20/11/2019
Türkiye’de bisikletli olmak zor! Türkiye’de kadın bisikletli olmak daha da zor! ...
Kadına biçilen rolde “ erkek gibi” sokaklarda bisiklet tepesinde gezinmek! yoktur. Dışarıda çalışıp para kazanan, evinde yemek yapan, çocuk büyüteniz biz. Hobi olarak dikiş nakış yerine bisikleti seçmişsek savaşa hazır olmalıyız!... Mücadelemiz sadece trafikteki saygısız sürücülerle boğuşmakla sınırlı kalmıyor. Aile bireylerinin de “ tercihimizi “ kabullenmesi, hoşgörülü olması için sağlam iradeyle dik duruş gerekiyor. Pes etmeden bisiklet sevdasına dört elle sarılırsanız başarılı oluyorsunuz çünkü... Morpedalın doğuşunun temel faktörü; kadınların sorunlara karşı elele vererek dayanışmasıdır. “BEN DE YAPABİLİRİM! “ denmesini sağlamaktır. Gerek sürüş eğitimiyle gerekse sosyal aktivitelerle kadının gelişimi için çabalarken biri çıkıyor ve SAÇMALIYOR! Üstüste koyduğumuz taşları dürtüyor! Kolu kırılan kadına ders veriyor! “ Bu yaşta bisiklete binersen olacağı bu, akıllanmışsındır inşallah” diyor! “ Neden bisiklet?” diye de sorup aydınlanmaya çalışıyor. Kadın şaşkın! Bir doktorun bu cehalette olma ihtimalini kavrayamıyor. “Seviyorum, yine süreceğim” diyor ama eve gidince kocasından azar işitiyor. Tartışıyorlar. “ Bak, doktor da önermedi, yine düşeceksin, vazgeç” diyen erkek dayanışması karşısında çaresiz hissediyor kendini. Arkadaşımız yalnız değil. İnadına sürecek, inadına özgürleşecek. Ve o doktor özür dileyecek!...
