03/06/2026
In Memoriam Franck van Graas
(27 januari 1964 Noordwijkerhout – 30 April 2026 Mallorca)
Tijdens een trainingsrit op Mallorca ter voorbereiding op Ironman Austria is door een noodlottig ongeluk onze makker en teamgenoot Franck van Graas om het leven gekomen. Het nieuws sloeg bij ons in als een bom: even was er een diepe stilte en het leek alsof alle zuurstof uit onze omgeving werd weggezogen. Wat volgde was het tumult van het ongeloof, de ontkenning en een radeloze verwarring: wij waren in shock. Een fietsongeluk zit in een klein hoekje, wie denkt er niet af en toe aan, maar dit kon en dit mocht onze Franck niet overkomen: de fiets was zijn tempel, alles altijd tiptop op orde, blinkend, ingevet, geolied, banden op de juiste spanning, remmen scherp afgesteld, ... En wat kon die man fietsen ...! Maar de realiteit is dat dit onze Franck is overkomen. Franck die op de toppen van zijn kunnen was, in de prime van zijn leven. Hij genoot van zijn jonge gezinnetje, zijn zaak draaide als een tierelier, als enige lid van ons team was hij in voorbereiding op een Ironman, het spelletje waarvan wij zoveel houden en hetgeen ons bindt: hij was ons baken, ons anker hij hield de hoop levend voor ons dat wij mettertijd weer aan konden haken. Kortom, alles was in balans en toen sloeg het noodlot toe. “Alles heeft een reden”, zei Franck altijd. Maar als je hem meer dan ooit nodig hebt om uit te leggen waar deze rampzalige dag dan goed voor is, dan is hij er niet meer.
Amper een paar dagen na zijn uitvaart - die door honderden verbijsterde en verdrietige familieleden, vrienden, collega’s, clubgenoten, kennissen en passanten in Franck’s leven werd bijgewoond, staan wij voor de onmogelijke taak om iets te zeggen over wie Franck was, wat hij voor ons betekend heeft en welke leegte hij achterlaat.
Zo’n tien jaar geleden – in het oude bedrijfspand van Staro, het bedrijf van Franck en zijn broers – vond de oprichting plaats van ons team, IM50+: een clubje triathlon fanaten met een passie voor Ironman en andere lange afstand formats. Het idee was ontstaan om als groepje rijpe en ervaren triatleten een statement te maken dat “Age just a number” is (een andere bekende uitspraak van Franck) en dat wij de wereld nog heel wat te bieden hebben, namelijk dat er leven is na je 50ste en dat er nog zat mooie avonturen te beleven zijn. Niet dat de sleet er al op zat, maar dat die zou komen dat leek onvermijdelijk. En wat is er dan mooier om dat samen met elkaar te ervaren, elkaar te blijven stimuleren en aan te moedigen, juist als het even wat lastiger wordt. Op dit vlak konden wij ons geen beter teamlid wensen dan Franck. Met zijn niet aflatende enthousiasme, zijn oog voor detail – geen schroefje ontsnapte aan zijn aandacht, altijd op zoek naar perfectie – en zijn niet aflatende wens om anderen te laten delen in dat alles met een voor hem kenmerkende stelligheid en overtuigingskracht – was Franck voor ons een boegbeeld en een geweldige vriend. Tijdens en vooral na afloop van onze gezamenlijke trainingen, aan de lunch of tijdens het diner, altijd voerde Franck het hoogste woord en meestal hingen we aan zijn lippen, zoals we (binnensmonds vloekend) aan zijn achterwiel hingen tijdens de daaraan voorafgaande fietsrit - want fietsen kon Franck en er stond nooit maat op.
Nu - vijf weken na zijn overlijden - klinkt Franck’s stem nog elke dag in onze hoofden. Of het nu tijdens het zwemmen is, het fietsen of het lopen, of zomaar gedurende de dag, altijd wel klinkt er een kwinkslag, een aanwijzing of aanmoediging met die stentorachtige stem met licht Amsterdamse tongval. En dat zal vermoedelijk altijd zo blijven. Op de Garmin Connect app blijft het nu ook al weken stil: geen op- of aanmerking van Franck op onze trainingen, en geen nieuwe verrichtingen van deze geweldenaar.
Natuurlijk was Franck een begenadigd atleet. Zijn fietsprestaties zijn legendarisch en zwemmen kon hij ook als de besten. Met zijn 90+ kilo’s had Franck de meeste tegenstand van zijn lichtere concurrenten op het looponderdeel, zeker als de omstandigheden tropisch waren, zoals op Hawaï – waar hij 3 keer heeft deelgenomen aan het WK Ironman en zelfs een podiumplaats wist te veroveren. Met een onverzettelijke wil wist hij zijn concurrenten altijd het vuur na aan de schenen te leggen: als je van Franck wilde winnen dan moest je tot het gaatje gaan en het was bij Franck pas gedaan na de finishlijn en geen meter eerder. Nog maar een paar jaar geleden werd Franck Nederlands kampioen in zijn categorie in een hallucinant snelle tijd van 9:17. Ja, Franck was een geweldige atleet en waar anderen met zo’n Palmares op hun lauweren zouden gaan rusten bleef hij hongerig. Hij wilde nog heel graag een keer terug naar dat eiland in de Stille Oceaan om – wie weet – de hele wereld en de tropische omstandigheden te verslaan. IM Austria moest hem het ticket naar dat eiland verschaffen en daarvoor moesten de puntjes op de i worden gezet op Mallorca. En daar sloeg het noodlot dus toe.
Meer nog dan als atleet zullen wij Franck missen om de mens die hij was: een beer van een kerel, type ruwe bolster blanke pit, met het gogme van een Amsterdammer, ondernemend, energiek, enthousiast en vooral gul: gul met zijn mening, maar ook gul met goede raad, een bemoedigend woord en altijd opgewekt. Kunnen we ooit nog bij Franck in het wiel? Nee, dat gaat niet meer gebeuren, zoveel is zeker. Maar weg is Franck zeker niet. Nog meer dan vroeger zit Franck in ons hoofd en in ons hart: als we een badmuts over ons hoofd trekken, onze fietsbanden oppompen of ons petje (omgekeerd, net als Franck) op het hoofd trekken ... Franck is er en zal er altijd blijven. Als team moeten we door. En we gaan ook door. De show must go on. We zullen Franck’s unieke nalatenschap eren en hem meenemen op onze avonturen. En Franck’s geest zal over de wateren zweven als wij zwemmen, resoneren met de wind in onze wielen als wij fietsen en zijn (ietwat) zware tred zal ons achtervolgen wanneer wij lopen. Want zo zou Franck het gewild hebben.
Wat rest – voor nu – is om vanaf deze plek Rianne, zijn dochtertje en twee zoons, zijn broers en alle andere familieleden en vrienden sterkte te wensen met dit ondraaglijke verlies. Als we iets kunnen betekenen zullen we er voor jullie zijn!
