22/02/2026
Siyah beyaz bir sevdaydı onunki. Sevdi… Beşiktaş’tı.
Gökhan Aksu.
Kanatlarını açmış şanlı kartallar gibi koşarken bize bıraktığın o içten gülüş kaldı geriye. Takım hücum ederken de savunma yaparken de tribünün marşlarına eşlik edişin, havaya kaldırdığın yumruğun kaldı. Her mücadeleyi kazandığında iki kolunu yana açıp kartallar gibi süzülüşün kaldı. Bizden alamadığın ama bizde sonsuza dek yaşayacak hatıralar bıraktın.
Her sezon başında dertlerin çoğaldığı, ekonomik sıkıntıların takımın boyunu aştığı yıllarda bile hedefin hep zirveydi. Şampiyonluktu. Hedefe kilitlenen yenilmez armadanın biricik kaptanıydın sen, Sarı Gökhan. İmkânsızlıkların hayatının en genç zamanlarını törpülediği dönemlerde bile önce takımı düşündün. Hep daha iyisini isteyen, birlikteliğin ve bütünlüğün mimarı bir kaptandın. Şampiyonluklarla, kupalarla zirve yarışını tamamlayan efsane bir takımın kaptanı… Salonda, semtte, sokakta, parklarda, sofralarda, statta… Hayatı iki elinle kucaklayan bir insandın.
Sonra…
En uzak yeri seçtin.
En uzak, hep uzak olanı.
Ama terinle ıslattığın forman, Beşiktaş armasına olan sevdan ve bizde bıraktığın hikâye burada kaldı. Bizde kaldı… Beşiktaş taraftarında, dostlarında, arkadaşlarında kaldı. Şimdi Beşiktaş sahiline vuran dev dalgalar, sana dair tüm iyi dileklerimizi içimizden çeke çeke alıyor sanki. Büyüttüğümüz siyah beyaz sevdamızı, içimiz taşa taşa; tek bir karanfili denize bırakır gibi bırakıyoruz ardından. Binlerce yıllık bir sevda gibi…
Unutmayacağız!
Güle güle kaptan Gökhan.
Güle güle iyi kaptan.
Huzur içinde uyu.
