Już w roku 1966, Rada Powiatowa LZS, prowadziła rozgrywki szczypiorniaka klasy C z udziałem ośmiu drużyn podzielonych na dwie grupy, gdzie w finale pierwszego sezonu LZS Ostrówek pokonał LZS Rudniki. Jednak pierwszym, prężnym na miarę województwa ośrodkiem tej dyscypliny w dawnych granicach powiatu była Praszka, gdzie w 1961 roku, w tamtejszym Liceum Ogólnokształcącym, pracę nauczyciela wychowani
a fizycznego podjął Pan Henryk Bogus. Pierwsze sukcesy przyszły już dwa lata później, gdy uczennice tamtejszej szkoły zdobyły srebrny medal mistrzostw województwa szkół średnich. Na złoto praszkowianki nie kazały zresztą długo czekać, bo już w roku 1966 świętowały tytuł mistrza Łódzkiego. Lata siedemdziesiąte przyniosły dla regionalnego szczypiorniaka korzystne zmiany polegające na budowie boisk asfaltowych. Takie boiska powstawały również w Wieluniu, co między innymi spowodowało to, że od roku 1972 uprawiano tę dyscyplinę w klubie SWKS Start. Bardziej jednak niż obiekty na stadionie, szczypiorniści mieli okazję poznać boisko i salę gimnastyczną Zespołu Szkół Zawodowych nr 2, gdzie w 1971 r. prace rozpoczął, wspomniany już wcześniej, Henryk Bogus. Na tamtejszym asfalcie grał też występujący w klasie A zespół seniorów. Z czasem okazało się jednak, że egzystowanie w klubie wielosekcyjnym nie jest dla szczypiornistów najlepszym rozwiązaniem i dlatego w grudniu 1982 r. na zebraniu założycielskim postanowiono utworzyć Międzyszkolny Klub Sportowy z sekcją piłki ręcznej chłopców. Pomysłodawcą całego przedsięwzięcia był wiceprzewodniczący Szkolnego Związku Sportowego w Sieradzu Wiesław Nowak, a w skład pierwszego zarządu powstałego w 1983 roku stowarzyszenia weszli: Julian Turski – prezes, Jerzy Kossakowski – zastępca prezesa, Janusz Kuśmierczyk – sekretarz oraz Zbigniew Nowakowski i Eugeniusz Gajda – członkowie. Mimo że Wieluń jako jeden z nielicznych ośrodków szczypiorniaka w Łódzkiem nie posiadał hali, uczniowie wieluńskich szkół jak równy z równym rywalizowali z najlepszymi w województwie, a z momentem nowego podziału administracyjnego przez ćwierć wieku między sobą dzielili tytuły mistrzowskie województwa sieradzkiego. Brak hali nie eliminował drużyn MKS-u z rozgrywek klubowych. Jako gospodarz klub grał bowiem w Kluczborku, Sędziejowicach czy Praszce. Olbrzymim sukcesem był wynik z 1994 r., gdy drużyna juniorów młodszych MKS-u z rocznika 1977 awansowała do półfinałów mistrzostw Polski. Wynik tej drużyny trzeba docenić jeszcze bardziej, gdyż jako jedyna w gronie szesnastu najlepszych w kraju trenowała na boisku asfaltowym, porażek kilkoma bramkami z takimi klubami, jak Grunwald Poznań, Śląsk Wrocław i Wybrzeże Gdańsk podopieczni Henryka i Arkadiusza Bogusów nie musieli się wcale wstydzić. Jeszcze większe sukcesy przyszły w roku 2002 - po oddaniu do użytku obiektu przy ul. Już w pierwszym sezonie gry w swojej hali młodzicy Dariusza Torchały – jako pierwsza drużyna z Wielunia – awansowali do finałów mistrzostw Polski, zdobywając w Łodzi 8 miejsce w kraju. Grając tym samym składem, tj. zawodnikami z roczników 1987 i 1988, MKS dzielnie poczynał sobie też w roku 2006, gdy ponownie zagrał w krajowych finałach. Niestety, mimo że odbyły się one w wieluńskiej hali, ósmego miejsca nie udało się poprawić. Pierwszym zespołem, który w krajowym czempionacie odniósł zwycięstwo, okazała się drużyna młodzików Arkadiusza Bogusa z rocznika 1990, która pokonując w 2005 r. w Ciechanowie Kusego Kraków wywalczyła 7 miejsce w Polsce. Połowa tych zawodników, wraz z kolegami rocznika 1989 i pod wodzą trenera Tomasza Derbisa, jeszcze większy sukces świętowała rok później w krajowych finałach juniorów młodszych Elblągu, gdzie MKS zajął najwyższe w historii 4 miejsce. W meczu o brązowy medal – dopiero po dogrywce - wielunianie przegrali z łódzkim ChKS-em. Królem strzelcem tamtego turnieju został Bartłomiej Krawczyk. Kolejnym tłustym dla wieluńskiego klubu był rok 2010, gdy podopieczni Tomasza Derbisa z rocznika 1997 zagrali w krajowych finałach 13-latków, plasując się w nich na 7 miejscu. Ponadto z drużyn MKS-u miejsca w czołowych 16-kach w kraju zajmowały: juniorzy młodsi - Dariusza Torchały w roku 2004, Arkadiusza Bogusa w 2008, Wojciecha Psui w 2012 i Tomasza Derbisa w niedawno zakończonym sezonie 2012/13 oraz młodzicy Wojciecha Psui w roku 2010. Reasumując, od momentu oddania wieluńskiej hali, tylko w dwóch sezonach 2003 i 2009 żadnej z drużyn nie udało się wyjść poza rozgrywki wojewódzkie. Choć piłka ręczna to gra zespołowa, jako małe stowarzyszenie, MKS ma prawo być dumny z wychowanków, którzy świętowali sukcesy również w innych klubach. Pierwszymi byli zawodnicy z rocznika 1969: Robert Kaja i Arkadiusz Bogus oraz rok młodszy Marcin Kotala. Cała trójka grała w ekstraklasie w barwach łódzkiej Anilany. Jeszcze większe sukcesy święcił wychowanek trenera Tomasza Derbisa z rocznika 1988 - bramkarz Mikołaj Krekora, który po przenosinach do pierwszoligowej Nielby Wągrowiec zdobył z reprezentacją Polski juniorów 4 miejsce w Europie i 6 na świecie. Warto też pamiętać o trzech wychowankach Dariusza Torchały z rocznika 1987: Marcinie Kruku, Wojciechu Cielasie i Sebastianie Leśniaku, którzy w barwach woj. łódzkiego w Turnieju Nadziei Olimpijskich w 2003 r. wywalczyli mistrzostwo Polski kadr wojewódzkich. Ponadto zarówno Wojciech Cielas jak i Mikołaj Krekora powoływani byli do kadry Polski w piłce ręcznej plażowej, a ten drugi reprezentował nawet nasz kraj w mistrzostwach Europy w roku 2013 jako kapitan reprezentacji Polski. Zawodnikiem MKS był też Robert Majdziński, który po ukończeniu gdańskiej AWF został trenerem reprezentacji Polski juniorek, następnie szkolił I-ligowy Bałtyk Gdynia, obecnie jest dyrektorem w klubie męskiej ekstraklasy – MMTS Kwidzyn i członkiem zarządu Związku Piłki Ręcznej w Polsce. Możemy też być dumni, że od piłki ręcznej swoja przygodę ze sportem zaczynali: reprezentujący nasz kraj na olimpiadzie w Moskwie siatkarz Bogusław Kanicki oraz piłkarz nożny Dariusz Żuraw, który poza występem w reprezentacji Polski może się pochwalić siedmioma sezonami występów w niemieckiej Bundeslidze, gdzie grał w Hanowerze 96. Omawiając historię MKS nie sposób nie wspomnieć o kontaktach zagranicznych wieluńskich piłkarzach ręcznych. Od 1972 roku klub prowadzi wymianę młodzieży z niemieckim miastem Osterburg. Wszystko zaczęło się od udziału w turnieju w Milititz, gdzie poznali się Michael Sende z Eintrachtu Osterburg i Henryk Bogus. W efekcie kilka miesięcy później szczypiorniści SKS Mechanik przy zespole Szkół Zawodowych nr 2 po raz pierwszy gościli w Osterburgu, z kolei drużyna tamtejszego Eintrachtu rok później przyjechała na turniej do Wielunia. Ta sportowa wymiana, której kontynuatorami są kluby HSG i MKS trwa – z małą przerwą - do dzisiaj, a w 2000 r. włączyli się w nią również oldboje. Tu należy dodać, że poza wymienionymi Henrykiem Bogusem i Michaelem Sende wpływ na to, że współpraca przetrwała ponad 40 lat, mieli również: niemieccy trenerzy W***y Lange i Joerg Reitzig a ze strony polskiej długoletni dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych nr 2 Pan Henryk Strózik. Zresztą za sprawą szczypiornistów w wymianę polsko-niemiecką zaangażowały się również władze samorządowe. Dlatego od 2000 r Osterburg jest jednym z miast partnerskich Wielunia. Wieluński klub był też organizatorem bardzo wysoko ocenionych przez władze Związku Piłki Ręcznej w Polsce imprez: Turnieju Nadziei Olimpijskich w roku 2004, wspomnianego finału mistrzostw Polski juniorów w roku 2006 i meczu międzypaństwowego juniorek Polska – Hiszpania w roku 2009. Obecnie w Międzyszkolnym Klubie Sportowym w Wieluniu trenują zawodnicy następujących zespołów: chłopcy z klas III i IV Dariusza Torchały, młodsi młodzicy Tomasza Stępnia, młodzicy Mariusza Wolnego, juniorzy młodsi Bartłomieja Mistygacza, juniorzy Wojciecha Psui, który prowadzi też zespół dziewczynek z klas czwartych oraz seniorzy Tomasza Derbisa. Ponadto w przeszłości drużyny MKS prowadzili: Henryk Bogus, Arkadiusz Bogus, Robert Kaja, Krzysztof Kaja, Krzysztof Hull, Robert Duda oraz ćwiczący z najmłodszymi: Mirosława Morawiak i Zbigniew Nowakowski. Nasz klub zawsze wysoko cenił sobie współpracę z wieluńskimi szkołami. Od początku układa się ona wzorowo z Gimnazjum nr 1, a wcześniej z jej poprzedniczką – Szkołą Podstawową nr 1. W dużej mierze dzięki życzliwości dyrekcji placówki przy ul. 18 Stycznia od kilku lat funkcjonują w wieluńskiej Jedynce klasy sportowe o profilu piłka ręczna, co zaowocowało przed dwoma laty tytułem mistrza województwa podopiecznych Wojciecha Psui i Tomasza Derbisa. Dodać też trzeba, że pozostali nasi szkoleniowcy również na co dzień pracują w placówkach oświatowych, dzięki czemu w roku 2012 śladem Gimnazjum nr 1 poszła Szkoła Podstawowa nr 2. Ona również - z panem Dariuszem Torchałą i podopiecznymi Mariusza Wolnego w MKS - święciła tytuł mistrza Łódzkiego. Wysoko cenimy sobie również współpracę z Gimnazjum nr 2, Szkołą Podstawową nr 4, a w najbliższym czasie planujemy zarzucić nasze sieci na obie placówki przy ul. Traugutta, tj. Szkołę Podstawową nr 5 i Gimnazjum nr 3. Choć MKS ma w nazwie słowo „Młodzieżowy”, w klubie funkcjonują również drużyny, gdzie grają zawodnicy pełnoletni. Zespół seniorów reaktywowano w roku 2011, po ponad 25-letniej przerwie. Zajmując w III lidze 2 miejsce wielunianie już po roku awansowali do II ligi, a jako absolutny beniaminek z tym samym trenerem ,Dariuszem Torchałą, zajęli w tej klasie rozgrywkowej bardzo dobre 5 miejsce. W sezonie 2013/2014 drużynę prowadził już trener Tomasz Derbis, który na koniec rozgrywek zajął z drużyną historyczne, trzecie miejsce na II-ligowych parkietach. Pod szyldem MKS funkcjonuje również samo finansujący się zespół oldbojów, w którym również grają nasi wychowankowie. Z kolei jeśli chodzi o klubowe władze to po Julianie Turskim, który rządził klubem pierwszych osiem lat, kolejnym prezesem został Zbigniew Wiśniewski, od 2003 funkcję tę piastował Henryk Bogus, a od czerwca 2010 roku szefem klubu jest Sylwester Perliceusz.
