Piesciarze

Wskazówki dojazdu Strona internetowa
22.10.1985 – Urodził się Deontay Wilder, jeden z najmocniej bijących puncherów w historii boksu, były mistrz świata wagi...
22/10/2026

22.10.1985 – Urodził się Deontay Wilder, jeden z najmocniej bijących puncherów w historii boksu, były mistrz świata wagi ciężkiej.

Deontay Wilder urodził się w Tuscaloosie w stanie Alabama. Dorastał w skromnych warunkach, a w młodości interesował się koszykówką i futbolem amerykańskim. Jego życie zmieniło się w 2005 roku, gdy urodziła się córka Naieya, cierpiąca na rozszczep kręgosłupa. Wilder miał zaledwie 19 lat i musiał znaleźć sposób na utrzymanie rodziny. Właśnie wtedy trafił na salę bokserską, co zapoczątkowało jego niezwykłą karierę.

Treningi rozpoczął dopiero w wieku 20 lat, ale szybko zrobił ogromne postępy. W 2008 roku zdobył brązowy medal igrzysk olimpijskich w Pekinie, a kilka miesięcy później zadebiutował na zawodowstwie. Przydomek „Bronze Bomber” nawiązywał do legendarnego Joe Louisa, znanego jako „Brown Bomber”.

Wilder wygrał pierwsze 32 zawodowe walki przez nokaut, udowadniając, że dysponuje jednym z najgroźniejszych ciosów w wadze ciężkiej. W styczniu 2015 roku pokonał Bermane’a Stiverne’a i zdobył pas mistrza świata federacji WBC. Bronił go między innymi w pojedynkach z Arturem Szpilką, Chrisem Arreolą i Luisem Ortizem. Nokaut na Szpilce w dziewiątej rundzie do dziś pozostaje jednym z najbardziej pamiętnych momentów jego kariery.

Największym rozdziałem jego sportowej historii stała się trylogia z Tysonem Furym. Pierwsza walka w 2018 roku zakończyła się remisem, mimo że Wilder dwukrotnie posłał Brytyjczyka na deski. W rewanżu w 2020 roku Fury zwyciężył przez TKO, a trzecie starcie zakończyło się nokautem na Wilderze w jedenastej rundzie w październiku 2021 roku. Amerykanin również dwukrotnie powalił wówczas rywala, a pojedynek przeszedł do historii jako jedna z najbardziej emocjonujących walk wagi ciężkiej.

Po nokaucie na Robercie Heleniusie w 2022 roku kariera Wildera zaczęła wyhamowywać. W grudniu 2023 roku przegrał na punkty z Josephem Parkerem, a w czerwcu 2024 roku został znokautowany przez Zhileia Zhanga w piątej rundzie. Pojawiły się pytania o jego przyszłość, zwłaszcza że sam pięściarz przyznawał, iż jego motywacja nie jest już taka jak dawniej. Później ujawnił również problemy z barkami i przebyte operacje.

W czerwcu 2025 roku Wilder wrócił do zwycięstw, pokonując przez techniczny nokaut Tyrrella Herndona. Kolejnym sprawdzianem był pojedynek z Derekiem Chisorą 4 kwietnia 2026 roku w Londynie. Po 12 rundach Amerykanin zwyciężył niejednogłośną decyzją sędziów, dwukrotnie posyłając rywala na deski.

W dniu swoich 41. urodzin Wilder wciąż nie zamierza definitywnie kończyć kariery. Wśród potencjalnych kolejnych rywali wymienia się Jaia Opetaię i Murata Gassijewa, a sam Amerykanin wcześniej wyrażał zainteresowanie walką z Oleksandrem Usykiem, czy też z niedawnym rywalem ukraińskiego mistrza, Rico Verhoeven. Nie wszystkie te plany zostały jednak oficjalnie potwierdzone.

Wilder przeszedł niezwykłą drogę, od późnego rozpoczęcia treningów, przez olimpijski medal i wieloletnie panowanie na szczycie, aż po bolesne porażki i próbę powrotu do elity. Niezależnie od dalszych losów jego kariery „Bronze Bomber” pozostaje jednym z najbardziej niebezpiecznych puncherów swojej epoki.

15.10.1910 zamordowany został Stanley Ketchel – polski fenomen amerykańskich ringówStanley Ketchel, znany jako „Michigan...
20/10/2026

15.10.1910 zamordowany został Stanley Ketchel – polski fenomen amerykańskich ringów

Stanley Ketchel, znany jako „Michigan Assassin”, urodził się 14 września 1886 roku w Grand Rapids w stanie Michigan. Jego rodzice byli polskimi imigrantami, a młody Stanisław Kiecal, bo tak naprawdę się nazywał. Dorastał w trudnych warunkach. Od najmłodszych lat musiał radzić sobie sam, a pierwsze lata młodości spędził na ulicach, gdzie szybko nauczył się walczyć o przetrwanie. To właśnie tam wykształcił w sobie nieustępliwość, zadziorność i twardy charakter, które później uczyniły z niego legendę boksu.

Jako nastolatek Ketchel imał się różnych zajęć, by w końcu trafić na ring. Pierwsze pojedynki odbywał w objazdowych pokazach i lokalnych salach, gdzie szybko zyskał opinię zawodnika nie tylko walecznego, ale też świetnie wyszkolonego technicznie. Wyróżniał się agresywnym stylem, błyskawicznym ciosem i nieustannym parciem do przodu. Publiczność pokochała jego charakter, walczył zawsze do końca, bez względu na ryzyko.

Ketchel bardzo szybko wspiął się na szczyt wagi średniej. W 1908 roku sięgnął po tytuł mistrza świata, stając się dominatorem w tej kategorii. W tamtym okresie jego pojedynki przyciągały tłumy, a on sam uchodził za jednego z najbardziej niebezpiecznych zawodników na świecie.

Jednym z najgłośniejszych epizodów w jego karierze była walka z Billym Papke. Tuż przed pierwszym gongiem Ketchel, w geście szacunku chciał podać rękawicę rywalowi. Papke wykorzystał ten moment i zamiast uścisku, wyprowadził potężny cios prosto w twarz nieprzygotowanego przeciwnika. To wydarzenie przeszło do historii boksu. Od tamtej pory, aż do dziś, sędziowie przed rozpoczęciem walki mówią: „Jeśli chcecie podać sobie ręce, zróbcie to teraz”, aby uniknąć podobnych sytuacji.

Ketchel, będąc mistrzem wagi średniej, zapragnął zmierzyć się z najlepszym z najlepszych, królem wagi ciężkiej Jackiem Johnsonem. Dla wielu białych kibiców w tamtej epoce miał być „białą nadzieją”, zdolną zdetronizować pierwszego czarnoskórego mistrza świata wagi ciężkiej. Walka odbyła się w 1909 roku i przeszła do legendy.
Mimo różnicy warunków fizycznych, Ketchel nie zamierzał się poddawać. W 12. rundzie zaskoczył Johnsona, posyłając go na deski. Był to jeden z nielicznych momentów, gdy niepokonany gigant padł po ciosie rywala. Ostatecznie Johnson wstał i błyskawicznie znokautował Ketchela, ale po walce przyznał, że Stanley był najtwardszym rywalem, z jakim się mierzył, a jego ciosy były najmocniejsze spośród wszystkich pięściarzy, z którymi walczył.

Ketchel wydawał się mieć przed sobą lata dalszych sukcesów, ale jego życie zostało brutalnie przerwane. W październiku 1910 roku, w wieku zaledwie 24 lat, został zastrzelony w Missouri. Według relacji, miał romans z żoną gospodarza rancza, u którego przebywał. Podczas kłótni gospodarz, Walter Dipley, sięgnął po broń i strzelił do młodego mistrza. Tak zakończyło się życie jednego z najbardziej utalentowanych i charyzmatycznych pięściarzy początku XX wieku.

W styczniu 1911 roku, po procesie przed ławą przysięgłych, Walter Dipley i Goldie Smith zostali uznani za winnych morderstwa i rabunku. Oboje skazano na dożywotnie więzienie.
Wyrok skazujący Goldie Smith za morderstwo został jednak uchylony, a ona sama odsiedziała 17 miesięcy za rabunek. Walter Dipley spędził w więzieniu 23 lata, zanim został warunkowo zwolniony. Zmarł w 1956 roku, 22 lata po wyjściu na wolność.

Mimo że kariera Ketchela trwała zaledwie kilka lat, na zawsze zapisał się w historii boksu. Był uosobieniem odwagi i nieustępliwości, a jego pojedynki do dziś wspominane są jako jedne z najbardziej dramatycznych w dziejach sportu. Jako syn polskich emigrantów stał się symbolem marzenia o wielkości, a jego legenda „Michigan Assassin” inspiruje kolejne pokolenia bokserów.

19.10.1940 Urodził się dwukrotny mistrz Olimpijski, jedyny i niepowtarzalny - Jerzy Kulej.Jerzy Kulej urodził się w Częs...
19/10/2026

19.10.1940 Urodził się dwukrotny mistrz Olimpijski, jedyny i niepowtarzalny - Jerzy Kulej.

Jerzy Kulej urodził się w Częstochowie. Pochodził z robotniczej rodziny i od najmłodszych lat fascynował się sportem. Jego pierwszy kontakt z boksem miał miejsce w lokalnym klubie „Start Częstochowa”. W tym czasie Kulej nie zapowiadał się na wybitnego pięściarza. Jego krótkie ręce nie wzbudzały strachu u rywali, jednak pięściarz miał coś czego nie miał nikt inny. Lwie serce

Jerzy po pewnym czasie przeniósł się do Warszawy, gdzie rozpoczął treningi pod okiem słynnego Feliksa Stamma, którego metody szkoleniowe były kluczowe dla jego rozwoju.

Jerzy Kulej w niedługim czasie dał się poznać jako pięściarz wybitny. Na początku lat 60’ kilkakrotnie siegnął po mistrzostwo Polski (1961-1964).
Natomiast w 1963 roku zdobył złoto podczas mistrzostw Europy. 🥇
Dzieki tym zwycięstwom otrzymał szansę występu na nadchodzących Igrzyskach Olimpijskich.

Podczas Igrzyskach w Tokio w 1964 roku, Jerzy Kulej pokazał, że jest niekwestionowanym mistrzem. W turnieju zdominował swoich rywali, a jego wygrana w finale nad Jewgienijem Frołowem (ZSRR) zapewniła mu jego pierwszy złoty medal Olimpijski. 🥇

Po powrocie do rodzinnego kraju pięściarz kontynuował zwycięską passę. W kolejnych latach ponownie kilkukrotnie triumfował jako mistrz kraju w 1965, oraz w 1967 roku.
mistrz Europy w Berlinie wschodnim 1965. 🥇
oraz jako wicemistrz Europy w Rzymie 1967.🥈

Pomimo tak bogatej kariery bokserskiej, życie osobiste pięściarza było równie niezwykłe co jego kariera. W 1967 roku, Jerzy Kulej przygotowywał się do startu w nadchodzących Igrzyskach w Meksyku, jednak sprawę skomplikowały dwa wydarzenia.

Pierwsze wydarzenie to wypadek samochodowy w czerwcu 1967 roku w którym uczestniczył wraz z innym znanym Polskim pięściarzem, Lucjanem Trelą.

Natomiast drugie wydarzenie do wielka awantura w Zakopanem…

Jerzy Kulej tuż po zakończeniu ostatniego zgrupowania przed igrzyskami, wdał się w bójkę przed kinem „Giewont”. Starcie miało miejsce z grupą miejscowych górali, co przerodziło się w wielką awanturę w której, nie tylko Kulej i jego przeciwnicy odnieśli obrażenia, ale również miejscowi milicjanci i pobliski komisariat…
Sprawę skomplikował również fakt, że Kulej w tym czasie był podporucznikiem milicji.

Początkowo Jerzy Kulej został wykluczony ze startów w nadchodzących igrzyskach, oraz wisiało nad nim widmo dyscyplinarki i aresztu. Jednak dzięki wstawiennictwu szkoleniowca Feliksa Stamma, oraz komendanta stołecznej milicji sprawę zamieciono pod dywan. Mimo wszystko Kulej otrzymał „Salomonowy wyrok”, albo złoty medal olimpijski, albo sąd resortowy, i degradacja.

Podczas Igrzysk w Meksyku, Kulej konsekwentnie pokonywał swoich przeciwników, wykazując się nie tylko doskonała technika, ale także wytrzymałością i sprytem w ringu. W półfinale stoczył zacięty pojedynek, który pozwolił mu awansować do finału i walczyć o obronę tytułu.

W finałowej walce Jerzy Kulej zmierzył się z Enrique Regueiferosem, utalentowanym pięściarzem z Kuby. Był to bardzo ciężki pojedynek. Już po pierwszych ciosach ze strony Kubańczyka, pod Kulejem ugięły się nogi. P***k mimo bólu ruszył do ataku, podczas którego zasypał kanonandą ciosów swojego przeciwnika. Kubańczyk kilkukrotnie próbował przytrzymywać Polskiego zawodnika, jednak nie był w stanie przeciwstawić się ambicjom P***ka. Po stoczeniu pojedynku, sędziowie przyznali wygraną Kulejowi w stosunku 3:2! Był to drugi z rzędu złoty medal Olimpijski w dorobku Jerzego Kuleja! 🥇

Po powrocie do rodzinnego kraju Kulej w kolejnych latach w dalszym ciągu toczył walki bokserskie, jednak ostatecznie zdecydował się zawiesić rękawice na kółku w 1971 roku, w wieku zaledwie 31 lat.

W trakcie kariery Jerzy Kulej stoczył 348 walk. 317 wygrał, 6 zremisował, natomiast 25 przegrał.
Zdobył dwukrotnie mistrzostwo Europy 🥇🥇
Zdobył wicemistrzostwo Europy 🥈
Ośmiokrotnie triumfował jako mistrz kraju
Oraz dwukrotnie zdobył złoto Olimpiskie 🥇🥇

Jerzy Kulej jest również jednym z nielicznych pięściarzy, którzy w czasie swojej kariery nigdy nie leżeli na deskach ringu.

Pięściarz po zakończeniu kariery skupił się na trenowaniu młodych pięściarzy, dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem zdobytym na arenie moedzynarodowej.

Kulej stał się także popularnym komentatorem sportowym, współpracując z różnymi stacjami telewizyjnymi i radiowymi. Jego analizy były cenione za profesjonalizm i głęboka znajomość boksu. Komentował m.in. Wielkie wydarzenia sportowe, w tym walki bokserskie na najwyższym poziomie. Dzięki swojemu autorytetowi i doświadczeniu, stał się twarzą boksu w Polsce.

Jednym z wielu cytatów Jerzego Kuleja, jest słynne powiedzenie „Nie ma bokserów odpornych na ciosy, są tylko źle trafieni”

Jerzy Kulej zmarł 13 lipca 2012 roku w Warszawie. Jego śmierć była ogromną stratą dla polskiego sportu, a szczególnie dla środowiska bokserskiego. Pozostawił po sobie dziedzictwo które wciąż inspiruje młodych pięściarzy.

19.10.1962 Urodził się mistrz dwóch kategorii wagowych, niesamowity - Evander HolyfieldEvander Holyfield, urodził się w ...
19/10/2026

19.10.1962 Urodził się mistrz dwóch kategorii wagowych, niesamowity - Evander Holyfield

Evander Holyfield, urodził się w Atmore, Alabama, dorastał w biednej dzielnicy Atlanty jako najmłodszy z dziewięciorga dzieci. W młodym wieku rozpoczął przygodę ze sportem, a w wieku 8 lat pierwszy raz trafił na salę bokserską. Trener Carter Morgan od razu dostrzegł w nim ogromny potencjał, kładąc nacisk na dyscyplinę i rozwój techniki.

Jako amator Holyfield zyskał reputację dzięki dynamicznemu stylowi walki i twardemu charakterowi. W 1984 roku reprezentował USA na Igrzyskach Olimpijskich w Los Angeles, rywalizując w wadze półciężkiej. W półfinale jego marzenia o złotym medalu zostały brutalnie przerwane. W walce z Nowozelandczykiem Kevinem Barrym, Holyfield został niesłusznie zdyskwalifikowany za cios po komendzie “stop”. Była to decyzja szeroko krytykowana, która kosztowała go złoty medal, choć otrzymał brąz.

Holyfield zadebiutował jako zawodowiec w 1984 roku i szybko wspinał się po szczeblach kariery. W 1986 roku zdobył tytuł mistrza świata w wadze junior ciężkiej (cruiser) federacji WBA, pokonując Dwighta Muhammada Qawiego. W ciągu kolejnych lat zunifikował tytuły WBC i IBF, stając się bezdyskusyjnym mistrzem w tej kategorii wagowej.

W 1988 roku Holyfield przeszedł do wagi ciężkiej, z ambicją zdobycia tytułów w królewskiej kategorii. Po kilku imponujących zwycięstwach, w 1990 roku, po tym jak Buster Douglas sensacyjnie pokonał Mike’a Tysona, Holyfield stanął do walki z Douglasem. Zdominował i znokautował go w trzeciej rundzie, zdobywając tytuły mistrza świata WBA, WBC i IBF.

W latach 90. Holyfield toczył epickie walki, z których najważniejszą była trylogia z Riddickiem Bowe. W 1992 roku przegrał pierwszy pojedynek po twardej bitwie, tracąc tytuły, ale w rewanżu w 1993 roku odzyskał pasy w zaciętej, 12-rundowej walce. Ich trzecie starcie w 1995 roku, również legendarne, zakończyło się zwycięstwem Bowe’a, tymrazem przed czasem.

W 1996 roku Holyfield zmierzył się z powracającym po odsiadce Tysonem. Zaskakując wielu, wygrał przez TKO w 11. rundzie, a w 1997 roku w rewanżu doszło do niesławnego odgryzienia kawałka ucha, za co Tyson został zdyskwalifikowany.

W 1999 roku Holyfield stoczył dwie walki z Lennoxem Lewisem, próbując zunifikować tytuły. Pierwsza walka zakończyła się kontrowersyjnym remisem, choć większość obserwatorów uznawała wygraną Lewisa. W rewanżu Lewis wygrał na punkty, zdobywając tytuły WBA, WBC i IBF.

Po walkach z Lewisem, Holyfield kontynuował karierę z mieszanymi rezultatami. W 2003 roku przegrał z Jamesem Toneyem, a w 2008 roku podjął próbę zdobycia mistrzowskiego tytułu przeciwko Nikołajowi Wałujewowi, przegrywając na punkty w kontrowersyjnej decyzji. Po tej walce stopniowo wycofał się z boksu.

Na sportowej emeryturze Holyfield zaangażował się w działalność charytatywną, promowanie sportu i młodych pięściarzy. Działa również jako motywacyjny mówca, dzieląc się swoją historią walki z przeciwnościami losu. Mimo twardych ringowych bojów, Holyfield pozostaje ikoną dyscypliny i jednym z najbardziej szanowanych zawodników w historii boksu.

Zmarł Jorge „Roña” Castro - były Argentyński mistrz wagi średniej14 października 2026 roku, w wieku 59 lat, zmarł Jorge ...
14/10/2026

Zmarł Jorge „Roña” Castro - były Argentyński mistrz wagi średniej

14 października 2026 roku, w wieku 59 lat, zmarł Jorge Fernando Castro, znany kibicom jako „Roña” oraz „Locomotora”. Były argentyński mistrz świata w boksie odszedł po nagłym pogorszeniu stanu zdrowia w miejscowości Morón, niedaleko Buenos Aires.

Według wstępnych wyników sekcji zwłok bezpośrednią przyczyną śmierci był ostry obrzęk płuc będący następstwem niewydolności serca. Castro poczuł ból w klatce piersiowej podczas pobytu w salonie bingo. Mimo podjętej reanimacji nie udało się go uratować. Bokser chorował na cukrzycę, jednak nie ma podstaw, by jednoznacznie uznać ją za przyczynę jego śmierci.

Jorge Castro urodził się 18 sierpnia 1967 roku w Caleta Olivia w Argentynie. Zawodową karierę rozpoczął w 1987 roku i przez kolejne dwie dekady należał do czołowych pięściarzy swojego kraju. W 1994 roku zdobył tytuł mistrza świata organizacji WBA w wadze średniej, pokonując Reggiego Johnsona.

Do historii boksu przeszedł przede wszystkim dzięki niezwykłemu zwycięstwu nad Johnem Davidem Jacksonem w grudniu 1994 roku. Mimo poważnych obrażeń i dużej straty punktowej Castro odwrócił losy pojedynku, nokautując rywala w dziewiątej rundzie. Jego zawodowy bilans obejmował 130 zwycięstw, w tym 90 przez nokaut, 11 porażek i 3 remisy.

Po zakończeniu kariery sportowej pozostawał rozpoznawalną postacią argentyńskiego życia publicznego. Uczestniczył w programach telewizyjnych i angażował się w pomoc osobom potrzebującym, wspierając jadłodajnie i punkty wydawania posiłków.

Jorge „Roña” Castro zostanie zapamiętany jako nieustępliwy wojownik, mistrz świata i jeden z najbardziej charakterystycznych pięściarzy w historii argentyńskiego boksu.

Nie żyje R.J. Mitte. Aktor i Ambasador WBC, który pokazywał, że każdy może być mistrzemWorld Boxing Council (WBC) poinfo...
13/10/2026

Nie żyje R.J. Mitte. Aktor i Ambasador WBC, który pokazywał, że każdy może być mistrzem

World Boxing Council (WBC) poinformowała o śmierci R.J. Mitte, swojego ambasadora, aktora i działacza na rzecz osób z niepełnosprawnościami. Amerykanin zmarł w wieku 34 lat. Organizacja oraz jej prezydent Mauricio Sulaimán pożegnali człowieka, który udowadniał, że duch walki wykracza daleko poza ring.

Historia jego współpracy z WBC rozpoczęła się w 2019 roku podczas uroczystości Mr. Amigo w Brownsville w Teksasie. Mitte spotkał się wówczas z legendarnym meksykańskim mistrzem świata Julio Césarem Chávezem. Z czasem jego relacja z organizacją przerodziła się w oficjalną współpracę. W kwietniu 2021 roku Mauricio Sulaimán wręczył mu replikę charakterystycznego zielono-złotego pasa mistrzowskiego WBC, oficjalnie potwierdzając jego rolę ambasadora.

Mitte angażował się w inicjatywy społeczne związane ze sportem i integracją. W ramach działalności WBC wspierał ideę przełamywania barier oraz tworzenia możliwości dla osób z niepełnosprawnościami. Organizacja podkreślała, że sport i dyscyplina mogą pomagać w walce ze stereotypami oraz zmieniać ludzkie życie.

„Nieważne, skąd pochodzisz i kim jesteś. Zawsze znajdą się ludzie, którzy powiedzą ci, że czegoś nie możesz. Jestem częścią ruchu, który przypomina, że wszyscy mamy narzędzia, by zostać mistrzem” – mówił Mitte, obejmując funkcję ambasadora WBC.

Szerszej publiczności Mitte był znany przede wszystkim z roli Waltera White’a Jr. w serialu „Breaking Bad”. W 2021 roku wystąpił również w filmie „Triumph”, w którym zagrał młodego człowieka z mózgowym porażeniem dziecięcym marzącego o dołączeniu do szkolnej drużyny zapaśniczej.

Dla środowiska bokserskiego R.J. Mitte był przykładem tego, że mistrzostwo nie zawsze oznacza zdobycie pasa czy zwycięstwo w ringu. Czasem oznacza codzienną walkę z przeciwnościami, przełamywanie barier i dawanie innym nadziei.

World Boxing Council, Mauricio Sulaimán i cała rodzina WBC wyrazili głęboki żal po jego śmierci, składając kondolencje rodzinie, przyjaciołom i bliskim.

Nie żyje Wilfredo Gómez. Legendarny „Bazooka” miał 69 lat.Świat boksu stracił jednego ze swoich wielkich mistrzów. Wilfr...
11/10/2026

Nie żyje Wilfredo Gómez. Legendarny „Bazooka” miał 69 lat.

Świat boksu stracił jednego ze swoich wielkich mistrzów. Wilfredo Gómez, portorykańska legenda i trzykrotny mistrz świata w trzech kategoriach wagowych, zmarł w wieku 69 lat. Przez dwa tygodnie przebywał w szpitalu z powodu problemów z układem oddechowym.

Gómez zapisał się w historii przede wszystkim jako jeden z najbardziej niszczycielskich puncherów w dziejach boksu. Jego przydomek „Bazooka” nie był przypadkowy. Portorykańczyk słynął z potężnego uderzenia, agresywnego stylu i umiejętności kończenia walk przed czasem.

W zawodowym ringu stoczył 44 zwycięskie walki, z czego aż 42 wygrał przez nokaut. Zdobywał mistrzowskie tytuły w wadze superkoguciej, piórkowej i superpiórkowej, a jego osiągnięcia zapewniły mu miejsce w Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sław.

Dla kibiców z Portoryko był kimś więcej niż mistrzem. Stał się jedną z największych postaci w historii tamtejszego sportu i symbolem bokserskiej siły.

Wilfredo „Bazooka” Gómez, 1956–2026.

Spoczywaj w pokoju, Mistrzu.

DAVID BENAVIDEZ VS MICHAŁ CIEŚLAK!David Benavidez potwierdził, że 5 grudnia w Arizonie zmierzy się z Michałem Cieślakiem...
08/10/2026

DAVID BENAVIDEZ VS MICHAŁ CIEŚLAK!

David Benavidez potwierdził, że 5 grudnia w Arizonie zmierzy się z Michałem Cieślakiem. Stawką pojedynku mają być trzy pasy mistrzowskie w wadze cruiserweight.

Dla Cieślaka będzie to zdecydowanie największe wyzwanie w jego dotychczasowej karierze. Po drugiej stronie stanie Benavidez, były mistrz świata w wadze superśredniej, który po przejściu do kategorii cruiserweight chce szybko sięgnąć po kolejne mistrzowskie trofea.

Co ciekawe, ma to być również ostatnia walka Benavideza pod okiem promotora Sampsona Lewkowicza. Amerykanin już patrzy dalej, jego kolejnym celem ma być pojedynek z Jaiem Opetaią w okolicach Cinco de Mayo w przyszłym roku.

Najpierw jednak Cieślak. P***k ma przed sobą ogromną szansę, ale i piekielnie trudne zadanie.

Jak widzicie szanse Michała Cieślaka w tym pojedynku?

04.10.1934 – Urodziny Zbigniewa Pietrzykowskiego. Ikony polskiego boksu.Zbigniew Pietrzykowski przyszedł na świat 4 paźd...
08/10/2026

04.10.1934 – Urodziny Zbigniewa Pietrzykowskiego. Ikony polskiego boksu.

Zbigniew Pietrzykowski przyszedł na świat 4 października 1934 roku w Bestwince, niedaleko Bielska-Białej. Dorastał w trudnych, wojennych realiach, które zahartowały jego charakter i nauczyły determinacji. W czasie II wojny światowej Niemcy uwięzili jego ojca Eugeniusza na pięć długich lat, a młody Zbigniew, by pomóc rodzinie, sprzedawał papierosy na ulicy. Te doświadczenia ukształtowały chłopca, który z czasem miał stać się jednym z najwybitniejszych sportowców w historii polskiego boksu.

Pierwsze kroki na sali treningowej stawiał w klubie BBTS Bielsko, później przemianowanym na BBTS. Już wtedy wyróżniał się niezwykłą techniką i inteligencją ringową, cechami, które w przyszłości zapewniły mu status legendy.

Pietrzykowski był jednym z najbardziej utytułowanych pięściarzy w historii naszego kraju. Jego dorobek obejmuje m.in.:
• 🥉 Brązowy medal mistrzostw Europy w wadze lekkośredniej (1953)
• 🥇 Złoty medal mistrzostw Europy w wadze lekkośredniej (1955)
• 🥇🥇🥇 Trzy tytuły mistrza Europy w wadze półciężkiej (1959, 1961, 1963)

Na krajowym podwórku dominował przez całe lata 50. i 60. aż 11 razy zdobywał tytuł mistrza Polski w różnych kategoriach wagowych. Do dziś nikt nie zdołał pobić tego rekordu.

W reprezentacji Polski wystąpił 44 razy, odnosząc 42 zwycięstwa i tylko 2 porażki, wynik, który mówi sam za siebie.

Pietrzykowski trzykrotnie reprezentował Polskę na igrzyskach olimpijskich:
• 🥉 Melbourne 1956 – brązowy medal
• 🥈 Rzym 1960 – srebrny medal (finał z młodym Cassiusem Clayem, późniejszym Muhammadem Alim)
• 🥉 Tokio 1964 – brązowy medal

To właśnie finał z Alim w Rzymie przeszedł do historii. Choć Pietrzykowski przegrał, pokazał światu klasę i styl, a walka ta do dziś uznawana jest za jedno z najbardziej symbolicznych starć w historii polskiego boksu.

W swojej karierze Zbigniew Pietrzykowski stoczył 350 walk, z czego 334 zakończył zwycięstwem. Jest również jedynym pięściarzem w historii, który znokautował legendarnego Węgra Laszlo Pappa – trzykrotnego mistrza olimpijskiego. Ich pojedynki były ozdobą europejskiego boksu lat 50. i 60.

Po zakończeniu kariery w 1968 roku Pietrzykowski pozostał wierny boksowi. Został trenerem, sędzią i działaczem sportowym. Przez pewien czas zasiadał nawet w Sejmie PRL, gdzie reprezentował środowisko sportowe. Angażował się w wychowanie młodych bokserów i rozwój dyscypliny, którą kochał przez całe życie.

Na sportowej emeryturze mieszkał w Bielsku-Białej, gdzie cieszył się ogromnym szacunkiem i sympatią lokalnej społeczności.

Zbigniew Pietrzykowski zmarł 19 maja 2014 roku, pozostawiając po sobie imponujący dorobek sportowy i moralny. Był uosobieniem klasy, techniki i hartu ducha. Dla wielu młodych zawodników pozostaje wzorem, przykładem człowieka, który dzięki pracy i determinacji doszedł na szczyt, mimo że życie od początku nie było łatwe.

Manny Pacquiao trenuje z Karolem Nawrockim!Na oficjalnym profilu Manny’ego Pacquiao pojawił się film, na którym legendar...
07/10/2026

Manny Pacquiao trenuje z Karolem Nawrockim!

Na oficjalnym profilu Manny’ego Pacquiao pojawił się film, na którym legendarny bokser trenuje z prezydentem Karolem Nawrockim. 🇵🇭🇵🇱

Co ciekawe, pod nagraniem szybko pojawiły się pozytywne komentarze nie tylko z Polski, lecz również od osób z innych krajów.

Adres

Warsaw
00-061

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy Piesciarze opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Skróty

Udostępnij

Kategoria