28/09/2026
Liefde
Hallo mensen,
Hier zijn we dan weer. Na zes weken afwezigheid eindelijk weer een episode van De Groten der Aarde, le equip de sportclub Rijssen 5. Ga er maar even goed voor zitten, want er is weer genoeg gebeurd in de wonderlijke wereld van het vijfde elftal van Sportclub Rijssen.
Hoofdstuk 1. De bevrijding
De laatste keer dat ik schreef, kwam ik met het verheugende nieuws dat ik de liefde had gevonden. Mirjam Koenders, de inmiddels CEO van LekkerGoedkoopSnelAfvallen.nl en ik hadden elkaar gevonden. Al na korte tijd woonde ik bij haar in. We hadden alleen nog maar oog voor elkaar. Wel merkte ik dat ik steeds meer afgezonderd raakte. Mijn ontbijt van gebakken eitjes, tosti's en wentelteefjes werd vervangen door eiwit-shakes, drie vitaminepillen en af en toe een Ozempic spuit in de kont. Maar ja, er was liefde.
Op een gegeven moment kreeg ik een appje van Appie. Alleen pakte Mirjam direct mijn telefoon af om te controleren met wie ik aan het praten was.
"Wie is Appie?" vroeg ze. "Dat is mijn beste vriend," stotterde ik. "Weet ik niet hoor," zei ze. "Is dat niet zo'n bladluis?" Ik begon uit te leggen: "Nee, Appie is één van de jongste leden van dit legendarische gezelschap."
"Laat maar," onderbrak ze mij. "Ik wil niet dat je met hem praat. Bladluizen zijn slecht." Ze ging staan, tilde haar rokje op en zei nogmaals: "Bladluizen zijn slecht." Daarna liep ze richting slaapkamer. Ik hoorde mezelf zachtjes mompelen: "Bladluizen zijn slecht..." en volgde haar naar bed.
De volgende ochtend werd ik wakker. Mirjam was inmiddels vertrokken naar kantoor. Terwijl ik daar lag, begon ik toch na te denken. Ik was al vier weken niet meer op de Koerbelt geweest. Al vier weken niet meer gebeld met Appie, Ruud of Frank. Al vier weken niet meer in de Multipla gereden. Sterker nog, van Mirjam mocht ik eigenlijk helemaal niet meer naar buiten.
Ik liep naar het slaapkamerraam en keek naar buiten. In de verte zag ik een man tussen de bosjes staan. Hij knikte. Toen ik beter keek, zag ik dat het Appie was. Ik zwaaide en hij zwaaide terug. Vervolgens gebaarde hij dat ik het raam moest openen. Zodra ik dat deed, gooide hij iets naar binnen. Het bleek een telefoon te zijn met daarbij een brief.
"Hé vriend,
Ik had al vier weken niks meer van je gehoord en zoals goede vrienden dat doen, ben ik even poolshoogte gaan nemen. Die heks van een Mirjam laat je niet meer naar buiten. Daarom hier een telefoon. Code: 1234. Op deze telefoon staat een samenvatting van de afgelopen weken. Je kunt hem ook gebruiken om mij te bereiken zonder dat Mirjam daarvan hoeft te weten.
Groeten, Appie."
Ik opende de telefoon. Als achtergrond zag ik direct de kampioensfoto van vorig jaar. Ik toetste de code in en zag dat er drie bestanden op stonden.
Hoofdstuk 2, de verslagen van Appie.
Sportclub Rijssen 5 - Excelsior '31 11
Verslag van Appius ter Harmsel
Hop, de beker. Deze moeten we kunnen hebben. Mijn kameraad is daar coach, maar die kan er geen fl***er van. Stelt allemaal niks voor. Het elftal was niet compleet. De meesten mogen na het kampioenschap niet meer voetballen van de vrouw en een aantal waren op vakantie. De wedstrijd begon. Wat een verdriet. Twintig minuten gespeeld en al vier doelpunten om de oren. Gelukkig hebben we Frank Pongers nog. Eindstand: 1-9. Tegenstander had een goede spits. Wij waren niet compleet. Terug met beide pootjes op aarde.
Hulzense Boys 5 - Sportclub Rijssen 5
Verslag van Appius ter Harmsel
De tweede bekerwedstrijd. Na vorige week waren we erachter gekomen dat we zwaar waren ingedeeld. Van een collega had ik gehoord dat dit een samengesteld elftal was met spelers die in de derde klasse hadden gevoetbald, aangevuld met spelers zoals wij. Warming-up met harde muziek. Geen captain, geen Martijn, want die moest wandelen. Zes man mochten niet van de vrouw. Ruud doet geen uitwedstrijden. Toch nog dertien man aanwezig en mijn politievriend Thom was er ook. De warming-up van de tegenstander zag er indrukwekkend uit. Ik dacht direct:" Als we het maar onder de tien houden." Park the bus. De wedstrijd begon.1-0 achter. Frikandel, 1-1 Pongers. Zou het dan toch? Nee dus. 11-2 eraf. Verdomme, Davey zal wel last van zijn rug hebben gekregen van al dat bukken. Wel valt mij op dat Hendry de laatste weken niet helemaal scherp oogt even in de gaten houden. Een week rust, de wonden likken en door. Dit jaar geen tattoo voor Appie. Met een doelsaldo van -17 liggen we uit de beker. Op naar Hellendoorn 5 op woensdagavond. Voor de kat z'n k*t, maar vooruit.
Sportclub Rijssen 5 - Hellendoorn 5
Verslag van Appius ter Harmsel
Woensdagavondwedstrijd. Lichten aan. Zeventien man aanwezig. Vijf extra spelers.
De vrouwen wilden waarschijnlijk B&B Vol Liefde kijken, dus dan mochten de mannen ineens wel weg. Verder twee man op vakantie: Teunnissen en Tijmen. Voor de rest aardig compleet. Mathijs was fit, want die had vorige week 66 kilometer hardgelopen. Godverdorie, daar heb je toch een auto voor? Hellendoorn had een jong team. Fanatieke warming-up weer. Iedereen scherp. Begin wedstrijd.“Keal, wat druk zetten die jochies." "Tjonge jonge, rustig aan." Twaalf minuten gespeeld. 0-2 achter. Hadden we maar een spits. Huh? Van Eden junior? Zat die niet in het derde? Lennart op de back met duidelijke instructies van zijn broer: "Keal, wat lopen die Lennart." Nog steeds geen spits. Wacht...We hebben een spits. Jon maakt de 2-1. Heerlijk. Sportclub begint beter te voetballen. 2-2 Pongers. Wat kan die gast voetballen. Corner. Ruud kopt raak. Bal raakt het net. Keeper stompt hem eruit. Geen doelpunt. "Doorgaan jongens!" Aanval Hellendoorn. K*t. 2-3. Maar we komen terug. Pongers aan de bal. Weergaloos. Wat een doelpunt.3-3. Goed gevoetbald. Misschien zit er toch nog wat in. Mooi. Even een paar drinken. Morgen is het tenslotte IJslanddag.
Nadat ik alles had gelezen op de naar binnen gegooide telefoon, opende ik WhatsApp. Er stond maar één nummer in. Ik stuurde:
Thanks Appie. Direct kreeg ik een duimpje terug.
Hoofdstuk 3, de ontsnapping.
De dagen daarna heb ik Mirjam meerdere keren gevraagd of ik weer naar de Koerbelt mocht, maar telkens kreeg ik geen antwoord. Op de één of andere manier eindigde ik steeds weer tussen de lakens.
Tot aan vorige week vrijdag.
Op mijn geheime telefoon kreeg ik een bericht. "Hé vriend. Morgen om 14.30 uur voetballen tegen DES 6. Om 13.00 uur staat er een ladder tegen het slaapkamerraam. De Fiat Multipla 2.8 liter turbo injectie staat aan de druppelaar en is ready to go.
Groeten, Appie."
Ik besloot het te doen. Toen Mirjam even niet keek, griste ik de sleutels van mijn Fiat Multipla uit de kast en liep naar boven. Via de ladder klom ik naar beneden. Daar stond de Multipla al klaar. Ik sprong naar binnen, draaide de sleutel om en gaf gas richting de Koerbelt. Onderweg voelde ik de vrijheid weer. Eindelijk. Weer onderweg naar mijn team.
Als ik aankom op de Koerbelt loop ik langs het te kleine nieuwe glazen huis van Excelsior heen. Nou ja, mooi, maar te klein. Door naar de club van Rijssen, daar waar geen onderscheid wordt gemaakt in wie je bent of wat je doet: Sportclub Rijssen.
Ik loop gelijk door naar het veld en duik de bosjes in, op naar mijn oude vertrouwde plekje. Zin in. Na een minuut of vijftien komen ze het veld op: mijn helden.
Tijdens de warming-up hoor ik mensen praten over de Vliegende Hollander. Wat zou dat betekenen? Ik app Appie: "Wat of wie is de Vliegende Hollander?"
Ik krijg terug dat hij het er niet echt over mag hebben, maar dat het schijnt dat na Hendry en Jon nu ook Suuske zich heeft gemeld in het ziekenhuis na een fietsincident. Welkom bij de fietsclub, Suuske. Schrijft Appie. Volgens Appie mag je Suuske niet aan het lachen maken, want hij heeft vijf ribben gebroken. Met één hand op de ribben en één hand in de oksel neemt Suuske plaats op de bank. Wel mooi dat hij er is, want er zijn mensen die voor minder een wedstrijd afzeggen.
De fanatieke warming-up is voorbij en omdat we tegen DES 6 voetballen, leek het Hendry wel handig om super fladding, Julian Op den Dries te vragen om de wedstrijd in goede banen te leiden. Als de wedstrijd begint zie ik een goed voetballend Sportclub en DES is duidelijk niet zo fanatiek, want het tempo van Sportclub ligt hoog en dat van DES valt mee. Na dit begin krijgen we dan ook loon naar werken, want met een droge, harde knal opent Matthijs, Mattheüs, El Capitano de score. Bam, 1-0 voor.
Bij DES accepteren ze dit niet en deze oud-eerste-elftalspelers schakelen even een tandje bij. Uit de aftrap scoren zij dan ook direct de 1-1. Hier is dus wel te zien dat deze gasten kunnen voetballen. Een kleine vijf minuten na de 1-1 laat het vijfde elftal van Sportclub Rijssen zien dat ze niet opgeven. Na meerdere kansen wordt Pongers neergehaald in de zestien en krijgt Sportclub een penalty. Natuurlijk is het Matthijs die deze opeist én binnenschiet: 2-1. Netjes. Wederom zet DES aan en een kleine vijf minuten later laat de spits van DES zien dat hij echt kan voetballen. Met een soort volley die op Bastiaanse wijze achter Davey verdwijnt, is het weer 2-2. DES is er klaar mee en zet een half uur lang vol druk. Dit resulteert in een 6-2 achterstand. Ik zie echt wel het verschil in de teams en de indeling had ons al gewaarschuwd dat we zwaarder zijn ingedeeld. Niet erg, als we maar niet opgeven. En dat hebben we niet gedaan, want Sportclub Rijssen bleef voetballen. Dat resulteert in een goal van Pongers en in de laatste tien minuten maakt Matthijs gewoon een hattrick compleet.
DES was beter, maar Sportclub hoeft zich niet te schamen voor deze nederlaag. Ze hebben gestreden en daar ben ik trots op.
Een puntje van aandacht: Hendry zag er niet echt scherp uit en Appie had het in zijn verslag er ook al over. Dit moeten we toch even in de gaten houden, want hij zag wat witjes, afgevallen en best wel wallen onder de ogen. Waar zou dat toch door komen?
Als ik terug naar huis loop hoor ik Harbers nog schreeuwen: "Jongs, vanavond naar Hengelo. Ik zuip jullie allemaal onder de tafel!" Vanavond maar even Snapchat in de gaten houden dus. Als ik terugloop naar de auto hoor ik een stem in de bosjes.
"Psst... volgende week weer?" ik zie Appie. En ik knik.
Trots loop ik door, maar dan zie ik haar staan bij mijn Fiat Multipla. Mirjam! Ze staat mij op te wachten. Ze vraagt: "Wat moet je hier?" "Kijken naar mijn vrienden," zeg ik.
Ze zegt: "Kom mee naar huis." Uit de bosjes hoor ik Appies stem: "Niet doen, niet doen!"
Dan vertel ik Mirjam dat ze op moet stappen, want niemand ontneemt mij de zaterdag met mijn vrienden van Sportclub. En ze druipt af. Ik ben weer vrij.
Hoofdstuk 4. Freedom
Woensdag krijg ik een belletje van Appie. "Hoe is het, vriend?" vraagt hij. "Alleen," zeg ik. "Kop op," zegt Appie. "Een land vol en een hand vol. Of zoiets." "Klopt ook," zeg ik. "Hoe laat zaterdag?" "14.30 uur, uit naar Hulzense Boys 9," zegt Appie. "Nog leuk gehad in Hengelo?"
Appie zegt: "Nee, niet mee geweest. Maar laat ik het zo zeggen: Nick Barfers heeft zijn naam weer eer aangedaan." "Appie, ik vind trouwens dat Hendry er slecht uitziet. Hoe komt dat?" Appie antwoordt: "Klopt, Hendry heeft het zwaar. Hij maakt lange nachten en moet hard werken. Laten we het daar maar op houden."
"Oke dan, ik vraag niet door." En we beëindigen het gesprek.
Hoofdstuk 5. De wedstrijd
Zaterdag rijd ik om 13.30 uur de parkeerplaats bij Hulzen op en loop naar veld 2. Als ik een plekje in de bosjes heb gevonden, zie ik ze aankomen lopen.
L'équipe des champions. Wat een elftal.
Het valt me op dat ze nieuwe tenues aan hebben. Mooi hoor. Heel Sportclub Rijssen is opnieuw in de kleren gestoken. Naast NEC, FC Groningen, Telstar en Sparta Rotterdam voetbalt nu ook Sportclub Rijssen in Robey. Een mooi shirt waarbij ook aan de kleine details is gedacht. "Met elkaar, voor elkaar" achter op de rug en "1960" in de kraag. Mooi. Het ziet er strak uit. En Davey zie je van een kilometer afstand al aankomen door zijn fluoriserend roze keepersshirt. Heel mooi.
Op de borst pronkt hoofdsponsor Ten Brinke van het vijfde elftal. Etihad heeft Manchester City, Qatar Airways heeft PSG en Ten Brinke heeft Sportclub Rijssen 5. Want een beetje bedrijf heeft tegenwoordig zijn eigen team.
Er wordt door Sportclub warm gelopen, maar een tegenstander is nog in geen velden of wegen te herkennen. Pas tien minuten voor tijd komen de heren van Hulzense Boys het veld op. Het valt mij op dat Hendry er niet is. Ik besluit Appie te bellen.
Appie zegt lachend: "Die jongen is aan het bijkomen." "Waarvan moet hij bijkomen?" vraag ik. Appie zegt lachend: "Die jongen is van een schildpad naar konijntje gegaan."
En hij hangt op.
Van Eden geeft een hand aan de leider en vlak daarna blaast de scheidsrechter op zijn fluit voor het begin van de wedstrijd. De intentie van Sportclub is duidelijk: resultaat halen. We pakken ze bij de strot en drukken ze in hun eigen zestien. Dit wordt mede makkelijk gemaakt door Hulzense Boys 6, want ze zakken zelf al ver terug met slechts één spits voorin. Na vijftien minuten aanvallen is daar eindelijk de opening. En wat voor één.
Heren van de Puskás Award, schrijven jullie mee?
Pongers stoomt op van Bommel-achtige wijze via de linkerkant op. Pongers had het Nederlands elftal gekeken en gezien dat Van Bommel een voorzet gaf met de buitenkant van zijn rechtervoet waarna Gakpo het wonderschoon afmaakte. Pongers zag Jon in de spits en dacht: weet je wat, met de buitenkant van rechts leg ik die bal wel in één keer in de kruising. Een prachtig doelpunt. Dit merk je ook wanneer zelfs de tegenstander klapt voor het doelpunt. Dan is-ie echt mooi.
Door een klein onoplettendheidje dachten Henk-Jan, Geert en Davey vervolgens dat ze Hadj Moussa tegen Zwolle aan het verdedigen waren. De spits van Hulzense Boys wordt niet aangepakt en passeert de fluoriderende Davey: 1-1.
Er wordt gevloekt en getierd aan de kant. Om ons Rijssenaren weer in het reine te brengen heeft het vijfde een troef, onze knuffel-fiene: met de naam Nijkamp.
Nijkamp is de negativiteit zat en gaat mee naar voren bij een corner. Hij schat de bal perfect in en met een gereformeerd knikje kopt hij de stand op 2-1. Dank je wel, Nijkamp.
De rust is wedergekeerd. Daarna is het éénrichtingsverkeer en nog voor rust maakt Matthijs er 3-1 van. De wedstrijd lijkt gespeeld. Een goed voetballende Jon wordt gewisseld voor Harbers, die nog steeds de alcohol uit Enschede eruit aan het zweten is.
De tweede helft blijft éénrichtingsverkeer en als Pongers wederom vier man passeert en daarna zelf afmaakt, is het 4-1. Hierna heeft Pongers genoeg gedaan en wordt hij uit voorzorg naar de kant gehaald. Van Eden wil wisselen, maar waar is Brinks, onze supersub? Niet aanwezig?
Later hoorden we dat Brinks wel geweest was, maar op het verkeerde veld had gekeken en vervolgens onverrichter zake terug naar de Koerbelt was gereden. Jon aast op zulke momenten en komt wederom het veld in.
Met nog vijftien minuten te spelen denkt Matthijs: weet je wat, ik ga gewoon eens schieten. Nu kun je denken dat El Capitano dit met bravoure doet en een geplaatste bal in de verre hoek schiet, maar niets is minder waar.
Matthijs heeft geschoten en de keeper van Hulzen heeft de bal alleen maar gehoord. Zo hard en zuiver was het schot. Ook voor deze treffer beginnen de spelers van Hulzen te klappen. Dan weet u genoeg.
Als je dan denkt dat de koek op is, heeft u het mis.
Zoals eerder verteld speelde één persoon een uitstekende wedstrijd. En als iemand dat doet, mag dat ook benoemd worden. Sterk aan de bal, voetballen in opdracht, kaatsen op het juiste moment en altijd aanspeelbaar zijn. Jon had dit allemaal uitstekend uitgevoerd. Nog één ding ontbrak aan zijn wedstrijd: een doelpunt.
Als de bal dan voor komt en je met je rug naar de goal staat, blijkt een touch met het Hertenkamp-paaltje-litteken voldoende om de bal net over de keeper heen te tillen.
Een prachtige 6-1.
De scheidsrechter fluit voor het einde van de wedstrijd en de eerste drie punten van het seizoen 2026/2027 zijn binnen.
Heerlijk gevoel weer. De koude klokjes vliegen uit de koelbox en het feest wordt gevierd.
Goed gespeeld.
Trots. Als ik naar de parkeerplaats loop denk ik: Wat een team. Wat een groep. Mooi dat het weer kan. Volgende week krijgen we SVVN 6.
Dat wordt een kraker van jewelste.
Liefde voor Sportclub Rijssen 5. Forza di Campioni
