25/02/2026
🫶🏻จากใจตากล้องส่งถึงลูกๆ ♥️
เด็กหอเริ่มจากจากเด็กชายตัวน้อยๆโรงเรียนวัดกู้
ที่มาอยู่ด้วยกันตั้งแต่9ขวบ
ยังจำวันแรกที่สะพายกระเป๋า คนละใบ 2ใบ
หอบหมอน ผ้าห่ม ผู้ปกครองเดินตาม เป็นขบวนพาเหรดกันเลย บางคนมีน้ำตา เพราะไม่เคยห่างพ่อกับแม่
ถุงเท้ากับกางเกงในหายคือเรื่องปกติทุกวัน
กว่าจะไปเรียนได้ มนุษย์แม่ตื่นแต่เช้ากว่าคนไปเรียนอีกนะ
ทุกเช้าไลน์กลุ่มผู้ปกครองดังแบบรัวๆ ไลน์ครูประจำชั้นตามมาติดๆ แม่ๆคือไม่เป็นอันทำงาน
📍และเสียงที่น่าเกรงขามก็ตามมาแบบ ได้ยินเสียงแต่ไกล คือทุกคนต้องตื่น เสียงอาจารย์สุเมธ ที่ดุดัน แต่ทรงพลังมาก 😊
🙅เด็กยุคนั้นเยอะมาก อาจารย์สุเมธเอาอยู่ ✅
และเราก็ผ่านประสบการณ์มาด้วยกันมากมาย
เราฝ่าฟันอุปสรรคทั้งในสนามและนอกสนามมาด้วยกันเยอะมากๆ เล่าคงไม่หมด แต่จะอยู่ในความทรงจำเราตลอดไปนะ
📍ครั้งที่เราดีใจสุดๆและปลื้มสุดๆคือเราได้แชมป์ที่ประเทศจีน🫶🏻🫶🏻 ปีนั้นถ้าจำไม่ผิดเราอายุ10ขวบ ♥️
ความรักและผูกพันระหว่างลูกๆก็9ปี เกือบ10ปีเนาะ
แต่ต้องขอบคุณลูกๆที่พาให้พ่อกับแม่มาเจอกัน เป็นมิตรภาพที่ดีตลอดมา และจะตลอดไป ปล.ทุกครั้งที่ไปแข่ง เราเหมือนพ่อกับแม่ที่เรียบร้อย พอลูกลงสนาม เราดังกว่าใครในสนาม (ขำ) จริงๆเรามีเยอะนะ แต่ทีมเราแค่แยกย้ายกันไปเติบโต
ก็เลยเหลือ3 คนที่อยู่ในรั้วกิเลน(โรงเรียนโพธินิมิตวิทยาคม)
จบละเนาะ จบสักที กว่าจะจบครูก็ตามไปแก้งานสู้มาจนถึงวันปัจฉิม มนุษย์แม่ตากล้องคงคิดถึงลูกๆทุกคน
พอจะมาถึงบันทัดสุดท้าย กับคิดอะไรไม่ออก เพราะพิมพ์ไปน้ำตาไหลไปด้วย แป๊บอายุๆ18ปี แล้ว เป็นหนุ่มแล้ว
ก็ขออวยพรให้ลูกๆทุกคนจงโชคดีนะครับ ขอให้ทุกคนถึงฝันที่ฝันไว้ครับ
ยาวน่อยนะ แต่ก็ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ
อย่าลืมคิดถึงแม่ๆนะ #ปัจฉิม2569 #จบละเด้อแม่