อุปกรณ์เดินป่า Pete & Paul

หน้าหลัก
ประเทศไทย
Bangkok
อุปกรณ์เดินป่า Pete & Paul

บริษัทค้าปลีกและส่ง จำหน่าย อุปกรณ์เดินป่า อุปกรณ์สำหรับกิจกรรมกลางแจ้ง

04/06/2026

ผมเห็นข่าวนักท่องเที่ยวหายตัวไปที่เขาเจ็ดยอด เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด แล้วก็อยากจะเขียนแนะนำ การปฏิบัติตัวในกรณีแบบนี้หน่อยครับ

🔹การป้องกันคือวิธีที่ดีที่สุด
การเตรียมอุปกรณ์ยังชีพพื้นฐานติดตัว (เช่น นกหวีด, ไฟฉาย, เสื้อกันฝน, ยาประจำตัว, ไฟแช็ก) ไว้ในกระเป๋าเป้ของตัวเองเสมอ ห้ามฝากไว้ที่เพื่อนหรือลูกหาบเด็ดขาด เพราะหากพลัดหลง เราจะไม่มีอะไรเลยครับ
ถ้าไปเป็นหมู่คณะ ควรเดินเกาะกลุ่มกัน และไม่ควรเดินห่างจากกลุ่มมากเกินไป ควรเดินให้อยู่ในระยะที่มองเห็นกันได้ ถ้าห่างกันมากควรจะรอกันก่อนครับ
แต่ถ้าเดินทางคนเดียว ควรแจ้งกำหนดการและเส้นทางอย่างละเอียดไว้กับเจ้าหน้าที่หรือคนใกล้ชิดเสมอ เพราะในวันที่เกิดเหตุสุดวิสัย ข้อมูลเหล่านี้คือสิ่งที่จะช่วยชีวิตคุณได้เร็วที่สุด

🔹 ถ้าหลงทาง ให้ใช้หลักที่จำง่ายๆว่า S.T.O.P. หยุดตั้งสติ พาตัวเองไปอยู่ในที่ที่ค้นหาเจอได้ง่ายแบบมีหลักการ แล้วรอความช่วยเหลือครับ

S - Stop (หยุดอยู่กับที่)
ทันทีที่รู้ว่าหลงทาง ให้ "หยุดเดิน" ตั้งสติ ห้ามเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเพื่อหาทางออก เพราะยิ่งเดินโดยไม่มีทิศทางจะยิ่งออกห่างจากเส้นทางเดิม ทำให้เจ้าหน้าที่ค้นหาได้ยากขึ้น และสูญเสียพลังงานโดยเปล่าประโยชน์

T - Think (คิด)
ใช้สมองคิดอย่างเป็นระบบ ทบทวนว่าเราเดินผ่านมาทางไหน จุดสุดท้ายที่จำได้คืออะไร ตอนนี้กี่โมงแล้ว สภาพอากาศเป็นอย่างไร และเรามีอุปกรณ์อะไรติดตัวอยู่บ้าง

O - Observe (สังเกต)
สังเกตทิศทางของดวงอาทิตย์เพื่อประเมินเวลาที่เหลือก่อนแสงจะหมด สำรวจสิ่งแวดล้อมรอบตัว บริเวณนี้ปลอดภัยไหม มีหน้าผา ลำธาร หรือจุดที่เสี่ยงต่อหินถล่ม มีพื้นที่ราบสำหรับหลบแดดหลบฝนไหม มีแหล่งน้ำใกล้ๆไหม หลีกเลี่ยงการตั้งแคมป์อยู่ใกล้น้ำตก/น้ำไหลเสียงดัง จำให้ไม่ได้ยินเสียงนกหวีดหรือ เสียงตะโกนหาของทีมค้นหา อีกทั้งเสี่ยงต่อการเกิดน้ำหลากในตอนกลางคืน

P - Plan (วางแผน)
วางแผนขั้นต่อไปโดยอิงจากพลังงานและอุปกรณ์ที่มี
หากเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงก่อนมืด วางแผนสร้างสัญญาณขอความช่วยเหลือ เช่น การเป่านกหวีดส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ หรือหาแหล่งน้ำ
หากใกล้ค่ำแล้ว: แผนหลักคือการเอาตัวรอดในตอนกลางคืน เตรียมหาที่พักชั่วคราว ก่อไฟ (ถ้าทำได้และปลอดภัย) และจัดเตรียมอาหาร/น้ำดื่มอย่างจำกัด

🔹 ถ้าลื่นพลาด พลัดตกเขา บาดเจ็บ ให้ปฏิบัติตามขั้นตอนเพื่อรักษาชีวิตรอด เคลื่อนย้ายตัวเองไปอยูในจุดที่คนหาเจอได้ง่าย แล้วรอความช่วยเหลือ ดังนี้ครับ

1. ประเมินและปฐมพยาบาลเบื้องต้น
ก่อนจะพยายามเคลื่อนที่ ให้สำรวจอาการบาดเจ็บของร่างกายตัวเองก่อน
เช็กจุดสำคัญก่อนว่า มีเลือดไหลทะลักจากเส้นเลือดใหญ่ไหม ? ถ้ามี ให้ห้ามเลือดก่อนโดยใช้เสื้อผ้าหรือผ้าพันแผลกดห้ามเลือดทันที
เช็กกระดูก แขนหรือขาหักไหม ? หากมีอาการกระดูกหักและพอขยับได้ ให้หาไม้กิ่งตรงมาทำการดามชั่วคราวด้วยเชือกหรือเสื้อผ้า เพื่อลดความเจ็บปวดและป้องกันไม่ให้กระดูกที่หักไปทำความเสียหายให้ร่างกายเพิ่มมากขึ้น

2. ย้ายตัวเองไปสู่ "จุดที่ปลอดภัยและมองเห็นง่าย"
เนื่องจากคุณตกเขาลงมา จุดนั้นอาจเสี่ยงต่อหินร่วงซ้ำ หรือเป็นมุมอับสายตา ขยับอย่างระมัดระวัง หากขาเจ็บจนเดินไม่ได้ ให้ใช้การ "คลาน" หรือ "ไถลตัวด้วยก้น" พยายามพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่แห้ง มีร่มเงาบังแดดฝน และที่สำคัญต้องเป็นจุดที่ เฮลิคอปเตอร์หรือทีมค้นหาภาคพื้นดินมองเห็นได้ง่ายจากระยะไกล (หลีกเลี่ยงการนอนหลบใต้พุ่มไม้หนาทึบจนมิดชิด)

3. บริหารทรัพยากรที่มีและรักษาอุณหภูมิร่างกาย
ความเย็นคือสิ่งอันตราย อาการบาดเจ็บร่วมกับสภาพอากาศที่เย็นลงในตอนกลางคืนอาจทำให้เกิดภาวะตัวเย็นเกิน (Hypothermia) ได้ง่าย ให้ใช้อุปกรณ์ที่มีในการรักษาความอบอุ่นให้ร่างกาย เช่น หาแผ่นรองนอน เสื้อกันหนาว หรือผ้าห่มฉุกเฉิน (Emergency Blanket) มาห่อหุ้มร่างกายไว้ อย่านอนราบกับพื้นดินเย็นๆ โดยตรง น้ำและอาหาร จิบน้ำอย่างประหยัด ห้ามดื่มรวดเดียวหมด

4. ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลืออย่างเป็นระบบ
ในเมื่อคุณขยับเขยื้อนได้จำกัด ให้ใช้เครื่องมือรอบตัวส่งสัญญาณแทนการตะโกนขอความช่วยเหลือซึ่งจะทำให้เสียพลังงานและคอแห้ง
- นกหวีด: สัญญาณสากลคือ เป่า 3 ครั้งสั้นๆ ติดต่อกัน เว้นช่วง แล้วเป่าใหม่ (เสียงนกหวีดเดินทางได้ไกลกว่าเสียงคนมาก)
- กระจก/แผ่นฟอยล์: ใช้สะท้อนแสงแดดไปยังทิศทางที่คาดว่าจะมีคน หรือส่องขึ้นฟ้า
- ใช้อุปกรณ์ที่มีสีสัน: หากมีเป้ เสื้อผ้า หรือฟลายชีทสีสดๆ (ส้ม, แดง, เหลือง) ให้หาพื้นที่โล่งมีช่องที่มองเห็นทางอากาศได้ กางอุปกรณ์ออกให้กว้างที่สุดเพื่อเพิ่มจุดสังเกต
- ใช้เทคโนโลยี: เช็กสัญญาณโทรศัพท์เป็นระยะ (ถ้ามี) หากไม่มีสัญญาณ
ให้ลองกดโทรสายด่วนฉุกเฉิน 1669 หรือ 191 เพราะบางครั้งระบบจะล็อกสัญญาณข้ามค่ายให้เพื่อต่อสายฉุกเฉินให้ได้
การเปิด GPS เพื่อดูพิกัดตัวเองไว้ก็มีประโยชน์ หากส่งข้อความ SMS สั้นๆ ทิ้งไว้ บางครั้งเมื่อมีสัญญาณแวบเข้ามา ข้อความจะถูกส่งออกไปเอง

5. รักษากำลังใจ
ในสถานการณ์ที่อยู่คนเดียว ความกลัวและความท้อแท้จะกัดกินกำลังใจได้ง่ายที่สุด ให้บอกตัวเองเสมอว่า ตราบใดที่ยังหายใจและขยับได้ เราต้องรอด โฟกัสไปทีละชั่วโมง รักษาตัวเองให้ดีที่สุด เพื่อรอคอยทีมกู้ภัยที่จะตามมาอย่างแน่นอน

จะเห็นว่าไม่ว่ากรณีไหน การที่มีอุปกรณ์สำหรับเหตุฉุกเฉินติดตัวไว้ เช่น ไฟฉาย ไฟแช็ค ผ้าห่มฉุกเฉิน นกหวีดฉุกเฉิน จะช่วยเพิ่มแต้มต่อในการเอาตัวรอดได้อีกมากครับ

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทีมค้นหาจะค้นเจอผู้สูญหายโดยเร็วครับ

พีท

ติดตามร้านเราได้ทางช่องทางเหล่านี้ครับ
Line ID : http://line.me/ti/p/~
Facebook : อุปกรณ์เดินป่า Pete & Paul
Tiktok : https://www.tiktok.com/
โทร : 081-639-7575 (พีท)
อีเมล : [email protected]

#เทคนิคการเดินป่า

30/05/2026

เรื่องราวของ ฮันเนลอร์ ชมาทซ์ ( Hannelore Schmatz) ผู้หญิงคนแรกที่เสียชีวิตบนยอดเขาเอเวอร์เรส

ย้อนกลับไปในปี ค.ศ. 1979 ปี คู่สามีภรรยานักปีนเขาชาวเยอรมันตะวันตก ฮันเนลอร์ ชมาทซ์ ( 39 ปี) พร้อมด้วยสามีแกร์ฮาร์ด ชมาทซ์ (Gerhard Schmatz ) (50 ปี) ได้ร่วมกันทำภารกิจพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ (8,848 เมตร ) ยอดเขาที่สูงที่สุดในโลก

โดยในภารกิจครั้งนี้ ทั้งคู่จะแบ่งออกเป็น 2 ทีม เพื่อประโยชน์ในการบริหารความเสี่ยงและทรัพยากรที่สมัยนั้นยังมีข้อจำกัดหลายอย่าง โดย สามี แกร์ฮาร์ด ซึ่งเป็นหัวหน้าทีม นั้นอยู่ในกลุ่มที่ 1 ขึ้นยอดเขาก่อนในวันที่ 1 ตุลาคม ส่วนภรรยา ฮันเนลอร์ นั้นอยู่ในกลุ่มที่ 2 โดยสมาชิกทั้งหมดของภารกิจนี้ประกอบด้วย นักปีนเขา 8 คน และเชอร์ปา 5 คน

ต้องเล่าก่อนว่าทั้ง ฮันเนลอร์ และ แกร์ฮาร์ด รวมถึงสมาชิกคนอื่นๆในทีมนั้นเป็นผู้มีประสบการณ์ในการปีนเขามาอย่างโชกโชนครับ ถ้านับเฉพาะยอดสูงระดับ 8,000 เมตร ฮันเนลอร์ และ แกร์ฮาร์ด เคยปีนขึ้นยอดเขา Manaslu ( 8163 เมตร ) ในปี ค.ศ. 1973 และ ยอดเขา Lhotse (8516 เมตร) ในปี ค.ศ. 1977 ซึ่งจากเกียรติประวัตินี้จึงทำให้พวกเขาได้รับอนุญาตจากรัฐบาลเนปาลให้ขึ้นเขาเอเวอร์เรสได้ ต้องบอกว่าคณะเดินทางนี้นั้น ถือเป็นทีมที่แข็งแกร่งและเตรียมตัวมาอย่างดีที่สุดทีมหนึ่งในยุคนั้นเลย

หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมสามีภรรยาถึงไม่ไปด้วยกัน ก็ต้องย้อนเล่าก่อนว่านั่นคือ ปี ค.ศ. 1979 ในสมัยนั้นการแบ่งกลุ่มการเดินเป็นเรื่องปกติ เนื่องจาก ข้อจำกัดด้านการบริหารจัดการทรัพยากร พื้นที่กางเต็นท์บน High Camp นั้นมีจำกัด (โดยเฉพาะ Camp 4 ที่บริเวณ South Col )รวมถึงพวก ถังออกซิเจนสำรอง อีกทั้งการแบ่งกลุ่มการเดินจะช่วยกระจายความเสี่ยงออกได้ กลุ่มที่ขึ้นก่อนจะทดสอบเส้นทางให้ หากกลุ่มแรกประสบความสำเร็จกลุ่มที่ 2 ค่อยขึ้นต่อโดยใช้ข้อมูลอ้างอิงจากกลุ่มแรก

กลุ่มแรกที่นำโดย แกร์ฮาร์ด นั้นขึ้นไปจนถึงยอดได้สำเร็จในวันที่ 1 ตุลาคม โดยกลับลงมาถึงแคมป์ที่ 4 ในตอนค่ำ หลังจากนั้น กลุ่มที่ 2 ซึ่งประกอบด้วย ฮันเนลอร์ , เรย์ เจเน็ต (Ray Genet) , อัง จังบู เชอร์ปา (Ang Jangbu Sherpa) และ ซุงดาเร เชอร์ปา (Sundare Sherpa) ก็เริ่มออกเดินขึ้นยอด

เพื่อความเข้าใจในเหตุการณ์ ผมขอเล่าเกร็ดประวัติของสมาชิกในทีม 2 ไว้ เป็นข้อมูลตามนี้

🔸 เรย์ เจเน็ต นั้นเป็นนักปีนเขาชาวอเมริกันระดับตำนาน เขาเป็นผู้เชียวชาญในการขึ้นยอดเขาเดนาลี (ชื่อเดิม ยอดเขาแมกคินลีย์) ยอดเขาที่สูงที่สุดในทวีปอเมริกาเหนือ (6,190 เมตร ) ยอดเขานี้ตั้งอยู่ที่อลาสก้า ซึ่งขึ้นเรื่องสภาพอากาศที่หนาวเย็นและโหดร้าย โดย เรย์ เคยขึ้นยอดเดนาลีถึง 35 ครั้ง (ถ้านับเป็นทางการ 26 ครั้ง)

🔸 ส่วนอัง จังบู เชอร์ปา (ไม่มีข้อมูลอายุ) และ ซุงดาเร เชอร์ปา (23ปี) นั้น ทั้งคู่อายุไม่มากและมีสภาพร่างกายที่แข็งแรงและปรับตัวกับความสูงได้ดี แต่ทั้งคู่ยังไม่เคยขึ้นยอดเขาเอเวอร์เรสเลยแม้แต่ครั้งเดียว หน้าที่หลักของพวกเขาในตอนนั้นคือ การช่วยขนย้ายถังออกซิเจน เสบียง และอุปกรณ์หนักขึ้นไปตั้งแคมป์ส่วนหน้า แต่เนื่องจากมีการปรับแผนแยกเป็น 2 ทีม พวกเขาจึงได้รับหน้าที่ให้เดินประกบดูแลความปลอดภัยในฐานะทีมสนับสนุนให้กับกลุ่ม 2

และในวันที่ 2 ตุลาคม ทีมนักปีนเขากลุ่ม 2 ก็สามารถขึ้นไปถึงยอดได้สำเร็จ ในวันนั้น ฮันเนลอร์ ได้สร้างประวัติศาสตร์เป็นผู้หญิงชาวเยอรมันคนแรก และเป็นผู้หญิงคนที่ 4 ของโลกที่พิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ได้สำเร็จ

แต่ทว่าความยินดีที่พิชิตยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกนั้นอยู่ได้ไม่นาน เพราะทีมของพวกเธอขึ้นถึงยอดเขาช้าเกินไป ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ความมืดมิด และพาายหิมะเริ่มคืบคลานเข้ามา ทัศนวิสัยย่ำแย่ลงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ปริมาณออกซิเจนสำรองก็เริ่มร่อยหรอลง

ในระหว่างทางลงที่สูงชันและอันตรายนั้น ร่างกายของสมาชิกในทีมอ่อนล้าถึงขีดสุด เมื่อลงมาถึงที่ระดับความสูงประมาณ 8,500 เมตร ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เรียกว่า "เดธโซน" (Death Zone) ที่ซึ่งปริมาณอ็อกซิเจนเบาบางมาก มีไม่ถึงหนึ่งในสามของที่ระดับน้ำทะเล และในบริเวณนี้ร่างกายมนุษย์จะค่อยๆ เสื่อมสภาพลงเรื่อยๆ จนไม่สามารถฟื้นฟูได้

เรย์ หมดแรงและออกซิเจนก็หมด เขาปฏิเสธที่จะเดินต่อและต้องการจะตั้งแคมป์พักแรมชั่วคราว โดยการทำ บิแว็ก (Bivouac) ตรงนั้นทันที ความหมายคือ พวกเขาต้องการหาที่กำบังลมและขุดโพรงหิมะตื้นๆเพื่อหลบลม ให้ผ่านพ้นพายุไปให้ได้ ฝ่ายเชอร์ปาทั้ง 2 คน ได้พยายามคัดค้านและขอร้องให้ทุกคนพยายามเดินหน้าต่อไป เพราะการหยุดนอนในเดธโซนท่ามกลางพายุไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย แต่ด้วยความเหนื่อยล้าที่บดบังการตัดสินใจ ฮันเนลอร์และเรย์เลือกที่จะปักหลักสู้กับความหนาวเหน็บตรงนั้น โดยมีซุนดาเร คอยดูแลอยู่ส่วนอัง จังบู ตัดสินใจเดินฝ่าความมืดและพายุหิมะลงเขาไปที่แค้มป์เพียงลำพังเพื่อขอความช่วยเหลือ

โดยโพรงที่พวกเขาขุดในสภาพที่เหนื่อยล้านั้นเป็นโพรงที่ลึกไม่พอและคุณภาพแย่มาก หลังจากขุดโพรงเสร็จพวกเขานั่งเบียดกันอยู่ในโพรงหิมะตื้นๆ โดยใช้กระเป๋าและร่างกายบังลมพายุ

ในคืนนั้น พายุทวีความรุนแรง อุณหภูมิต่ำลงอย่างน่ากลัว ในช่วงเวลาประมาณเที่ยงคืน ร่างกายของเรย์ ก็ไม่อาจทนทานต่อภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำ (Hypothermia) ได้อีกต่อไป เขาหมดสติและเสียชีวิตไป

เมื่อแสงแรกของวันที่ 3 ตุลาคมมาถึง ฮันเนลอร์ และซุนดาเรที่รอดชีวิตมาได้ในสภาพที่ย่ำแย่ เริ่มพยายามพยุงร่างเดินลงจากเขาอีกครั้ง มุ่งหน้าไปที่แคมป์ 4 ซึ่งเป็นพื้นที่ปลอดภัย อยู่ห่างออกไปในแนวดิ่งเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แต่ความทรมานจากการขาดน้ำขั้นรุนแรงและภาวะขาดออกซิเจน (Hypoxia) ทำให้แต่ละย่างก้าวของ ฮันเนลอร์ เป็นไปอย่างยากเย็น

ที่ระดับความสูงประมาณ 8,300 เมตร ร่างของเธอก็ทรุดลง เธอพิงร่างกับกระเป๋าเป้ มองหน้าซุนดาเร กล่าวพูดคำพูดสุดท้ายออกมาอย่างแผ่นเบาว่า "น้ำ... น้ำ... " ก่อนที่ระบบการทำงานของร่างกายจะล้มเหลวและเสียชีวิตไปในท่านั้นเอง

ในวันนั้น เธอได้กลายเป็นผู้หญิงคนแรกของโลกที่เสียชีวิตบนยอดเขาเอเวอร์เรส

หลังจากที่ ฮันเนลอร์ เสียชีวิต ซุนดาเร เชอร์ปาหนุ่ม ยังไม่ทิ้งเธอและนั่งอยู่กับเธอท่ามกลางสภาพอากาศอันเลวร้ายอีกหลายชั่วโมง จนกระทั่งทีมกู้ภัยมาพบเขาในสภาพที่วิกฤต และช่วยเหลือเขาลงไปได้ แม้สุดท้ายเขาจะรอดชีวิต แต่ซุนดาเรต้องเสียนิ้วมือและนิ้วเท้าเกือบทั้งหมดจากอาการหิมะกัด

สิ่งที่ทำให้เรื่องราวของ ฮันเนลอร์ ชมาทซ์ กลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันต่อมาจนทุกวันนี้ คือสภาพร่างของเธอหลังจากที่เธอเสียชีวิต ร่างของเธอไม่ได้นอนราบไปกับพื้น แต่ยังคงนั่งตัวตรงพิงกระเป๋าเป้ ดวงตายังเปิดอยู่ โดยมีเส้นผมสีซีดโบกสะบัดไปตามแรงลมของภูเขา

ร่างที่แข็งทื่อของเธอในชุดปีนเขาเด่นชัด กลายเป็นจุดสังเกตและ หลักบอกระยะทาง อันน่าหวาดกลัวสำหรับนักปีนเขาบนทางเส้นทางสายใต้ที่ทุกคนต้องเดินผ่าน เชือกที่เคยยึดเธอไว้กับเนินเขาช่วยยึดร่างของเธอไม่ให้ไถลลงไปเป็นเวลานานหลายปี

ในปี ค.ศ. 1982 มีคนพบว่าเชือกที่ยึดร่างเธอไว้ขาดลง คาดว่ามีนักปีนเขาที่ผ่านทางมาตัดมันออก ส่งผลให้ร่างของเธอขาดที่ยึดเหนี่ยวและอยู่ในสภาพที่เปราะบาง ทนต่อสภาพอากาศที่เลวร้ายได้ยากขึ้นเรื่อยๆ

ในปี ค.ศ. 1984 หลังจากการเสียชีวิตของเธอนาน 5 ปี รัฐบาลเนปาลได้ส่งทีมกู้ภัยขึ้นไปเพื่อนำร่างของเธอลงมา แต่ความอันตรายของเดธโซนก็ปรากฏอีกครั้ง เมื่อเจ้าหน้าที่กู้ภัยสองคนเกิดพลัดตกเขาเสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติภารกิจ ทำให้ความพยายามในการกู้ร่างต้องยุติลง เพราะตระหนักได้ว่าเหนือระดับความสูง 8,000 เมตรขึ้นไปนั้น แม้แต่การกู้ร่างไร้วิญญาณก็มีอันตรายและเสี่ยงต่อการสูญเสียชีวิตไม่ต่างจากการปีนเขาเพื่อพิชิตยอดเลย

ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี ค.ศ. 1985 มีบันทึกว่านักปีนเขาชาวอังกฤษ ยังคงมองเห็นร่างของเธออยู่ห่างๆ ทว่าหลังจากนั้นไม่นานร่างของเธอก็ได้หายสาบสูญไปจากเส้นทางหลัก โดยสันนิษฐานว่า พายุที่มีความเร็วสูง ได้พัดพาร่างของเธอให้ร่วงหล่นลงสู่หน้าผาคังชุง (Kangshung Face) และถูกกลบฝังโดยหิมะ กลืนหายไปกับธรรมชาติของเอเวอเรสต์อย่างถาวร หลังจากนั้นไม่มีใครได้พบเห็นร่างที่นั่งลืมตาตื่นของ ฮันเนลอร์ อีกเลย ปิดฉากภาพจำอันน่าหวาดกลัวที่ยาวนานกว่า 5 ปี

สิ่งที่เราได้เรียนรู้จากเหตุการณ์ในครั้งนี้คือ

โศกนาฏกรรมในครั้งนี้ได้ทิ้งบทเรียนอันล้ำค่าไว้ให้กับวงการนักปีนเขาทั่วโลก เราได้เรียนรู้ว่า
🔸 อย่าตั้งแคมป์ชั่วคราวในพื้นที่เดธโซน (เหนือ 8,000 เมตร) เป็นอันขาด หากไม่จำเป็นจริงๆ เพราะร่างกายจะไม่มีทางฟื้นตัวได้เลย
🔸 ต้องกำหนดเวลาหันหลังกลับอย่างเคร่งครัด แม้ว่าจะยังไปไม่ถึงยอดเขา เพื่อให้มั่นใจว่าจะเดินทางกลับลงมาถึงแคมป์ได้อย่างปลอดภัยก่อนค่ำ
🔸 จงฟังคำเตือนของเชอร์ปา

ทั้งนี้ภาพร่างของ ฮันเนลอร์ ที่ปรากฏนั้น เป็นภาพที่ถ่ายหลังจากที่เธอเสียชีวิตเป็นเวลานานแล้ว จนสภาพร่างกายของเธอไม่ได้นั่งตรงเหมือนกับตอนที่เสียชีวิตใหม่ ในภาพร่างของเธอล้มเอนลงมาอยู่ในลักษณะ "นอนกึ่งหงายกึ่งตะแคง ขาขวาพับชันขึ้นมา สวมรองเท้าบูตสีส้ม และเสื้อผ้าเริ่มเปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา" ซึ่งนี่คือสภาพจริงสุดท้ายก่อนที่ร่างของเธอจะอันตรายหายสาบสูญไป

ร่างของ เรย์ เจเน็ตนั้นต่างกับร่างของฮันเนลอร์ ในช่วงแรกร่างของเขาถูกหิมะกลบฝังอยู่ตรงตำแหน่งที่เสียชีวิต บางทีลมพัดแรงก็เผยให้เห็นร่างของเขา แต่เนื่องจากเขาเสียชีวิตในบริเวณที่สูงยิ่งกว่า ฮันเนลอร์ ทำให้การกู้ร่างไม่สามารถทำได้เช่นกัน ปัจจุบันนี้ร่างก็ถูกกลบฝังหายไปกับธรรมชาติแล้วเช่นกัน

ส่วน ซุนดาเร เชอร์ปา ผู้เสียนิ้วมือและนิ้วเท้าเกือบทั้งหมดในเหตุการณ์ครั้งนั้น ได้รับการยกย่องอย่างสูงในเรื่องความแข็งแกร่งทั้งร่างกายและจิตใจที่ไม่ยอมทิ้งฮันเนลอร์ เขาได้รับการจ้างงานต่อ โดยเริ่มกลับมาขึ้นยอดเขาเอเวอร์เรสอีกครั้ง หลังจากผ่านไป 2 ปี คือ ในปี ค.ศ. 1981 และถัดมาในปี ค.ศ. 1982 และสร้างประวัติศาสตร์กลายเป็น คนแรกในโลกที่สามารถพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ได้ถึง 3 ครั้ง หลังจากนั้นก็ยังขึ้นต่อในปี ค.ศ. 1985 และ 1988 รวมทั้งหมด 5 ครั้ง ก่อนที่จะเสียชีวิตในวัยเพียง 33 ปี จากการจมน้ำในแม่น้ำแถวบ้านเกิด โดยเชื่อว่าเป็นการฆ่าตัวตาย ว่ากันว่าเขาต้องต่อสู้กับอาการซึมเศร้าและติดสุราอย่างยาวนาน หลายคนเชื่อว่า เป็นเพราะบาดแผลทางใจจากเหตุการณ์ที่เขาไม่สามารถช่วยชีวิต ฮันเนลอร์ และ เรย์ ได้

ปล .ภาพร่างของ ฮันเนลอร์ ผมเอาไว้ท้ายสุดเลยนะครับ ถ้าใครอยากดูก็กดดูละกัน

พีท

ติดตามร้านเราได้ทางช่องทางเหล่านี้ครับ
Line ID : http://line.me/ti/p/~
Facebook : อุปกรณ์เดินป่า Pete & Paul
Tiktok : https://www.tiktok.com/
โทร : 081-639-7575 (พีท)
อีเมล : [email protected]

อ้างอิง
https://explorersweb.com/looking-back-in-1979-the-first-woman-dies-on-everest/
https://www.youtube.com/watch?v=-eudZkgpm6A
https://www.youtube.com/watch?v=kUXHdmn_Tuc

#เรื่องราวการเดินป่า #ปีนเขา #เอเวอร์เรส

27/05/2026

ข้อคิดสำหรับนักเดินป่า ... สิ่งที่ใช่ของคนอื่น อาจจะไม่ใช่สำหรับเราก็ได้

บทความนี้เขียนโดย Maggie Slepian นักเขียนสายกิจกรรมกลางแจ้งและนักเดินป่าระยะไกล เธอเขียนรีวิวให้นิตยสาร Backpack และมีงานเขียนตีพิมพ์ในสื่อชั้นนำระดับโลกมากมาย เช่น The New York Times, Lonely Planet, GQ, New York Magazine รวมถึงได้รับการสัมภาษณ์ทางสถานีวิทยุ NPR และ BBC

--------------------

ฉันไม่มีวันลืมความสุขตอนที่ได้สัมผัสถุงนอนควิลท์น้ำหนักเบาพิเศษ สั่งตัดเฉพาะจากแบรนด์ Enlightened Equipment มันน้ำหนักเบามากเสียจนกล่องพัสดุดูเหมือนว่างเปล่า และควิลท์ก็ม้วนเก็บลงในถุงผ้าได้ง่ายดายจนเหลือขนาดเท่าลูกเมลอนลูกเล็กๆ ควิลท์ผืนนี้คืออุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ทำให้น้ำหนักฐาน (Base weight) ของฉันลดลงมาอยู่ใต้เกณฑ์อันศักดิ์สิทธิ์ที่ 4.5 กิโลกรัม ในที่สุด ฉันก็คิดว่าตัวเองมีชุดอุปกรณ์ที่สมบูรณ์แบบแล้ว

แต่แล้วพอฉันนำมันไปใช้ในเส้นทางเดินป่าจริงเป็นครั้งแรก ฉันกลับทรมานสุดๆ

หนึ่งปีก่อนหน้านั้น ฉันเริ่มเดินเส้นทาง Appalachian Trail (AT) ด้วยเป้ที่มีน้ำหนักถึง 20.4 กิโลกรัม เช่นเดียวกับนักเดินป่าหลายๆ คน ฉันรีบลดน้ำหนักของลงอย่างรวดเร็วด้วยการส่งของกลับบ้าน หรือไม่ก็ซื้ออุปกรณ์ที่เบากว่าตามร้านขายอุปกรณ์เดินป่าตามเส้นทาง ฉันเปลี่ยนแผ่นรองนอนรุ่น Therm-a-Rest ProLite เป็นรุ่น NeoAir X-Lite (ประหยัดน้ำหนักไปได้ถึง 312 กรัม) เปลี่ยนถุงนอนรุ่น Mountain Hardwear Cloud’s Rest -15 องศาเซลเซียส ที่เทอะทะเป็นรุ่น Sierra Designs Backcountry Bed ที่เพรียวบางกว่า เป้ใบเดิมของฉันคือ Gregory Deva ขนาด 70 ลิตร ซึ่งแค่เป้เปล่าก็หนักถึง 2.27 กิโลกรัม แล้ว ฉันเลยเปลี่ยนมาซื้อเป้ Osprey Exos ขนาด 55 ลิตรที่เมืองดามัสกัส รัฐเวอร์จิเนีย ในที่สุดน้ำหนักเป้ของฉันก็มาลงตัวอย่างสบายๆ ที่ระดับปานกลางคือ 6.8 กิโลกรัม และฉันก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดถุงเท้าสำรองหรือเสื้อฟรีซเลย

ฉันอาจจะมีความสุขกับอุปกรณ์ของตัวเองแล้ว แต่ตลอดระยะทางอีก 1,609 กิโลเมตรต่อจากนั้น บทสนทนาระหว่างฉันกับนักเดินป่าคนอื่นๆ ยังคงวนเวียนอยู่กับความภูมิใจในการรีดน้ำหนักออกเป็นกรัมๆ เพื่อนร่วมทางคนหนึ่งช่วยตรวจเช็กและคัดกรองอุปกรณ์ให้ฉันที่นิวยอร์ก และเขาก็หัวเราะเยาะรองเท้า Crocs ของฉันที่ห้อยต้อยแต่งอยู่กับสายรัด รวมถึงกางเกงขนแกะเมอริโนสำหรับใส่ในแคมป์ที่ซุกอยู่ที่ก้นเป้

“ฉันชอบมีเสื้อผ้าแยกต่างหากตอนอยู่แคมป์น่ะ” ฉันพึมพำพลันยัดพวกมันกลับเข้าไปในเป้ ในขณะที่เขาแบกเป้ที่มีขนาดเล็กกว่าเป้ที่ฉันใช้สำหรับเดิน Dayhike เสียอีก “อีกอย่าง ฉันเลิกทำอาหารแล้วด้วย เลยประหยัดน้ำหนักได้จากการส่งชุดเครื่องครัวกลับบ้านไป”

หลังจากเดินจนจบเส้นทาง AT ความคิดเรื่องเป้ที่เบากว่าและน่าเอาไปอวดคนอื่นก็ยังคงกวนใจฉันอยู่เสมอ ฉันเดินทำระยะทางได้สูงขึ้นและง่ายขึ้นในช่วงครึ่งหลังของเส้นทาง และฉันคิดว่าส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะการลดน้ำหนักเป้ลง ด้วยความคิดนี้ ฉันจึงยังคงเปลี่ยนอุปกรณ์ต่อไปเพื่อพยายามลดน้ำหนักออกไปอีกหลายสิบกรัม ฉันเปลี่ยนเป้ Osprey ขนาด 55 ลิตรเป็นเป้แบบเบาพิเศษขนาด 37 ลิตรจากแบรนด์ Pa’lante Packs ฉันเปลี่ยนแผ่นรองนอนแบบเป่าลมเป็นแผ่นรองนอนโฟมแบบปิด (Closed-cell foam pad) และเลิกพกเสื้อผ้าชั้นใน (Base layers) รวมถึงรองเท้าสำหรับใส่ในแคมป์ ฉันทิ้งเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไว้ที่บ้าน และอุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายก็คือควิลท์ ที่ใครๆ ก็อยากได้ ฉันสั่งตัดมันด้วยสเปกที่เบาที่สุด เลือกใช้ขนเป็ดความฟูสูง ค่า Fill Power 950 และเลือกอุณหภูมิที่อุ่นกว่าที่ฉันควรจะใช้เพียงนิดเดียว ... และฉันแทบไม่เชื่อเลยว่ามันจะเบาหวิวขนาดนี้ตอนที่ของมาส่ง

แต่ทริป 4 วันในเดือนกันยายนที่เทือกเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของรัฐมอนทานาเพียงทริปเดียวก็ทำให้ฉันตระหนักได้ว่า สำหรับตัวฉันแล้ว ชุดอุปกรณ์เบาพิเศษที่ปรับแต่งมาอย่างดีนี้มันช่างแย่สิ้นดีในการเอามาแบกเป้เที่ยวป่าจริงๆ ตลอดการเดินทางฝนตกไม่หยุดหย่อน และเสื้อผ้าที่ใช้เดินป่าของฉันก็เปียกโชกตั้งแต่วันแรก ฉันไม่มีอะไรให้เปลี่ยนเลยเมื่อถึงแคมป์ และต้องนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหม่ พลางดึงมุมผ้าห่มไว้แน่นด้วยความสิ้นหวัง ผ้าห่มนั้นเบามากจนมันจะลอยออกจากไหล่ของฉันทุกครั้งที่ขยับตัว ส่งผลให้ลมหนาวเยือกพุ่งเข้ามาตามช่องว่าง ฉันสั่งซื้อควิลท์ขนาดความกว้างแบบปกติมา และฉันไม่สามารถพันมันรอบตัวให้แน่นหนาพอที่จะป้องกันไม่ให้ลมโกรกเข้ามาได้

ฉันติดกระดุมตรงคอเสื้อ รัดสายยางยืดรอบแผ่นรองนอนโฟม และนอนตาค้างด้วยความหนาวสั่น อุณหภูมิลดลงไปอยู่ที่ประมาณ 0 - 1 องศาเซลเซียส ซึ่งเป็นระดับอุณหภูมิที่ผ้าห่มของฉันระบุว่ารับมือได้ แต่ฉันกลับไม่สามารถทำให้ร่างกายอบอุ่นได้เลย ฉันไม่เคยนอนบนแผ่นรองนอนโฟมแบบปิดมาก่อน และแม้ว่ามันจะใช้ได้ดีสำหรับเพื่อนนักเดินป่าของฉันหลายคน แต่ฉันกลับรู้สึกถึงลูกสน กิ่งไม้ และกรวดทุกก้อนที่อยู่ใต้แผ่นรองนอน ฉันคิดถึงเสื้อผ้าสำหรับใส่ในแคมป์ และไม่สามารถเอาเท้าหลบไปให้พ้นจากผนังเต็นท์ที่มีหยดน้ำเกาะพราวเนื่องจากที่พักของฉันมีขนาดเล็กลง

ฉันยังคงฝืนไปทริปอีกสองสามครั้งด้วยชุดอุปกรณ์เบาพิเศษนี้ แต่ข้อสรุปก็คือมันไม่เหมาะกับฉัน ฉันไม่ได้กำลังทำสถิติความเร็ว และฉันไม่ใช่นักเดินป่าสายวิ่ง ฉันเป็นแค่นักเดินป่าธรรมดาๆ ทั่วไปคนหนึ่งที่ไม่ชอบแบกของเยอะเกินไป แต่ชอบความสะดวกสบายยามอยู่แคมป์ การเปลี่ยนจากเป้ที่หนักกว่า 18 กิโลกรัม มาเป็นน้ำหนักฐานแค่ 4 กิโลกรัม นั้นไม่ใช่เรื่องสมเหตุสมผลสำหรับฉันเลย และหลังจากผ่านไป 5 ปีนับจากฤดูกาลที่ฉันผันตัวไปเป็นนักเดินป่าสาย Ultralight ในครั้งนั้น มันก็ยังคงไม่ใช่ชุดอุปกรณ์ที่ใช่สำหรับฉันอยู่ดี ฉันปล่อยให้สายตาเหยียดหยามของนักเดินป่าคนอื่นตอนที่ฉันสวมรองเท้าในแคมป์เข้ามามีอิทธิพลต่อความคิดของตัวเอง ... ฉันวิ่งตามกระแส Ultralight จนได้ชุดอุปกรณ์ที่ไม่เข้ากับสไตล์การเดินป่าของตัวเองเลย

ฉันได้เรียนรู้ว่าเคล็ดลับในการมีความสุขกับการอยู่ “ตรงกลาง” คือการเข้าใจลำดับความสำคัญของตัวเอง ในขณะที่นักเดินป่าสาย Ultralight สามารถสละความสบายในแคมป์ได้ และนักเดินป่าสายแบก ก็แทบจะไม่ยอมสละอะไรเลย แต่นักแบกเป้สายกลางๆ ซึ่งเป็นกลุ่มที่คนส่วนใหญ่จัดอยู่ในประเภทนี้ จะยอมสละความหรูหราบางอย่างและเก็บรักษาบางอย่างไว้ ส่วนหนึ่งของการขัดเกลาระบบอุปกรณ์ของคุณคือ การเรียนรู้ผ่านการลองผิดลองถูก รวมถึงทริปที่คุณนึกเสียดายว่าน่าจะหยิบสิ่งนี้มาด้วย และทริปที่คุณรู้สึกเสียใจที่เอาสิ่งนั้นไปด้วย

ฉันกับแฟนเป็นตัวอย่างที่ดีของคนที่มีลำดับความสำคัญของอุปกรณ์ที่แตกต่างกัน เมื่อเราเดินป่าด้วยกัน เราต่างก็เป็นนักแบกเป้สายกลางๆ ทั้งคู่ แต่สิ่งที่เราพกกลับดูไม่เหมือนกันเลย ฉันใส่ใจเรื่องความสบายในแคมป์ ซึ่งหมายถึงต้องมีเสื้อผ้าชั้นในแยกต่างหากที่จะใส่เฉพาะตอนที่เดินป่าเสร็จแล้วในวันนั้น อย่างไรก็ตาม ฉันไม่สนใจเรื่องการทำอาหารในป่า นอกเหนือจากน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นของอุปกรณ์ทำอาหารแล้ว ฉันไม่อยากไปตักน้ำเพิ่ม ฉันไม่มีความอดทนพอที่จะรอให้อาหารคืนตัว และฉันไม่ชอบล้างจาน อาหารร้อนๆ ไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับฉัน ดังนั้นในขณะที่ฉันพกเสื้อผ้าใส่ในแคมป์ ฉันจึงแลกน้ำหนักของชุดเครื่องครัวออกไปเพื่อเปลี่ยนเป็นแป้งตอร์ติญ่าพร้อมชีสและเปปเปอโรนีแทน

แฟนของฉันกลับตรงกันข้าม แม้ว่าเขาจะชอบทานอาหารร้อนๆ และกาแฟในทริปที่ผ่อนคลายของเขา แต่เขาไม่พกเสื้อผ้าสำรองเลย และเขาก็โอเคกับการใช้เสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองทำเป็นหมอน สิ่งที่ใช้ได้ผลกับเขาไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่ใช้ได้ผลกับฉัน และมันก็จะไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องยากสำหรับฉันในการสลัดเสียงของสาย Ultralight ทิ้งไป แต่ฉันก็มีความสุขมากกับจุดที่ฉันยืนอยู่ในตอนนี้

ไม่มีอะไรจะมาแทนการลองผิดลองถูกเพื่อค้นหาชุดอุปกรณ์ที่ลงตัวของตัวเองได้ แต่ นี่คือเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันอยากแบ่งปันเพื่อช่วยให้คุณเริ่มต้นได้

ขั้นแรก ให้พิจารณาตัวเป้สะพายหลังจริงๆ ของคุณ หากคุณคาดการณ์ว่าจะต้องแบกน้ำหนักน้ำเป็นระยะทางไกลและต้องพกอุปกรณ์ที่ค่อนข้างหนัก เป้ไม่ใช่สิ่งแรกที่คุณควรลดน้ำหนัก เป้ LiteAF 46L Curve ของฉันอาจจะดูค่อนข้างเล็ก แต่ก็มีสายคาดเอวที่มีบุฟองน้ำหนานุ่มและมีกระเป๋ามากมาย—ซึ่งต่างจากเป้สายเบาพิเศษส่วนใหญ่โดยสิ้นเชิง ฉันเลือกเป้ใบนี้เพราะฉันชอบถ่ายเทน้ำหนักบางส่วนออกจากไหล่ และฉันชอบจัดระเบียบสิ่งของชิ้นเล็กๆ เป้ใบนี้ยังมีโครงภายในที่แข็งแรง ซึ่งสำคัญมากในการช่วยรับน้ำหนักไม่ให้กดลงบนไหล่ของฉัน

อย่าทิ้งทุกอย่างพร้อมกันหมด นี่คือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดที่ฉันทำในการพยายามเป็นสายเบาพิเศษที่จบลงอย่างรวดเร็ว ฉันตัดความสบายในแคมป์ ความสบายระหว่างเดินป่า และเปลี่ยนระบบอุปกรณ์ทั้งหมดของฉันพร้อมกันในคราวเดียว ให้ลองค่อยๆ ปรับลดสิ่งของในเป้ออกทีละสองสามชิ้นจะดีกว่า

ประเมินว่าคุณได้ใช้สิ่งของเหล่านั้นมากน้อยแค่ไหนในขณะที่คุณแบกมัน ไม่ใช่ประเมินตอนอยู่ที่บ้าน นี่คือวิธีที่ดีที่สุดสำหรับฉันในการเรียนรู้ลำดับความสำคัญของตัวเอง ฉันอิ่มเอิบใจกับการได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่แคมป์และการได้นอนบนแผ่นรองนอนแบบเป่าลม ดังนั้นมันจึงไม่ใช่สิ่งที่ควรเปลี่ยน ในทางกลับกัน ฉันไม่ได้สนุกกับขั้นตอนการทำอาหารเลย ซึ่งนั่นควรจะเป็นสัญญาณบ่งบอกให้ฉันทิ้งเตาแค้มปิ้งให้เร็วกว่านี้ นอกจากนี้ ให้พิจารณาด้วยว่าน้ำหนักที่ลดลงไปนั้นจะช่วยเพิ่มความสนุกและความสุขจริงไหม หากคุณรู้ตัวว่าเป็นคนหนาวง่ายในตอนเช้า ก็ให้พกหมวกไหมพรมและถุงมือไว้เถอะ คุณจะมีความสุขมากกว่าที่ได้แบกมันไป แทนที่จะมานั่งประหยัดน้ำหนักแค่ 113 กรัม ด้วยการทิ้งพวกมันไว้ที่บ้าน

รู้จักสไตล์การเดินป่าของตัวเอง คุณเป็นคนนอนขี้ร้อนหรือเปล่า? ถ้าใช่ คุณอาจจะใช้ควิลท์ที่เบากว่าและเล็กกว่าคนอื่นที่จำเป็นต้องใช้ถุงนอนแบบมีฮู้ดและปิดมิดชิดทั้งตัวก็ได้ คุณต้องการเบาะรองนั่งและความสบายระหว่างตัวคุณกับพื้นดินมากกว่านี้ไหม? คุณก็อาจจะต้องการแผ่นรองนอนแบบเป่าลมนุ่มๆ หากคุณไม่ใช่คนชอบนอนตะแคงและไม่ต้องการเบาะรองมากนัก คุณก็อาจจะโอเคกับแผ่นรองนอนโฟมแบบปิด

อย่าลืมหาความสุขใส่ตัว: นอกเสียจากว่าคุณกำลังไล่ล่าทำลายสถิติหรือต้องเดินทำระยะทางมหาศาล คุณก็สามารถยอมเพิ่มน้ำหนักสัก 450 หรือ 900 กรัม สำหรับสิ่งของฟุ่มเฟือยเพื่อความบันเทิงได้ กล้องถ่ายรูปจะช่วยเพิ่มองค์ประกอบที่น่าตื่นเต้นให้กับประสบการณ์ครั้งนี้ไหม? ถ้าใช่ ก็เอาไปเถอะ คุณชอบความกว้างขวางของการได้นอนเต็นท์สำหรับสองคนคนเดียวไหม? ถ้าใช่ ก็เอาไปเลย คุณจะสนุกมากขึ้นหากคุณรู้สึกสบายและอนุญาตให้ตัวเองได้พกของพิเศษบางอย่างไปบ้าง

ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือการเดินป่าของคุณเอง และสิ่งที่คุณเลือกจะแบกไปจะสร้างความแตกต่างให้กับทริปนั้นๆ หากมันไม่คุ้มค่าล่ะ? ก็แค่ส่งมันกลับบ้าน หรือไม่ก็แค่ทิ้งมันไว้ข้างหลังในทริปหน้า ความงดงามของการแบกเป้เที่ยวป่าก็คือ คุณจะได้เดินป่าในแบบของคุณเอง ไม่ใช่แบบของคนอื่น

----------------------.
แปลโดย พีท ร้านพีทแอนด์พอล

อ้างอิง https://www.backpacker.com/skills/ultralight/my-ultralight-backpacking-setup-weighed-almost-nothing-and-it-was-miserable-to-use/

ติดตามร้านเราได้ทางช่องทางเหล่านี้ครับ
Line ID : http://line.me/ti/p/~
Facebook : อุปกรณ์เดินป่า Pete & Paul
Tiktok : https://www.tiktok.com/
โทร : 081-639-7575 (พีท)
อีเมล : [email protected]

#อุปกรณ์เดินป่า #แนวคิดการเดินป่า #เทคนิคการเดินป่า

23/05/2026

ขยายความจากโพสต์ก่อน ที่ว่าด้วยเรื่องของขนาดฟลายชีทสำหรับเปล มีหลายท่านสงสัยว่า มีวิธีคิดยังไงว่าฟลายชีทต้องยาวเท่าไหร่เป็นอย่างน้อย

คำตอบคือ ใช้การคำนวณหาค่า Ridgeline ของเปลโดยวิธีทางคณิตศาสตร์ครับ

ระยะ Ridgeline ของเปล คือ ความยาวของเชือกที่ขึงยึดระหว่างหัวเปลกับท้ายเปล ซึ่งเป็นตัวกำหนดว่าทรงของเปลตัวนั้นว่าเวลากางแล้วจะหย่อนตัวลงมามากน้อยแค่ไหน

ตัวเชือก Ridgeline จะช่วยให้เปลคงระยะความหย่อนคงที่ทุกครั้งที่กาง ไม่ว่าระยะต้นไม้จะห่างกันแค่ไหน จะห่างกัน 4 เมตร หรือ 6 เมตร ก็ไม่ทำให้ความหย่อนของเปลเปลี่ยนไป ตราบเท่าที่ เชือก Ridgeline เส้นนี้ตึง เปลของคุณจะหย่อนตัวลงมาในองศาที่เท่าเดิมทุกครั้งครับ

สูตรคำนวณระยะ Ridgeline มาตรฐานที่ได้รับการยอมรับกันทั่วโลก โดยอ้างอิงสมมุติฐานในการคำนวณคือ มุมการกางเปลที่นอนสบายที่สุดคือมุม 30 องศา เพื่อให้เปลมีพื้นที่สำหรับการนอนเฉียง ลดความโค้งที่หลังของคนนอนลง ทำให้นอนแล้วไม่ปวดหลัง

ระยะ Ridge Line = ความยาวเปล x 83%

จริงๆแล้วผลการคำนวณทางคณิตศาสตร์จะได้ระยะ Ridgeline อยู่ที่ 86.6% (มาจาก cos(30°) = 0.866 ) แต่จากการใช้งานจริง ตัวเลข 83% กลับเป็นตัวเลขที่คนนิยมใช่กันมากที่สุด ซึ่งความแตกต่างนี้ก็มาจากโลกของความเป็นจริงที่ว่า เปลที่ถูกรวบหัวท้ายนั้นความยาวจะหายไปส่วนนึง รวมถึงการยืดตัวของผ้าเปลเวลามีน้ำหนักกดลง และเป็นผลจากการทดสอบของผู้ใช้เปลมาอย่างยาวนาน รวมๆ เหล่านี้ ทำให้ค่า Ridge Line ที่ 83% นั้นเป็นที่ยอมรับกันว่า เป็นระยะที่ทำให้คนนอนมุมทะแยง ได้ง่ายขึ้น ซึ่งเป็นท่าที่ทำให้หลังตรงและนอนสบายที่สุด

ยกตัวอย่าง ถ้าสเป็คเปลยาว 3 เมตร ระยะ Ridge Line ของเปลที่ 83% ก็จะอยู่ที่ 2.49 เมตร (ปัดเป็น 2.5 เมตรละกัน)
เพราะฉะนั้น ถ้าต้องการฟลายชีทที่ครอบคลุมระยะเปลก็คือ ฟลายชีทต้องยาวอย่างน้อยที่สุด 2.5 เมตร โดยทั่วไปก็มักจะเพิ่มระยะหัวท้ายเข้าไปอีกราว 20-30 cm เพื่อกันฝนสาดครับ

จากตัวอย่างนี้ ถ้าเพิ่มระยะฟลายชีทออกไปอีกข้างละ 30 cm ก็จะได้ระยะ ฟลายชีทอยู่ที่ 2.5 +หัว 0.3 + ท้าย 0.3 จะได้ระยะฟลายชีทที่เหมาะสมที่ 3.1 เมตรเป็นต้น ระยะเท่านี้ก็เพียงพอจะกันฝนทั่วๆไปได้แล้วสำหรับเปลความยาว 3 เมตร

** เพียงพอในความหมายนี้คือ คุณกางฟลายชีทไม่ได้สูงกว่าเปลมากเกินไป และ ไม่ได้ไปเลือกกางเปลตรงพื้นที่ลมแรง ที่ฝนโดนพัดวิ่งมาในแนวเฉียงแนวราบนะครับ

จะเห็นว่าระยะ Ridgeline ของเปล นั้นขึ้นกับความยาวเปลอย่างเดียวเลย ถ้าใครตัวสูง ต้องใช้เปลยาว ระยะ Ridgeline และ ความยาวฟลายชีทที่เหมาะสมก็จะต้องเพิ่มขึ้นด้วยครับ

ติดตามร้านเราได้ทางช่องทางเหล่านี้ครับ
Line ID : http://line.me/ti/p/~
Facebook : อุปกรณ์เดินป่า Pete & Paul
Tiktok : https://www.tiktok.com/
โทร : 081-639-7575 (พีท)
อีเมล : [email protected]

#อุปกรณ์เดินป่า #เปลเดินป่า

พีท

20/05/2026

ถ้าใครมาให้ผมแนะนำฟลายชีท สำหรับการเดินป่า สิ่งที่ผมจะแนะนำ คือ ฟลายที่ขนาดยาวไม่เกิน 3.3 เมตร และทรงสี่เหลี่ยมธรรมดา ไม่ต้องมีที่ปิดหัวท้าย ด้วยเหตุผลตามนี้ครับ

🔸 ฟลายชีทที่ยาว ใหญ่เกินไปนั้นหาพื้นที่กางยาก

แน่นอนว่าทุกคนต้องการฟลายชีทที่ใหญ่ เพื่อการปกป้องที่ดี เพื่อความสะดวกในการทำกิจกรรมส่วนตัว แต่อย่าลืมว่า นั่นเป็นป่านะครับ และป่าไม่ได้มีพื้นที่มากขนาดนั้น

ลองนึกภาพคุณเข้าป่าในไทยที่เป็นป่าดิบชื้นหรือป่าเบญจพรรณที่รกทึบ ต้นไม้ไม่ได้ขึ้นเรียงแถวเป็นระเบียบเหมือนในสวนสาธารณะ หรือลานผูกเปล การจะหาต้นไม้สองต้นที่มีระยะห่างพอดีและไม่มีกิ่งไม้หรือเถาวัลย์กีดขวางในระยะ 3 เมตรขึ้นไป เป็นเรื่องที่ยากมาก ส่วนใหญ่ต้องฟันต้นไม้ทิ้งกันระดับนึง

ยิงช่วงหลังทริปเดินป่าเป็นที่นิยมมาก บางทริปไปนอนที่เดียวกันเป็น 40 คน หรือหนักหน่อย 100 คนก็เคยได้ยินมา ถ้าทุกคนมีฟลายชีทอันใหญ่ คนกางเปลหนึ่งคนอาจจะใช้พื้นที่ราว 6-10 ตารางเมตรในการนอน สิ่งที่ตามมาคือ ... มหกรรมถางป่าครั้งใหญ่เลยแหละ ซึ่งไม่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมอย่างยิ่งเราผ่านไปนอนแค่คืนเดียวแล้วก็จากไป แต่ต้นไม้นี่ใช้เวลาเป็นเดือนเป็นปีกว่าจะโตได้ขนาดนั้น (กรณีตัดต้นเล็กๆนะครับ)

ฟลายชีทสำหรับคลุมเปลนอนคนเดียว โดยทั่วไปยาว 3-3.3 เมตร ก็เพียงพอต่อการคลุมเปลขนาดปกติแล้ว เพราะระยะ Ridgeline ของเปลมักจะอยู่ที่ประมาณ 2.5 - 2.8 เมตร เมื่อคุณใช้ฟลายชีทยาว 3 -3.3 เมตร กางคลุมด้านบน จะเกิดระยะเหลื่อม ยื่นออกไปคลุมหัวและท้ายเปลข้างละประมาณ 25 - 40 เซนติเมตรอยู่แล้ว ระยะเหลื่อมแค่นี้เพียงพอที่จะบังฝนตกเฉียงได้ดีเยี่ยมแล้ว หากไม่ได้เจอพายุที่สาดขนานกับพื้น ฝนทั่วไปจะไม่สามารถสาดเข้ามาถึงตัวเปลได้เลย

🔸 ฟลายชีทที่ใหญ่ ใช้เวลาในการกางและเก็บมากกว่า

ฟลายชีทที่ยาว ใหญ่ นั้นจะมีจุดยึดเชือก จุดปักสมอหลายจุดทำให้ใช้เวลาในการกางและเก็บมากขึ้น แทนที่คุณจะได้ผูกเปลและฟลายชีทแบบเร็วๆ ภายใน 5-10 นาทีเพื่อพักผ่อน กลับต้องมาใช้เวลานานในการเดินวนรอบแคมป์เพื่อผูกเชือก รั้งสมอบก ปรับความตึงตามจุดต่างๆ ทีละจุด ยิ่งถ้าเดินมาเหนื่อยมากๆแล้วอายุเริ่มมากแบบผมนี่ ลุกก้มเงยไปๆมา ก็เหนื่อยแล้วครับ ไม่นับว่าระหว่างที่กางอยู่ที่เดิมนานๆนั่นมีโอกาสโดนทากดูดเลือดได้

แถมตอนเช้าที่ต้องรีบเก็บแคมป์เพื่อเดินทางต่อ การต้องมานั่งแกะปมเชือก พันเชือกเก็บให้เรียบร้อยเพื่อไม่ให้พันกันถือเป็นขั้นตอนที่กินเวลาพอสมควรเลย

🔸 ฟลายชีททรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าธรรมดา ก็เพียงพอต่อการปกป้องในป่าแล้ว

หลายคนมองฟลายชีทแบบที่ปิดคลุมได้รอบเป็นหลักแต่เอาจริงๆ เปลสำหรับใช้ในป่านั้นแบบสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก็มีการปกป้องที่เพียงพออยู่แล้ว

ฟลายชีทแบบปิดหน้าหลังถูกออกแบบมาเพื่อภูมิประเทศแบบเปิดโล่ง ทริปที่อากาศเย็น หรือยอดเขาที่ไม่มีต้นไม้บังลม ซึ่งลมสามารถพัดกรรโชกแรงในแนวราบได้ แต่สำหรับการนอนเปลในป่าที่ต้นไม้รกทึบนั้นแนวต้นไม้ ลำต้นไม้ รอบๆ แคมป์ ทำหน้าที่เป็น กำแพงกันลมตามธรรมชาติที่ดีมากอยู่แล้ว
ทิศทางลมในป่ามักจะถูกตีให้กระจายตัวและลดความแรงลง การใช้แค่ทารป์สี่เหลี่ยมผืนผ้ากางแบบ A-Frame แล้วกางให้ปีกฟลายชีทตกลงมาต่ำสักหน่อย ก็พอเพียงที่จะกันลมและฝนที่หลุดเข้ามาได้

ในสภาพป่าที่มีความชื้นสัมพัทธ์สูงมาก การไหลเวียนของอากาศสำคัญพอๆ กับการกันฝน ฟลายชีทแบบปิดหน้าหลังจะกักเก็บความชื้นจากลมหายใจและความร้อนจากร่างกาย เมื่อความร้อนลอยไปปะทะกับฟลายชีทที่เย็นกว่า จะเกิด หยดน้ำเกาะด้านใน (Condensation) อย่างหนัก และหยดกลับลงมาในเปลได้

ในขณะที่ฟลายชีทที่กางแบบเปิดหัวท้าย จะสร้างช่องลมอุโมงค์ ให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก ช่วยลดปัญหา Condensation ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

🔸 ความคล่องตัวและน้ำหนัก

ฟลายชีทที่ขนาดเหมาะสม มีจุดยึดน้อย เชือกที่ใช้ก็น้อย สมอบกก็ไม่ต้องพกมาก น้ำหนักจะเบา เก็บได้ง่าย กางได้ไว จึงช่วยประหยัดทั้งน้ำหนักในกระเป๋า ประหยัดพื้นที่กาง และรักษาพลังงานของนักเดินป่าไว้ได้มากกว่า

🟦 บทสรุป

ผมตั้งใจเขียนบทความนี้ขึ้นมา เพราะระยะหลังเข้าป่าไป เห็นฟลายชีทของนักเดินป่าแต่ละท่านใหญ่โตกันมาก กางแต่ละทีใช้พื้นที่กันเยอะ กางเก็บแต่ละครั้งใช้เวลานาน และต้องตัดต้องถางต้นไม้กันยกใหญ่
จึงอยากจะย้ำเตือนว่า การเดินป่าคือการเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้เข้ากับธรรมชาติ บางที่ความเรียบง่ายก็เป็นคำตอบอยู่แล้วครับ

ปล. ในรูปที่กางนี่ ระยะต้นไม้ประมาณ 3.4 เมตร ฟลายชีทยาว 3.3 เมตร เลยกางได้ตึงพอดีระยะอย่างในรูป ตัดต้นไม้เล็กไป 2 ต้น

*หมายเหตุ* รูปเปลที่เห็นทะลุข้างในได้นี่ ผมใช้โปรแกรมแต่งภาพ เพื่อให้มองเห็นตำแหน่งเปลข้างในเพื่ออ้างอิงระยะหัวท้ายเปล ให้เห็นว่า ฟลายชีทขนาดแค่นี้ก็เพียงพอที่จะปกป้องคนนอนแล้ว หัวท้ายฝนก็ไม่สาดเพราะต้นไม้ในป่าเป็นกำแพงธรรมชาติอยู่แล้ว และถ้าจะไปนอนที่เปิดโล่ง หรืออากาศเย็นมากๆ บางทีการนอนเต็นท์ก็เป็นทางเลือกที่ง่ายและน้ำหนักเบากว่าเยอะครับ

ฟลายชีทจริงไม่ได้โปร่งแสง มองเห็นไม่ทะลุแบบในรูปครับ

สนใจฟลายชีทสำหรับเดินป่าแบบเรียบง่าย แต่ใช้งานได้ดี ลองพิจารณาตัวนี้ครับ
https://www.petenpaul.com/listing/hammock-tarp-flysheet-rainfly-mikk/

พีท

ติดตามร้านเราได้ทางช่องทางเหล่านี้ครับ
Line ID : http://line.me/ti/p/~
Facebook : อุปกรณ์เดินป่า Pete & Paul
Tiktok : https://www.tiktok.com/
โทร : 081-639-7575 (พีท)
อีเมล : [email protected]

#ฟลายชีทสำหรับเดินป่า #อุปกรณ์เดินป่า