02/04/2026
ပထမဆုံးအကြိမ် "ဖေဖေ" လို့ အခေါ်ခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ…
ဒီဇင်ဘာလရဲ့ ချမ်းအေးလှတဲ့ ဆောင်းလေဟာ ဓားတစ်ချောင်းလိုပဲ ကိုယ်ကို ထိုးဖောက် ဖြတ်သန်းသွားပါတယ်။ ကိုသီဟ တစ်ယောက် သူ့ရဲ့ အင်္ကျီကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲစေ့ရင်း တိုက်ခန်းကနေ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ အချိန်က ည ၁၁ နာရီ ၄၇ မိနစ်။ တခြားသူတွေအတွက်တော့ မိသားစုနဲ့ အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းရမယ့် ခရစ္စမတ်အကြို ညချမ်း ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကိုသီဟ အတွက်ကတော့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေနဲ့ အဖော်ပြုရမယ့် နောက်ထပ် အလုပ်ဆိုင်း တစ်ခုပါပဲ။
ဒါပေမယ့် ကားဆီကို လျှောက်သွားနေတုန်း အမှိုက်ပုံးနားက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကြောင့် သူ့ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါတယ်။ အစကတော့ လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သေချာကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ သူ့ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားခဲ့ရပါတယ်။ အသက် ၇ နှစ်လောက်သာ ရှိသေးတဲ့ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက်ဟာ အမှိုက်ပုံးထဲမှာ သေချာ စနစ်တကျ အစာရှာနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပါပဲ။ ချမ်းအေးလွန်းလို့ နီရဲတုန်ယင်နေတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ အမှိုက်တွေကြားထဲက စားကြွင်းစားကျန်တွေကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှာဖွေနေပုံရပါတယ်။
"ဟေး... သမီးလေး" လို့ ကိုသီဟက ကလေးမလေး မလန့်သွားအောင် တိုးတိုးလေး လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။ ကလေးမလေးဟာ ချက်ချင်းပဲ မော့ကြည့်လာပြီး သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အကြောက်တရားတွေ အပြည့်အနှက်နဲ့ပါ။ စားလက်စ ပေါင်မုန့်လေးကို ရင်ဘတ်မှာ ပိုက်ထားပြီး ထွက်ပြေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါတယ်။�"မကြောက်နဲ့နော်... ဦးလေးက ဘာမှမလုပ်ပါဘူး" လို့ ကိုသီဟက လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ပြရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ ကလေးမလေးဟာ ကိုယ်နဲ့မလိုက်အောင် ကြီးမားပြီး စုတ်ပြဲနေတဲ့ အင်္ကျီအကြမ်းစားကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ပိန်ချိုင့်နေတဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ ဆံပင်တွေက ဖရိုဖရဲ ကျနေပါတယ်။
ပြည့်အစုံကြည့်ရန် Comment မှာ၀င်ကြည့်ပါ
