เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/196056404468509/

SCC Cycling Club, 167/4 Charoenrat Road, Tambon Kudpong, Amphoe Muang Loei (2026)

08/05/2022

Yellow 💛

01/12/2019

อันดับที่1 รุ่น 40-49 ในรายการ Bangkok Post Cycling Championship 2019

25/03/2019

📣 ตอนที่ 3
ในช่วงที่หลงระเริง...
หลังจากพี่รุ่งไปแข่ง Full Iroman กลับมาก พี่แกกินเที่ยวแบบจัดเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็นมากก่อน (อารมย์แบบว่าเก็บกด) อาจเป็นเพราะตายใจเรื่องความฟิตระหว่างผม และตัวเค้าเอง ว่ามันต่างกันมาก ณ ตอนนั้นพี่รุ่งเป็นต่อผมอยู่เห็นๆ กว่า 80% เลยก็ว่าได้ พี่รุ่งแข็งแรงจริงๆ ถ้างานดอยอินทนนท์เริ่มในเดือนกุมภาพันธ์อย่างปีที่ผ่านๆ ผมคงซ้อมไม่ถึงไหนเป็นแน่!!

หลังจากนั้นพี่รุ่งก็เริ่มตั้งขายจักรยานที่มีอยู่ทั้งหมดออก แล้วรอรับเฟรมใหม่ที่เป็นสีที่ตัวเองชอบ แต่เฟรมที่สั่งไปก็ไม่มาสักที พี่รุ่งเลยไปเอาเฟรมอลูมาซ้อมขึ้นเขา (ใจพี่แกได้จิงๆ) วันแรกที่ไปซ้อมด้วยกัน ผมนี่ตกใจเลย พี่รุ่งใช้เฟรมอลูดูดท้ายผมติดขึ้นเขาใหญ่ไปเลย😣 ด้วยเวลา 1 ชั่วโมง 11 นาที ในใจคิด ชิบหายแล้วกู 😱😱 งานนี้ใส่จนสุดแรงแล้วยังจะตามได้อีก แถมมาบอกว่า ฮ๋องมึงลากกูขึ้นเขาเขียวที เอา 27 นาที ปลายๆ ก็พอ เย็ดเป็ด!! มึงยังไม่หมดอีกหรอ...! กูจะตายอยู่แล้วตอนนั้น พอถึงยอดเขาเขียวยังเดินมาบอกผมอีกว่า “นี้หัวใจกูยังเหลือๆ อีก10ตุ๊บ”😱 เล่นเอาผมกลับบ้านมาถึงกับนอนไม่หลับกันเลยทีเดียว..!😓😓😓😓 ชิปหายละ!

หลังจากนั้นก็ไปซ้อมด้วยกันอีกหลายครั้ง แต่! งานนี้มาแปลก กดจานหน้าใหญ่ทั้งทาง 4 ด่านเลย อ่างเก็บน้ำ-เขาใหญ่-ที่ว่าการ (จุดพัก)- น้ำตกเหวสุวัต - เขาเขียว - แล้วปั่นลงไปที่ร้านกาแฟเนินหอม กูจะบ้าตายร้อนชิบหาย เพราะเริ่มปั่นกันก็เที่ยงๆ แล้ว หิวก็หิว พี่รุ่งมาบอกตอนจบว่า เนี่ย อจย บอกมาว่าใช้จานหน้าใหญ่อัดขึ้นเขาเนี่ยมันเพิ่มกำลังขาได้ดีนะมึง โหดสลัด....!
..กูตายแน่งานนี้...😭😭😭

หลังจากนั้นก็ไปซ้อมด้วยกันอีกครั้ง งานนี้ผมเอาจริง เช็คกำลัง โดยการแช่วัตต์ให้หนักขึ้นเรื่อย แล้วจะดูอาการของพี่รุ่งว่าทนได้กี่วัตต์กี่นาที บอกตรงๆเหนื่อยมาก ขานี้ร้อนไปหมด กว่าพี่รุ่งจะร้องขอชีวิต 555
ฮริ้วววววว... . .!!!

ในที่สุดผมก็เจอจุดอ่อนของพี่รุ่งแล้ว 😇 งานนี้แหละจะกดให้ไปขาหวันเลย พี่รุ่งแกไม่สามารถแช่ 350 วัตต์บวกได้นาน เพราะทำให้หัวใจแกทะลุ 180 แล้วหม้อก็จะระเบิด เหตุนี้เกิดจากจิตตกนั้นเอง...รู้จุดอ่อนละ เมริงตายแน่!!! หึหึ

หลังจากนั้นก็ไปซ้อมด้วยกันอีกเรื่อยๆ แต่คราวนี้พี่รุ่งเปลี่ยนรถปั่นมาเป็นเฟรมคาบอน ซึ่งเบากว่าเดิมประมาณโลกว่าๆ เอาละ! กูงานเข้าอีกแระ พี่รุ่งแกปั่นตัวปลิวเล้ย!

ผมกลับบ้านมา...แล้วก็เริ่มรีดน้ำหนักรถที่จะใช้ขึ้นดอยอินทนนท์ให้เบาที่สุดเท่าที่ทำได้อย่างด่วน!! โดยมีน้องเล็ก สายเบาจากเมืองอุดร มาเป็นที่ปรึกษา อิอิ..

☁️☁️พอประกอบเสร็จ....รถช่างได้ที่ 6.020 kg.....☁️☁️😁

แต่!! ก่อนจะเดินทางมาแข่ง 1 วัน เฟรมที่พี่รุ่งสั่ง ได้มาถึงผมพอดี ผมก็เลยรีบเอาไปประกอบให้ โดยเอาชุดขับและอุปกรณ์ตัวเทพๆ ที่ผมเก็บเอาไว้ไปใส่ให้รถใหม่พี่รุ่งหมดเลย ยกเว้นขาจานกับเบาะ เพื่อที่จะให้รถมันสูสีกันมากที่สุด ...จะได้ไม่มีข้ออ้าง..! รู้สึกรักเพื่อน💕

ก่อนวันที่จะเดินทางไปเชียงใหม่ การซ้อมของผมก็ไม่ได้เป็นไปตามเป้าหมายสักเท่าไร เพราะโดนพี่รุ่งอัดหนักวันเสาร์ ออกทริปวันอาทิตย์ 103 กม ที่งาน Cycling Invaders 01 ก็อัดกันมันส์จัด จนลืมตัวว่าตัวเองมีศึกหนักรออยู่อีกไม่กี่วัน😣

พอก่อนจะบินอีกหนึ่งวัน คุณเทรุ Line มา...ชวนไปปั่นกับ John Ebsen บวก Dr.เอก และเพื่อนๆชาว Factor ที่สนามฟ้า ไอ้เราเองก็คิดว่าไปปั่นแบบเบาๆ แค่โชว์ตัว ที่ไหนได้ แช่กัน 40+ ทวนลม นำ้ตาจิไหล บอกเลยว่าขาไปหวันเรียบร้อยงานนี้!! 😩 ตระคริวมาตอดๆ แล้วด้วย มีรู้ทีหลังว่า John เคยเห็น KOM Sky lane ทำความเร็ว AV48 เชรี่ยยย... . .!

แต่ในเวลาเดียวกัน พี่รุ่งก็ได้ออกเดินทางไปเชียงใหม่ก่อนหน้าแล้ว ได้พักได้นวดได้กินได้นอนอย่างมีความสุข🙄 เวรกรรม!

พอผมไปถึงเชียงใหม่พร้อมกับรถที่ส่งขึ้นมา แล้วนัดพี่รุ่งมารับรถกะว่าจะ Surprise สักหน่อย พอพี่รุ่งเห็นรถ โวยวายยย.. . . (บ่นหนักมาก) เป็นหมีกินผึ้งเลย หาว่าอย่างนั้นอย่างนี้ ไม่ชินบ้าง ไม่ถนัดบ้าง แม่งบ้าไปเลย มันจะไม่ชินยังไงในเมื่อรถเก่าก็ใช้ Factor One v2 รถใหม่ก็ Factor One v2 ที่ต่างกันคือสีรถ ..เพลียมั้ยครับเพื่อนๆ...!?🙄
ไม่ซึ้งกับความหวังดีที่เพื่อนมีให้เลย🙄

17/03/2019

📣 ตอนที่ 2
เรื่องการวางแผนไว้ใจผม...😏
คือช่วงที่อยู่ที่ Taiwan ผมได้ลงสมัครงานแข่ง #พิชิตดอยอินทนนท์ครั้งที่ 12 นั่นเอง! พร้อมสมัครให้พี่รุ่งโดยทันทีไม่ต้องถามละว่าจะมามั้ย ง่ายๆ คือบังคับนั่นเอง! ผมถือโอกาสนี้แหละที่จะตอกย้ำความแค้นให้พี่รุ่งต่อไป เพราะเป็นงานใหญ่อีกงานที่มีแค่ปีละครั้งเท่านั้น นั้นหมายความว่า ใครแพ้นี่ต้องรอถึงปีหน้าเลย...อิอิ 😁😁 งานนี้ล่ะ! ตายเป็นตาย!!

เบื้องหลังผมก็แอบชวนเด่นกับป๊อด De’ Sprint มาลงด้วย...เพื่อมาเป็นตัวช่วยทำเกมส์ให้มันเดือดขึ้นไปอีกหน่อยเพราะทุกคนต้องการต่ำ 3 ชั่วโมง (โอ้วววว โห้วววว.. . .!) แต่ที่มากไปกว่านั้น ทางป๊อดเองก็ชวนหนุ่ม CPS (ม้านิล) มาลงเพื่อเป็นเพชเซอร์อีกทาง! (แผนสูงลิ่ว!!)

ในส่วนของผมก็ไปชวนพี่บอยปากช่อง มาสร้างเกมส์ให้มีแรงกดดันขึ้นไปอีก เพราะพี่บอยเค้าเป็นสไตล์สายดูด และจะไม่ช่วยอะไรเลย แต่จะหมกและดูดจนคนหน้าแห้งตายไปเอง ผีดูดเลือดชัดๆ😱 (อันนี้ล้ำลึกกว่า😂)

แถมยังจะมีเด่นก็ไปลากเข้งที่เป็นคู่กัดของเค้ามาอีกคน และป๊อดก็จัดทีมงานมาอีก 3-4 คน ซึ่งมี โปรอ๊อด เฮียวี และโปรชัย แล้วผมก็ลากปูเป้ (นักปั่นขาแรงจากเมืองอีสาน) มาเป็นตัวทำลายเกมส์ของพี่รุ่งอีกคน เพราะสไตล์ของปูเป้ จะเป็นคนที่ปั่นไล่ความเร็ว จากช้าไปถึงเร็วมากๆ ไปแบบนิ่งๆ แต่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ หวังว่าพี่รุ่งจะเกาะไปกับปูเป้จนหม้อน้ำแตกกลางดอย...😋(ตามแผนว่างั้น) หึหึหึ..

หลังจากที่ลงสมัครเป็นที่เรียบร้อย เกมส์การขากกกก.. . . ตุ๊ย!! ก็เริ่มขึ้นตั้งแต่ปีใหม่ 2562 เพื่อสร้างบรรยากาศในการซ้อมให้มันสนุก ผมได้ว่างแผนในการซ้อมแต่ละครั้งมาเป็นอย่างดี โดยไปซ้อมกับน้องเจนที่ถนนอักษะ เพื่อที่จะได้มีเพื่อนที่มาวัดกำลังในการกดขึ้นสะพานในแต่ละครั้งว่าผมแข็งแรงขึ้นขนาดไหนแล้ว โดยจะฟังเสียงร้องขอชีวิตจากน้องเจน 555 ถถถถถ

ในตอนที่ไปปั่นที่อักษะก็ได้พูดคุยกับน้องเจนว่า พี่จะกระทืบพี่รุ่งก่อนไปแข่งงานดอยอินทนนท์โดยจะไปซ้อมที่เขาใหญ่เพื่อตัดไม้ข่มน้ำและข่มขวัญตัดกำลังใจพี่รุ่งก่อนลงแข่ง
""""""ตื๊บ ตื๊บ ตื๊บ ตื๊บ"""""""""""🤣

ป๊อดก็ได้ชวนหนุ่มมาซ้อมเป็นเพื่อนที่เขาใหญ่ แม่เจ้าแรงหนุ่มมันเหลือๆ ลากคนเดียวชิลๆ บนเขาใหญ่ใช้เวลาไป 1 ชั่วโมง 9 นาที ไอ้เรากับป๊อดหมกมาเกือบขาดใจ ยัดแต่ละเนิน 330 วัตต์แบบบวกๆ ในใจคิดรอดแล้วกู (หร๊อ!!) ถ้าไม่มีอะไรผิดแผน🤨🤨

13/03/2019

📍พิชิตดอยอินทนนท์ครั้งที่ 12
📣 ตอนที่ 1
เรื่องมันมีอยู่ว่า...!
หลังจากแข่งงาน NTR ขึ้นเลยป่ะ! นั่นแหละ พี่รุ่งเริ่มเป็นบุคคลที่หลายๆ คนเริ่มรู้จักมากขึ้นอย่างน่าใจหาย...เพราะว่าพี่รุ่งเป็นคู่ปรับผมตลอดทุกรายการ (ก้างขวางคอดีๆ นี่เอง🙄) ไม่ว่าจะเป็นตอนแข่ง หรือแม้กระทั่งตอนซ้อมก็ตามแต่ เฮ้อ... . .!

โดนส่วนตัวผมชอบทำงานกันเป็นทีม แล้วไม่เคยทิ้งใครไว้ข้างหลัง ถ้าไม่จำเป็น😁 ส่วนพี่รุ่ง..ชอบทำงานคนเดียว ถึงแม้จะซ้อมกันเป็นทีมก็ตาม เค้าจะซ้อมในแบบฉบับของเค้าเอง...แบบว่าอะไรของเค้าก็ไม่รู้

ซึ่ง!! ...กูงงมากในแต่ละครั้งที่ปั่นด้วยกัน😅...

หลังจากผ่านงาน NTR ขึ้นเลยป่ะ! พี่รุ่งก็เทงานแข่ง KOM Taiwan ผมซะงั้น! ถือว่าเป็นนัดล้างตาที่สำคัญมาก เพราะผมเองไม่ได้ซ้อมเลย ช่วงนั้นงานผมก็เยอะบวกกับไม่สบายอีก ผมรู้ตัวดีว่าไปก็เหมือนเอาชื่อไปทิ้งไว้ที่ KOM Taiwan แน่ๆ 😒😒 แต่! ดีตรงที่พี่รุ่งดันเทผมซะงั้น! ถ้าพี่รุ่งไป ผมนี้คงไม่เหลือที่ยืนในวงการนี้เป็นแน่! คงจะโดนถ่ม ถุย ยันลูกบวช หึหึ,,😁😁

ก็ถือว่าพี่รุ่งได้พลาดโอกาสทองไปอย่างน่าเสียดายสุดๆ ดังนั้นงานดอยอินทนนท์เป็นงานแรกของปีที่จะเกิดศึกครั้งใหญ่ละหว่าง ผมกับพี่รุ่งอีกครั้ง""

< ขอเปิดตัวละครก่อนนะครับ>

08/03/2019

Big Match มาทายกันว่าใครชนะ...?
เวลาห่างกันกี่นาที...? ใครตอบถูก 3คนแรก ผมมีรางวัลให้ครับ

vs

24/12/2018

สุดทุกดอก...! เจอกัน Next Station TDF 7

Factor Bikes Exclusive Riding & New Year Party

24/10/2018

หลังจากส่งเพื่อนรัก Chaiyaporn Rung Dhunyanit ขึ้น บ.ข.ส.เมื่อตอนต้นเดือนที่ผ่านมา ผมก็มีทริปต่อไปยัง KOM Taiwan (ระยะทางประมาณ 105กม สูง 3275เมตรจากระดับน้ำทะเล) เรามาทายกันสิว่า พวกเรา4คน ซึ่งมีดังนี้

ฮ๋อง เจ้าสำนัก SCC
เด่น ปากช่อง
จิมมี่ สายไตรเขา
ป๊อด เจ้านำหนัก De’Sprint

คำถาม
1 พวกเราจะจบการแข่งขันในครั้งนี้ครบคนหรือไม่
2 ทายเวลาว่าผม (ฮ๋อง) จะใช้เวลาเท่าไร
3 ใครถึงเส้นชัยเป็นคนแรก
4 ใครถึงเส้นชัยช้าที่สุดใน4คนนี้

ผมมีกระป๋องน้ำ Black Inc 4รางวัลสำหรับผู้ที่ตอบถูก 4ท่านแรกนะครับ

[1 คำถาม ต่อ 1 รางวัล]

สิ้นสุดการทายผลงในวันที่ 26 ตค 61 นี้นะครับ

15/10/2018

ตอนที่4 จุดอวสานของ “รุ่ง-บ.ข.ส.”

พอเช้าวันแข่ง ก็ทำภารกิจตอนเช้ากันเสร็จแล้วก็เดินแบกจักรยานลงบันไดกันมา3ชั้น ถือว่าวอร์มขาไปในตัว แล้วมารวมตัวกันหน้าโรงแรมตรงหลังเส้นปล่อยตัว พี่รุ่งก็ลงมาสายตามเคย🙄 พวกน้องๆ ก็วิ่งมาถ่ายรูปเล่นกัน ก่อนจะเริ่มแข่งขัน (หรือเรียกได้ว่าไล่กระทืบกันเองซะมากกว่า) อาร์ตก็แสบใช้ได้ หาปากกามาเขียนเป็นตั๋วไปหมอชิด แล้วเอามาเป็น popในการแข่งขัน ซึ่งตั๋วยังต้องอยู่กับผมจนกว่าจะเจอทีมพี่รุ่ง แล้วถึงจะส่งมอบตั๋วนั้นให้ถึงมือ ... 555 😆

"หมอชิต"😂

พอถึงคิวที่ 25 SCC Team B ก็ถูกปล่อยตัวออกไป พวกทีม A ก็ได้แต่มองแล้วคำนวนความเร็วว่า เค้าจะไปไกลได้เท่าไร แล้วพวกเราจะต้องไล่ให้เข้าแต่ละกิโลละเท่าไร ซึ่งเวลาปล่อยตัว SCC Team A ห่างจาก ทีม B 20 นาที เพราะอยู่ลำดับที่ 67 พอคำนวนออกมาแล้วว่าทีม A จะโดนทีม B ทิ้งไปโดยประมาณ 10 กิโลเมตร ผมคิดในใจเลยว่า ออกตัวต้องแรง แล้ว Test ร่างกายของแต่ละคนเลยว่า ใครฟิตไม่ฟิต เพราะก่อนหน้าไม่ได้เจอหน้าค่าตากันเลย แถมไม่ได้ซ้อมด้วยกันเลยสักครั้ง พอเข้าทางหลัก ออกจาก 3 แยกเลี้ยวซ้ายไป ผมก็ขึ้นไปตั้งความเร็วก่อนเลย แล้วให้เด่นขึ้นลากต่อ แล้วจะดูว่าอาร์ตจะหลุดมั้ย ผลสรุปว่า 7โลแรกผ่านไปด้วยดี อาร์ตไม่หลุด...!ในใจคิด..."รอดแล้วกู"

ก่อนหน้าจะปล่อยตัวได้เจอกับน้องโดม ก็ได้พูดคุยกันนิดหน่อยตามภาษาคนไม่ได้เจอกันนาน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่า "ช่วยดูตำแหน่งทีมพี่รุ่งให้ด้วยนะถ้าเจอ..!"

พอปั่นๆไปได้ 20 กว่าโล เห็นทีมข้างหน้าไม่ชัดเท่าไร แต่เห็นเสื้อสีแดงๆ ในใจคิด เจอแล้วโว้ย แต่ทำไมมันเร็วจังว่ะ ก็เลยส่งสายหมกอย่างพี่บอยอัดขึ้นเนินไปดูก่อนว่าใช่ทีมพี่รุ่งมั้ย สรุปว่าไม่ใช่ งั้นก็อัดกันต่อไป อาร์ตก็เริ่มจะมีเสียงหายใจดังขึ้นเรื่อยๆ เพราะเส้นทางเป็นเนินขึ้นๆลงๆ แต่ส่วนใหญ่ขึ้นมากกว่าลง

ผ่านไปถึงกมที่30นิด เจอชุดแดงอีกแล้ว แต่คราวนี้ เริ่มมีการสังเกตกันเยอะขึ้นเรื่องBib และปลอกแขน ก็เลยรู้ว่าไม่ใช่ แต่ก็แอบดีใจเล็กๆตอนที่เห็นชุดแดงๆ ผมก็ยังตั้งเพชความเร็วไม่ให้ตก เพราะผมมีชั่วโมงการปั่นที่จำกัดมาก เนื่องจากซ้อมมาน้อยจริงๆ พอมาถึงแยกเลี้ยวขวาตรง กม 38 น่าจะได้ หันไปเจอน้องโดม ก็ทักทายกัน ก็เลยถามว่าเห็นทีมพี่รุ่งมั้ย โดนตอบมาว่า ห่างกัน 1นาที ครับพี่ 55555+

อ้าวๆๆๆ แค่ 500 เมตรเองนี้หว่า แต่ทำไมมองไม่เห็น หมอกลงหนามากบวกกับทางเขาที่เลี้ยวไปมา พอถึง กม ที่ 40 ก็ไล่หลังพี่รุ่งทันแล้ว จังหวะนั้นนี้เสียงเฮได้ดังขึ้นเมื่อพี่รุ่งหันมาเจอทีมผมปั่นจี้ท้ายมาติดล้อต่อล้อ มันเป็น Moment ที่ผมสะใจที่สุด 555 ทุกคนก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายทั้งภาพและวีดีโอ สะใจโว้ยย!

ยังไม่จบเท่านี้ พอถึง CP1 พี่รุ่งยังท้าตีท้าตอยไม่ยอมเลิกยอมแพ้ ในใจเราก็คิดว่าจะลากน้องๆทีม B ไปด้วยกันซะเลย พอถึงเนินจังไร (ทางขึ้นภูเรือ) พวกเราจะได้ช่วยกันดัน

แต่พี่รุ่งเองก็ยังไม่ยอม ยังติดใจในความพ่ายแพ้ ยังรับสภาพไม่ได้ สักพักผมก็ติดสินใจ ตัดสายใยทิ้งกับทีม B ทันที แล้วเดินหน้าทำเวลาต่อไป เพราะเสียเวลาไปมาก ในช่วงที่จะคิดช่วยทีมB

ผมจึงได้เรียกลูกทีมตั้งขบวนแล้วตั้งความเร็วที่ 40-45 จนถึง CP2 พอกินแล้วทำธุระบวกพูดคุยกับเพื่อนๆต่างทีมเสร็จ ก็ออกเดินทางต่อไปยัง CP3 ในระหว่างทางก็ได้สั่งให้ลูกทีมตั้งโซนหัวใจปั่นกันไม่เกิน 155 เพราะรู้ว่าทางข้างหน้ามันโคตรร้าย
พอปั่นไปถึง กม ที่ 118 เท่าที่จำได้ ก็เห็นแระ เนินไกลๆ เนินนี้แน่ๆ ที่เรียกได้ว่าเป็นเนิน Highlight ของงานนี้ ทันไดนั้นเอง...ก็ได้ยินเสียงอุทานต่างๆนานาของนักปั่นที่ปั่นมาด้วยกัน

อุทานหนักมาก!! เชรดดด!!

ผมบอกให้ลูกทีมผมจอดถ่ายรูปกันก่อน แล้วทำธุระ กินเจล ดื่มน้ำ กินขนมที่เตรียมมา พอกินกันเรียบร้อย ผมก็ปลุกใจเพื่อนๆโดยบอกว่า "เห็นคนที่ปั่นผ่านเราไปมั้ย เค้าไปถึงกลางเนินกันหมดแล้ว เดี๋ยวพวกเราจะขึ้นไปเก็บให้หมด เชื่อสิว่าพวกเราทำได้"

การที่จอดพักก่อนที่ขึ้นเนินหนักๆ มันเป็นเทคนิคที่ผมเคยทำมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แล้วได้ผลดีมาก
หลังจากนั้นก็ขึ้นจักรยานแล้วไต่เนินจังไร (พี่กบได้กล่าวไว้) กันต่อไป พอไปได้ครึ่งเนิน อาร์ตหลุดไปคนแรก ผม เด่น พี่บอย คุยกันว่า เนินนี้คงต้องดูแลตัวเองนะ เดี๋ยวพวกเราไปรออาร์ตข้างบนแล้วกัน 555
พอไปถึงจุด CP3 น้ำตาจิไหล ก็นั่งกินน้ำ เดินไปเดินมา กินเสบียงที่เตรียมมา ระหว่างรอ อาร์ตปั่นขึ้นมา

ผ่าน30นาทีน่าจะได้ เห็นเสื้อแดงๆปั่นขึ้นมา ตัวดำๆ เอ้ย...! พี่รุ่งมายังไงว่ะ แสดงว่าอัดตามมาทั้งทางเลยเหรอเนี้ย พอเข้ามาใกล้ นั้นมันอาร์ตนิ ก็รีบวิ่งไปประคองจักรยาน แล้วให้พี่บอยเดินขึ้นไปเช็คชื่อว่ามาครบแล้ว เด่นรีบเอาน้ำและอาหาร มาให้อาร์ตกิน พี่บอยเอาโค้กมาให้อีก
อาร์ตบอกว่า พี่ๆ ตะโกนบอกตลอดทางว่าพี่รุ่งมา พี่รุ่งมา! แต่! อาร์ตอยากจะตอบกลับไปนะ! ว่าไม่ใช่ไม่ใช่ นี้อาร์ตเอง แต่แรงจะตะโกนไม่มีแล้ว 555+

พอหลังจากอาร์ตกินเสร็จ เราก็ไหลลงเนินไป จนถึง CP4 เจอบลู บลูบอก เหลืออีกเนินเดียวแล้วพี่ 600 เมตรเอง ประมาณ 8% พวกเราก็ปั่นๆไป เจอเนิน 10 กว่า% ไป 3 เนิน แต่มันสั้นๆ ก็คิดว่ามันคงจะหมดแล้วมั้ง ก็เลยเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้น อยู่ดีๆเห็นข้างหน้ามีคนจอดเดิน ในใจคิด "ซวยแล้วกู" กดจนไม่เหลือแรงไว้ขึ้นเขาแล้ว เลยหันไปบอก ลูกทีมว่า ตัวใครตัวมันนะ เจอกันข้างบน 😭 พอขึ้นถึงยอดเนิน มีรถจอดอยู่ ไม่รู้ใคร แต่พี่เค้าน้ำใจงามมากๆ เอาน้ำเย็นๆ และขนมมาให้กินจนอิ่มท้อง หลังจากได้พักมานานพอสมควรก็ออกเดินทางต่อ จนถึงโรงแรมโดยปลอดภัย แต่ในช่วงทางกลับโรงแรม ก็อัดกับยับเช่นเคยตามสไตล์

เราทำได้!!!👍🏻

พอถึงโรงแรงตัดเวลาอะไรเรียบร้อยแล้ว อาชินถามว่า พี่ได้ลงเดินมั้ย..!? ถถถ ทำไมชินถามพี่แบบนี้ ชินบอกก็ปีที่แล้วเห็นพี่เดินยาวๆ เลยนิครับ 😭

เรื่องยังไม่จบ พวกเรารีบขึ้นไปพักผ่อน อาบน้ำแล้วลงมากินข้าว ระหว่างรอทีมรุ่งเข้ามา พอทีมพี่รุ่งเข้ามา พวกเราก็รีบวิ่งเข้าไปรับ แสดงความยินดีและดีใจที่ทุกคนปั่นจบโดยปลอดภัย

แล้วก็ได้ยินน้องตูน พูดขึ้นมาว่า "พี่รุ่ง เดี๋ยวพรุ่งนี้ตูนไปส่งที่ บขส นะ"
😂😂😂😂

พี่รุ่งหันมา "อ้าวๆๆ ไหนตอนที่พี่ลงมา เข็นน้องขึ้นเนิน น้องบอกพี่ว่าจะนั่งเป็นเพื่อนพี่..!?" กร้ากกกกก😂

ตามสัญญาคับ คนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง ป้ายหน้าหมอชิต 😂😂

ทั้งนี้ทั้งนั้นขอบคุณทีมเวิร์คทุกคนที่ร่วมสนุกกันในครั้งนี้ด้วยครับ

team

ปล. ช่วงนี้พี่รุ่งเค้าฮอตชั่วข้ามคืนจิง เรตติ้งดีมาก ฮอตแค่ไหนมาดูกัน

ง่อวววส์!!!!!💕

13/10/2018

ตอนที่3 ที่มาของ “รุ่ง-บ.ข.ส.”

2 วันก่อนมาแข่ง น้องกันทีมB ได้ทำภาพขึ้นมา 2 ชุด ระหว่าง ทีม A vs ทีม B

ฟิลมันได้จิงๆ 🤨🤨

แล้วพี่รุ่งก็เอาไปโพสไว้ว่า "ใครแพ้ให้นั่งรถทัวร์กลับบ้าน" ผมนี้งงเลย ในใจคิด "มึงจะบ้าไปแล้ว มึงถามกูยังเนี้ย ว่ากูจะเล่นด้วยกับมึงหรือป่าว ไอ้บ้า" โอกาสชนะเกือบเป็นศูนย์

ที่มากไปกว่านั้นคือ พี่รุ่งแกอ่านเกมส์ทีมผมออกซะด้วย แล้วก็ปรึกษากับอาจารย์ปูอีกว่า จะกระทืบผมยังไงให้อยู่หมัด ดูๆๆ ดูเพื่อนผมว่าเค้าตั้งใจแค่ไหน แถมมีการมาเปิดไพ่ใบสุดท้ายผมอีกด้วย ร้ายกาจมมาก ตั้งแต่พี่รุ่งแกแข็งแรงขึ้นมานี้ ห้าวสุดตีนจริงๆ ครับ

วันที่5 ตุลาคม 2561 ผมก็ได้นัดทุกคนมารวมรถที่สาย 3 แล้วนั่งไปด้วยกัน ระหว่างที่ผมขับพาทุกคนไปเมืองเลย ก็คุยกันในรถอย่างสนุกสนาน แล้วผมก็โดนถุยมาตลอดเส้นทาง

จนถึงที่พักประมาณ 4โมง ก็รีบไปลงทะเบียน แล้วเอาของขึ้นไปเก็บบนห้อง ทักทายคนที่รู้จัด แล้วออกไปกินข้าว ช่วงเวลานั้นเอง พี่รุ่งก็ยังตอกย้ำแผนการกระทืบผมอย่างไม่ขาดสาย จนกินข้าวกันเสร็จก็รีบกลับโรงแรมไปประชุมเส้นทางของผู้จัด แล้วแยกย้ายขึ้นห้องไปจัดของเตรียมตัวแล้วพักผ่อน

พอ 2 ทุ่มอาร์ตโทรมา "โกๆ ได้เอารองเท้าจักรยานในถุงจักรยานมาให้อาร์ตด้วยมั้ยครับ" 😱 แม่งงานเข้าละสิ ลืมรองเท้าน้องไว้ที่กรุงเทพ เอาไงดี ก็เลยบอกว่า "ชิบหายแระ ใจเย็นๆอาร์ต เดี๋ยวถามเพื่อนๆในกลุ่มห้อง Nich Even ก่อน" ก็มีพี่ๆช่วยกันหาว่าใครมีของมาสำรองกันบ้าง ก็มีพี่โอ เอาคลีท มาให้ พี่เอกเอารองเท้ามาให้ลองใส่ 2 คู่ว่าใส่ได้มั้ย 🙏🏻 สุดท้ายก็ใส่ไม่ได้ ก็ต้องหาร้านจักรยานกันและทีนี้ โชคยังเข้าข้าง มีร้านนึงโทรไปแล้วยอมเปิดร้านให้ เราก็รีบไปร้านนั้นทันที แล้วได้รองเท้ากับมาจนได้ ต้องขอขอบคุณทุกคนจริงๆที่ช่วยเหลือ

พอเช้าวันแข่ง ก็ทำภารกิจตอนเช้ากันเสร็จแล้วก็เดินแบกจักรยานลงบันไดกันมา3ชั้น ถือว่าวอร์มขาไปในตัว แล้วมารวมตัวกันหน้าโรงแรมตรงหลังเส้นปล่อยตัว พี่รุ่งก็ลงมาสายตามเคย🙄 พวกน้องๆ ก็วิ่งมาถ่ายรูปเล่นกัน ก่อนจะเริ่มแข่งขัน (หรือเรียกได้ว่าไล่กระทืบกันเองซะมากกว่า) อาร์ตก็แสบใช้ได้ หาปากกามาเขียนเป็นตั๋วไปหมอชิด แล้วเอามาเป็น popในการแข่งขัน ซึ่งตั๋วยังต้องอยู่กับผมจนกว่าจะเจอทีมพี่รุ่ง แล้วถึงจะส่งมอบตั๋วนั้นให้ถึงมือ ... 555 😆

"หมอชิต"😂

12/10/2018

ตอนที่2 คู่ท้าชิง! สังเวียน

มาปีนี้ผมก็รีบสมัครทันที ที่รู้ว่ามีงาน NTR ขึ้นเลย ครั้งที่ 5

ตอนแรกได้สมัครมาแค่ทีมเดียว เพราะในใจคิดว่า ไม่น่าจะมีใครมาด้วย นอกจากเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดอย่างพี่รุ่ง เนื่องจากพึ่งจะสร้างทีมใหม่ขึ้นมาไม่นาน แต่ก็จองห้องพักไว้สำหรับ 2ทีม บวกกองเชียร์ พอใกล้ๆ วันสมัครก็มีเพื่อนๆ สนใจ ก็เลยรอทีมอื่นสละสิทธิ์ ถึงจะได้สมัครเพิ่ม จนในที่สุดก็ได้ที่นั่งเพิ่มอีก 1 ทีม บวกห้องพักอีก 2 ห้อง 😀

หลังจากนั้นก็ต้องมาจัดทีมกันใหม่ทั้งหมด แต่ผมกับพี่รุ่ง ต้องแยกกันอยู่คนละทีม ถึงจะสนุก หึหึ 😏

ก็เลยแบ่งทีมให้เท่าเทียมกันมากที่สุด โดยมีตัวอ่อนอย่างน้อยทีมละ 1 คน

ทีม A มี ฮ๋อง เด่น พี่บอย น้องอาร์ต บอกเลย หล่อ!!😁

ทีม B มี พี่รุ่ง น้องเจน น้องตูน น้องกัน

จะรุ่งรึจะร่วง!😌........"
กว่าจะได้รายชื่อ Final ของแต่ละทีม ต้องใช้เวลาพอสมควร เพราะสาวๆชอบไปอยู่กับพี่รุ่งทั้งนั้น ผมบอกว่ามาทีมผมบ้าง...ทำไมมีแต่คนกลัว..! เอ๊ะ!..เพราะอะไร..?😖😖😖😖

ตอนหลังมารู้ว่าเค้ากลัวความโหดในการปั่นของตัวผมเอง 😭 อะไรมันจะขนาดนั้น เค้าบอกว่าไปกับพี่รุ่งแล้วอุ่นใจกว่า คงจะคิดแบบว่าพี่รุ่งคงจะไปแบบเบาๆ ม้างงงงง,..

'น้องๆ เห็นกันยาง'"😤

น้องๆเค้ายังไม่รู้ซะแระว่าพี่รุ่งแข็งแรงมากวันนี้ และอย่างเอาชนะผมทุกลมหายใจ แล้วผมก็ถามหัวหน้าทีมว่า "รุ่ง... น้องๆ เค้าอย่างอยู่ทีมมึงนะ แล้วเอาเพื่อนไต้หวันกูไปด้วย1คน โอเคนะ" พี่รุ่งก็ตอบแบบมั่นใจมาก "ได้ๆ ชั่วโมงนี้กูได้หมด มึงก็หาทีมมึงมาดีๆ แล้วกัน"

บอกเลยว่ารุ่งพร้อม!! 🤨

แต่พอใกล้ๆวัน เพื่อนใต้หวันไม่สบายเป็นไข้หวัดใหญ่ พอดีมีน้องกัน

น้องพร้อมมาก แต่! กันหายไปไหน🧐

ที่มาซ้อมขึ้นเขาใหญ่ด้วยกัน น้องกันทรงดีมาก ดีจนผมต้องร้องว่า ชิบหายแระ! ถ้าน้องกันอยู่ทีมพี่รุ่งกูตายแน่ๆ เพราะขึ้นถึงยอดเขาใหญ่ก่อนผมอีก งานเข้าแน่ๆ ทีนี้

ผมรีบโทรหาสมาชิกคนที่4ทันที 📱ฮาโหล ฮาโหล ... อาร์ต อาร์ต ว่างมั้ย วันที่ 6 ตค 61 โกมีปั่นเล่นสนุกๆที่เมืองเลย ระยะทาง 100 นิดๆ มีเขาลูกเดียวเอง งานนี้จบหล่อๆ ไม่เน้นเวลา เน้น Team Work... ง่อววส์!
✌🏻✌🏻อาร์ต ตอบ ได้เลยโก (โก ภาษาใต้ แปลว่าพี่ชาย)

อาร์ตซ้อมหนักมาก ประชด😖😩

ในที่สุดก็ได้ลูกทีมมาครบแล้ว ก็เริ่มส่งใบสมัครพร้อมรายชื่อให้กับ Nich Team Race # 5

ตอนแรกๆก็ไม่คิดอะไร แต่เห็นพี่รุ่งซ้อมหนักมาก แล้วนัดไปปั่นเขาใหญ่บ่อยมากๆ แต่พอไปปั่นด้วย ก็มีความรู้สึกว่า พี่รุ่งแกแอบดูอาการผมตลอดเวลาว่า ช่วงไหนผมมีแรงและทนได้กี่ชั่วโมง ใช้ wattเ ท่าไหร่แล้วพี่แกก็เริ่มทดสอบผมไปเป็นช่วงๆ จนผมหมดแรงในอาทิตย์แรก

พอมาอาทิตย์ที่2 พี่รุ่งก็แอบๆเริ่มเปิดเกมส์หนักขึ้นเรื่องๆ แล้วก็เล่นผมเลยตั้งแต่กิโลที่6 แล้วหันหลังมามองเป็นระยะ แล้วก็อัดหายไปเลย ผมก็กัดฟันอัดตามขึ้นไปแต่ก็ไม่ทันจริงๆ มันเกินกำลัง ไปเจออีกที พี่รุ่งแกก็นั่งยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่บนยอดเขาเขียว ตอนนั้นผมนี้ยอมรับเลยว่าพี่รุ่งแข่งแรงมาก เพราะตอนขึ้นเขาใหญ่มา ผมใช้เวลาไป 1.18 ชั่วโมง ก็ถือว่าไม่แย่ สำหรับคนปั่นน้อยแบบผม แต่ลึกๆในใจผมรู้สึกแย่มากๆ 😔😔😔

พอมาอาทิตย์ที่3 งานนี้เล่นเอาตัวเทพมาลงด้วยอีก 2 คน มารุมกินโต๊ะผมเลย บวกน้องๆอีกหลายคน เหมือนกับชวนมาเป็น สักขีพยาน ในการกระทืบผมอย่างเป็นทางการ แม่เจ้า..! ผมคิดในใจเลย ต้องปิดเกมส์นี้ให้เร็วที่สุด แต่ที่ไหนได้ หัวผมจะระเบิดตอน กม ที่ 14.5 ปั่นไปได้จนถึง กม ที่18 ถึงกับต้องหยุดจอดพักไป10กว่านาทีถึงจะไปต่อได้

ยับเยิน!!

พอหลังจากโดนพี่รุ่งกดผมยับไม่เป็นท่ามา 3 อาทิตย์ติด ผมก็มาป่วยอีก เพราะลูกไม่สบาย ผมก็พักผ่อนน้อยก็เลยติดเชื้อไข้หวัดมาจากลูก อาการหนักมากจนต้องเข้าโรงพยาบาล ในใจคิดหมดแระงานนี้ ได้แต่คิดวางแผนต่างๆ นาๆ ทำยังไงถึงจะปั่นให้จบ เพราะรู้อยู่เต็มอกว่า NTR #5 ขึ้นเลย มันไม่ธรรมดา ปีก่อนเล่นเอาซะหมด Look เลย..กลุ้ม!

ผมก็ได้แต่มองทีม B เค้านัดกันซ้อมอย่างเข้มข้นทุกคน จนผมได้เห็นฟอร์มแต่ละคนแล้ว ไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้ เพราะทีมผมนี้ไม่มีใครส่งการบ้านเลยสักกะคนเดียว กลุ้มกว่าเดิม!

ในใจคิด เด่นก็พึ่งจะหายเจ็บจากการผ่าตัดแขน แถมน้ำหนักขึ้นมาเกือบสิบกิโล เด่นเป็นคนเงียบมาก ไม่พูดเยอะ แต่ก็บุญเก่าเยอะอยู่พอตัว

พี่บอย ก็ผีเข้าผีออก แถมเป็นสายหมกอีก ถ้าขึ้นลากก็ลากไม่ได้นาน เดี๋ยวเครื่องก็จะระเบิด บวกกับฟอร์มการปั่นที่ผ่านๆมา ก็ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไร หม้อน้ำระเบิดอยู่บ่อยๆ แต่ก็ยังเห็นซ้อมอยู่บ้าง

พี่บอยก็ถือว่าเป็นคนนึงที่เป็นตัวแปลสำคัญ แต่ก็เอาตัวรอดมาได้เสมอ

น้องอาร์ต คนนี้คือตัวแปรสุดๆ เพราะไม่ปั่นเลย ผมตาม iG น้องอยู่ ถึงกับต้องบอกผ่าน iG ไปว่า "อาร์ต" ซ้อมปั่นบ้างนะ ไม่ใช่เอาแต่วิ่ง ว่ายน้ำ และทำงานหนัก จนผมทนไม่ไหวต้องโทรไปบอกอาร์ตให้ซ้อมปั่นจักรยานก่อนมาแข่ง 1 อาทิตย์ เพราะได้เห็นความมั่นใจขอทีมพี่รุ่งเค้า มันกระทืบกูยับแน่ๆ

มาดูทีมพี่รุ่งกันบ้าง

น้องตูน ซ้อมมาดีมากๆ ซ้อมทุกวันแล้วส่งการบ้านทุกวัน แม่เจ้าทำได้ไง 4-5 ทุ่มก็ยังกลับบ้านมาซ้อม นี้มันเด็กเรียนชัดๆ แถมยังเคยเป็นสมาชิกทีม BG มาก่อนอีก

น้องเจนนี้ มีการแย่งชิงตัวในตอนแรก แต่ผมแพ้ความหล่อของพี่รุ่ง น้องเค้าเลยเลือกที่จะไปอยู่ทีมพี่รุ่ง

ซึ่งน้องเจนผมก็ปั่นด้วยบ่อยๆ เป็นผู้หญิงที่ทรหดอดทนมาก ปั่นแต่ละทีเป็นร้อยๆโล ปั่นทุกอาทิตย์ เรื่องประสบการณ์ในการปั่นไม่ต้องพูดถึง ผมแอบเห็นว่าได้โพเดียมงานแข่งโป้งกระทิงมาอีกด้วยปีนี้

น้องกัน คือตัวละครสุดท้าย มาในอาทิตย์สุดท้าย จากฟอร์มการปั่นที่ดุดันเหนือความคาดหมายของพี่ๆ แต่ไม่มีประสบการณ์ในการแข่งเลย แม้แต่ออกทริปยาวๆ แต่ด้วยความสดของเด็กที่เยาววัย พี่รุ่งได้มองเห็นศักยภาพ เลยรีบดึงเข้าทีมทันที

SCC Cycling Club

08/05/2022

01/12/2019

25/03/2019

17/03/2019

13/03/2019

08/03/2019

24/12/2018

24/10/2018

15/10/2018

13/10/2018

12/10/2018

ที่อยู่

เว็บไซต์

แจ้งเตือน

ติดต่อ ธุรกิจของเรา

ทางลัด

แชร์

ประเภท