30/10/2026
Jakiś czas temu na rozgrzewce przed zawodami jedna z moich czołowych zawodniczek wypaliła: "jak ja nie lubię (tutaj pada nazwa klubu)".
Moja reakcja była natychmiastowa – zebrałem grupę i wytłumaczyłem, że w innych klubach pływają dzieci, które pracują na treningach tak samo ciężko jak oni i za to należy im się szacunek. Uważamy, że dzieci na zawodach powinny nawiązywać relacje, rozmawiać i wymieniać się spostrzeżeniami, a na końcu podziękować koledze z toru obok za wyścig – bez złych emocji. Od tego czasu minął prawie cały rok i już nigdy czegoś takiego nie usłyszałem, mam pewność, że grupa to zrozumiała.
Zastanówmy się jednak, skąd ta reakcja zawodniczki?
We Wrocławiu (ale i zapewne w innych dużych miastach) mamy zwykle 2-3 duże ośrodki, które dominują w klasyfikacji medalowej i jest to zupełnie naturalne... dla osoby dorosłej. Kiedy informacja o znielubieniu jakiegoś klubu wypływa od 11-latki, dla mnie to jasny sygnał: mamy tutaj zawodniczkę, która lubi rywalizację i chce posmakować zwycięstwa. Porozmawiałem o tym z zawodniczką i przekazałem jej, że jeśli będzie sumiennie trenować, to ma szansę dogonić czołówkę swojego rocznika – dodam tylko, że od czasu tej rozmowy z nią nie mam bardziej zaangażowanej zawodniczki.
Jako dygresję dodam, że zawsze powtarzam naszym pływakom, że pływanie ma być dla nich dodatkiem, pasją, którą mogą realizować. Dodatkową wartością, ale nie jedyną jaką sobą reprezentują.
Co by było gdyby?
Wróćmy do początku – co gdybym wtedy powiedział: „masz rację, musicie w końcu z nimi wygrać!”?
Zbudowałbym motywację na najgorszym z możliwych fundamentów: niechęci i presji. Zamiast cieszyć się z bicia własnych rekordów, dzieciaki zaczęłyby traktować zawody jak pole bitwy. Każda przegrana z „tym” klubem przestałaby być sportową lekcją, a stała uderzeniem w ich pewność siebie. A stąd już bardzo krótka droga do łez, stresu i rzucenia pływania.