31/07/2020
เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมได้มีโอกาสไปชมฟุตบอลเด็กที่สนามแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นกิจวัตรที่ผมชอบทำอยู่เสมอ เมื่อมีโอกาส และมีเวลาว่าง
ทุกครั้งที่ได้ไปดูฟุตบอลของน้องๆ ผมมีความสุขนะครับ บอลเด็ก ก็สนุกสนาน ตื่นเต้น ตามวัยของเค้า
บางครั้งก็ไปนั่งดูน้องๆที่เคยสอนมา บางครั้งก็ไปนั่งดูลูกเพื่อนบ้าง ก็มีมุมมองให้ผปค.ลองไปวิเคราะห์ และพิจารณาในการพัฒนาน้องๆต่อไป
เป็นกิจกรรมโปรดอย่างหนึ่งของผม
แต่ในความชอบ มันก็ยังคงมีหลายอย่าง ที่ไม่ชอบครับ
จะพูดไป ก็เหมือนผมบ่น เพราะผมพูดเรื่องแบบนี้ไม่รู้กี่รอบ
แต่ก็อยากพูดอีกนะครับ
ผมยังคงพบเจอ การเสพติดชัยชนะ จากคนบางส่วน ซึ่งมันทำให้เราละการพัฒนา ตามที่มันควรจะเป็น
ผมยังคงเจอการกดดันเด็ก ดุด่าเด็ก อย่างไม่จำเป็น
และยังคงพบเห็นการตะโกนสั่งเด็กอยู่เป็นประจำ ทุกครั้งที่ไปดูฟุตบอล
โอเค ผมรู้ครับว่ามันจะไม่หมดไปหรอก
แต่ผมก็จะไม่หยุดพูดเช่นกัน
ครั้งล่าสุดนี่เจอผปค.ท่านหนึ่ง ตะโกนสั่งลูกเสียงดังตลอดเวลา
ตะโกนเสียงดังมาก
ผมว่าลึกๆแล้ว น้องก็คงอายเพื่อนเหมือนกันนะครับ สังเกตจากสีหน้าและแววตา
ตะโกนสั่งตลอดเวลา อย่างนั้นสิ อย่างนี้สิ แต่ก็ตะโกนบอกอีกเช่นกันว่า มั่นใจ อย่ากดดัน เล่นเองเลย คิดเอง
มันย้อนแย้งจริงๆ
สั่งไปสั่งมา เล่นไม่ได้ดั่งใจ ไม่ค่อยได้บอล ก็พาลไปตะโกนเหน็บแนมลูกคนอื่นในทีมเดียวกัน
ผมฟังแล้วก็เพลียจริงๆครับ
และที่สำคัญที่สุด ผมจะบอกว่าจากสิ่งที่ผปค.ท่านนี้ตะโกนสั่งลูก ผมต้องใช้คำว่า ผปค.ท่านนี้นั้น ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับฟุตบอลเลยด้วยซ้ำครับ
ตะโกนสั่งไปตามความรู้สึก แต่มันไม่ได้ถูกหลักในการเล่นเลย
พูดง่ายๆคือ ไม่ได้มีความรู้เรื่องฟุตบอลเลย
อย่าไปสอนลูกเลยครับ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโค้ชเถอะครับ
ถ้าพูดกันแบบแรงๆ และตรงๆ คือ นอกจากจะไม่มีมารยาทแล้ว ยังไม่มีความรู้อีกด้วย
ไอ้ที่พยายามจะสั่ง จะสอน ผิดทั้งนั้นเลยครับ
ไม่ได้แปลกใจเลยที่สุดท้าย น้องจะเล่นไม่ได้
หยุดเถอะครับ