08/11/2026
Sokołowsko, 31 października 2026 roku. Kiedy świat dzielił się na zwolenników Halloween i tradycyjnych Dziadów, nasza ekipa postanowiła połączyć tradycję z nowoczesnością, wybierając po prostu Dziady na Diabelskiej Pętli. Diabelskie Koło Gór Suchych (Mieroszowskie Centrum Kultury) przywitało nas w pełni mrocznym klimatem – gęsta mgła, przenikliwa mżawka przechodząca w deszcz i tony wybitnie śliskiego błota na technicznych zbiegach stworzyły scenerię idealną do walki z własnymi słabościami.
Trasa, słynąca z bezlitosnych podbiegów i zjazdów w dół, które z definicji pokonuje się na czworakach, zebrała tego dnia potężne żniwo. W powietrzu wyraźnie unosiła się klątwa Czorta, a u większości z nas odezwały się jeszcze trudy pokonanej zaledwie cztery tygodnie wcześniej UltraKotlina - Bieg Dookoła Kotliny. Brak pełnej regeneracji i klasyczny dla naszej grupy przerost sportowej ambicji nad rozsądkiem sprawiły, że dla wielu z nas zawody zakończyły się DNF-em. Norbert, wykazując się ogromną dojrzałością, postanowił zakończyć bieg przedwcześnie, zanim narastające zmęczenie przerodziłoby się w poważną kontuzję. Schował sportową złość do kieszeni i przyjął lekcję pokory, słusznie zakładając, że zdrowie i możliwość startów w kolejnych latach są znacznie cenniejsze niż forsowanie mety za wszelką cenę. Andrzej również musiał uznać wyższość góry, kapitulując w połowie pierwszego okrążenia z powodu uciążliwego bólu nogi.
Niewiele brakowało, a mroczny urok trasy całkowicie pochłonąłby L**h, którego przed startem fantazja poniosła tak bardzo, że dał się namówić kolegom na przepisanie z dystansu 44 km na 66 km. Efekt był łatwy do przewidzenia – zmęczył dwa kółka, przebiegł swoje bazowe 44 kilometry, po czym w tabelach zapisał się z literami DNF, obiecując diabłu szybki rewanż i potwierdzając, że miejscowe legendy o tej trasie są w stu procentach prawdziwe. Jacek także zakończył zmagania po dwóch okrążeniach najdłuższego dystansu. Choć z formalnego punktu widzenia nie dotarł do upragnionej mety 66 km, pokonanie tak morderczej pętli na zmęczonych po Kotlinie nogach uznał za ogromny osobisty sukces i dowód na to, że wiek czy zmęczenie nie są barierą w czerpaniu radości z ultra.
Byli jednak tacy, którzy tego dnia oszukali górskie przeznaczenie. Jurek (aka Chetán Nagin), mający z tą trasą rachunki do wyrównania po nieukończonym starcie sprzed dwóch lat, stawił się na linii z żelaznym postanowieniem. Błoto i fatalna pogoda nie robiły na nim najmniejszego wrażenia, a największy i zupełnie niespodziewany kryzys nadszedł ze strony… bufetu. Morderczy pojedynek z żurkiem i kiełbasą kosztował go sporo sił, ale ostatecznie parł do przodu po trupach do celu. Dotarł do mety z czasem 12:35:02, który dał mu 9 miejsce open, co sam uznał za fenomenalne zaskoczenie, udowadniając całej reszcie, że jego obecna forma jest po prostu nie do zajechania.
Głosem największego rozsądku w zespole okazał się jednak Tomasz, który od początku celował wyłącznie w jedno okrążenie, czyli trasę Diablika. Zamiast snuć wizje o najdłuższych dystansach, po prostu zmierzył się z jedenastoma szczytami Pętli. Pionowe ściany Bukowca z przewyższeniami rzędu 200 metrów na kilometr, słynna Waligóra, morderczy zbieg z Włostowej i wspinaczka na Garbatkę nie zdołały go zatrzymać. Z fenomenalnym czasem 3:07:59 wpadł na metę jako 15. zawodnik w klasyfikacji generalnej, rozbijając w pył swój rekord trasy.
Góry po raz kolejny zweryfikowały nasze plany, ale wspólna pasja, wzajemne wsparcie i miłość do taplania się w błocie pozostają niezmienne. Trasy pokazują, że długodystansowe bieganie nie zna ograniczeń wiekowych, a DNF to nie koniec świata, tylko kolejny, cenny zakręt na ultra drodze.
Dajcie znać w komentarzach, jaki jest Wasz następny ultra cel i koniecznie podzielcie się swoimi sprawdzonymi trikami na szybką regenerację po takich błotnych przeprawach!
