30/10/2026
เกือบ 1 เดือนเต็มที่ผมได้ร่วมเดินทางกับ Turbat Racing ตั้งแต่รายการ "Sea to Sky" ที่ตุรกีเมื่อต้นเดือน จนมาจบที่รายการ "Hill to Sky" ที่เชียงใหม่ มันเป็นประสบการณ์ที่โคตรดี! ผมได้สัมผัสถึงกระบวนการความคิดและวิถีของ "นักแข่งตัวจริง" ที่อุทิศทั้งชีวิตให้กับการแข่งขัน
ก่อนมาไทย ผมเคยบอกว่าเขาคือเบอร์หนึ่งของเอเชีย แต่เขากลับปฏิเสธอย่างถ่อมตัวว่า "ยังมีคนที่เก่งกว่าผมอีกเยอะ ผมแค่มีโอกาสได้ออกไปเจอโลกกว้างมากกว่าเท่านั้น" เขาเป็นคนเก่งที่แทบจะไม่มีอีโก้เลย แม้เขาจะบอกว่าตัวเองยังไม่ใช่โปรระดับโลก แต่ความมุ่งมั่นตลอด 3 ปีที่ได้ไปฝึกฝนกับ เกรแฮม จาร์วิส (Graham Jarvis) ก็ได้บ่มเพาะนักแข่งเอเชียตัวเล็กๆ คนนี้ ให้ก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีระดับโลกได้อย่างภาคภูมิ
นับเป็นความโชคดีมากที่เขาได้มาโชว์ฝีมือในบ้านเรา ทำให้เราเห็นภาพชัดเจนขึ้นว่า แนวทางของนักแข่งไทยควรจะเดินไปทางไหนต่อ ในสนามที่ขึ้นชื่อว่ายากที่สุดในประเทศไทย หลายคนอาจมีความคิดว่า "มันยากจนขี่ไม่ได้" แต่ Turbat พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เขาสามารถขี่ผ่านไปได้ด้วยตัวคนเดียวโดยไม่ต้องพึ่งใครช่วย สิ่งนี้สะท้อนให้เราต้องกลับมามองตัวเองใหม่ว่า ที่ขี่ไม่ได้... เป็นเพราะ "ตัวเรา" หรือเป็นเพราะ "เส้นทาง" กันแน่
ที่สำคัญ สนามบ้านเราที่เรามองว่ายากนักหนา แท้จริงแล้วมันคือระดับกลางๆ ของเวทีระดับโลกเท่านั้น หากเราไปเจอสนามที่โหดที่สุดจริงๆ เราคงได้แต่ยืนงงและตั้งคำถามว่า "จะไปต่อยังไง?"
ข้ออ้างที่ว่า "ขาสั้น" หรือ "ตัวเล็ก" คงใช้ไม่ได้กับนักแข่งที่ทุ่มเทมาทั้งชีวิต และคำว่า "เมืองไทยอากาศร้อน" ก็เทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิเดือดปุดๆ ถึง 46 องศาเซลเซียสในประเทศสเปนที่เหล่านักแข่งระดับโลกเขาใช้ซ้อมกัน
จากทั้งหมดที่ผมได้เห็นและเรียนรู้ตลอดการเดินทางนี้ ผมได้แต่หวังว่า แรงบันดาลใจจาก Turbat จะช่วยจุดไฟให้พวกเรา และสักวันหนึ่ง... เราจะได้เห็นนักแข่งชาวไทยก้าวไปยืนในระดับโลกได้สำเร็จเช่นกัน