geleden weer met Chant bij sara_ouwehand Sara Ouwehand.

Daar train ik sowieso en ik word daar dus echt heel blij van.

Want ik ben gek op lekker paardrijden.

Maar nóg leuker vind ik het als ik ineens voel:

YES.

Dít is wat ze bedoelt.

Zo’n klein verschil in mijn houding, timing of hulpen en ineens loopt je paard anders onder je.

Daar kan ik serieus dagen gelukkig van zijn.

Misschien ben ik vrij eenvoudig te vermaken.

Met Chant gaat het rijden momenteel ook steeds lekkerder.

En dat vind ik extra leuk omdat het echt iets is wat we samen aan het ontwikkelen zijn.

Niet iedere training is fantastisch.

Soms stap ik af en denk ik:

Nou. Dat was weer bijzonder.

En een andere keer denk ik na vijf minuten:

Waar kwam DIT ineens vandaan?

Maar juist dat proces vind ik zo gaaf.

Steeds iets verfijnen.

Beter voelen.

Minder hard werken waar dat helemaal niet nodig is.

Meer samenwerken.

En ondertussen heb ik een paard onder me waar ik echt intens van kan genieten.

Ik merk trouwens dat ik dat in mijn werk precies hetzelfde heb.

Ik hoef niet iedere dag opnieuw uit te vinden wie ik ben of wat ik kan.

Maar ik wil wél blijven leren.

Scherper worden.

Dingen anders proberen.

Soms ontdekken dat iets wat ik jarenlang deed eigenlijk veel makkelijker kan.

Volgens mij houdt dat je ook gewoon lekker wakker.

Ik hoef niet perfect te worden.

Lijkt me doodvermoeiend.

Maar beter?

Ja hoor.

Heel graag.

05/09/2026

3

05/09/2026

2

05/09/2026

1

04/09/2026

Niet nadenken. Gewoon kiezen.

Ik ga de komende weken iets leuks met jullie doen.

Ik heb hier een kaartdek liggen over belemmerende overtuigingen. Van die overtuigingen waarvan je soms niet eens doorhebt dat je ze hebt… maar die ondertussen wél gezellig aan het stuur van je leven zitten.

Dus.

Voor je liggen drie kaarten.

Nog lekker op z’n kop, want ik wil niet dat je hoofd zich ermee gaat bemoeien.

Kijk ernaar en kies de kaart waar je aandacht als eerste naartoe gaat.

Niet analyseren.

Niet: “Ja maar waarom zou ik 2 kiezen?”

Geen idee. Lekker belangrijk.

Gewoon op gevoel.

Links = kaart 1
Midden = kaart 2
Rechts = kaart 3

Zet hieronder in de reacties alleen 1, 2 of 3.

Later draai ik ze één voor één om en ontdek je welke belemmerende overtuiging er bij jouw kaart hoort én natuurlijk wat je ermee kunt.

En wie weet denk je straks:

S**t.

Betrapt.

Daar zit bij mij inderdaad nog wel een dingetje.

Kom maar door: 1, 2 of 3?

03/09/2026

Moet je hoogopgeleid zijn om succesvol te worden? Nee. En volgens mij kijken we compleet verkeerd naar wat bepaalt hoe ver iemand komt.

Ik zie het zó vaak.

Jongeren die moeten kiezen wat ze willen studeren en compleet vastlopen.

Welke opleiding?

Welk niveau?

Waar heb ik later de meeste kansen mee?

En vooral:

Wat als ik verkeerd kies?

Maar ook bij volwassenen zie ik het. Mensen die denken dat ze eerst nóg een opleiding, cursus of diploma nodig hebben voordat ze een volgende stap kunnen zetten.

Want we hebben ergens geleerd:

Hoe hoger je opleiding, hoe beter je toekomst.

Nou…

Daar wil ik in de nieuwe Jacqzepam dus even lekker tegenaan schoppen. 😏

Niet omdat ik tegen studeren ben.

Integendeel.

Ik ben enorm vóór leren.

Maar leren en een zo hoog mogelijk diploma halen zijn twee totaal verschillende dingen.

Want wat bepaalt uiteindelijk of jij ergens komt?

Is dat werkelijk dat papiertje?

Of zijn er misschien eigenschappen die véél meer invloed hebben op jouw carrière, werkgeluk, inkomen en succes?

En wat als je bij het kiezen van een opleiding überhaupt aan de verkeerde kant begint?

In #313 van de Jacqzepam Podcast ga ik hierover lekker dwarsdenken.

Over jongeren die door de bomen het bos niet meer zien.

Over mensen die zichzelf kleiner maken omdat ze “niet hoog genoeg opgeleid” zijn.

Over werk, carrière, geld verdienen en succes.

En vooral over de vraag die ik veel interessanter vind dan:

“Welke opleiding moet ik doen?”

Want misschien hoef je helemaal niet eerst te weten welk diploma je wilt halen…

Misschien moet je eerst iets anders weten.

🎙️ #313 — Moet je hoogopgeleid zijn om succesvol te worden? Nee — dit bepaalt veel meer hoe ver je komt.
https://open.spotify.com/episode/6i9OHYKqlPefalBTXyYFnc?si=UrkRoUPDRDOcUjM3VqPPWg&utm_source=copy-link
https://podcasts.apple.com/nl/podcast/jacqzepam-podcast/id1531330265?i=1000786908927
Ken je iemand die midden in een studiekeuze zit, twijfelt over werk of denkt dat hij of zij zonder hoge opleiding minder kansen heeft?

Stuur deze aflevering vooral even door.

Misschien haalt het een behoorlijke bak druk van de ketel.

En dat lijkt me al een prima begin. 😉

Liefs,

Jacq