22/04/2026
Panie Trenerze, dziękujemy. Spoczywaj w pokoju 🕯️
Odeszła Legenda.
Z głębokim żalem i poczuciem niepowetowanej straty informujemy, że dziś, 22 kwietnia 2026 roku, o godzinie 7:15, w wieku 89 lat zmarł Stanisław Majorek.
Odszedł człowiek, który był nie tylko świadkiem, ale przede wszystkim twórcą najpiękniejszych kart w historii polskiego sportu. Wybitny trener, wizjoner, wychowawca pokoleń i Honorowy Obywatel Tarnowa.
Urodzony w 1937 roku w Pleśnej, całe swoje życie związał z pasją do sportu. Od studiów na krakowskiej WSWF i gry w barwach AZS Kraków, przez legendarne już założenie sekcji piłki ręcznej w tarnowskim Pałacu Młodzieży, aż po największe światowe areny. To pod Jego wodzą - w duecie z prof. Januszem Czerwińskim - polska reprezentacja osiągnęła swój największy sukces, zdobywając brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku. Był architektem drużyny, która nie bała się nikogo, zajmując wysokie miejsca na Mistrzostwach Świata w 1974 i 1978 roku.
Jego warsztat ceniono nie tylko w kraju. Prowadził reprezentację Luksemburga oraz przez trzynaście lat pracował w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W Polsce święcił triumfy ze Stalą Mielec (Puchar Polski 1971) oraz pracował z Unią Tarnów. Nawet na emeryturze nie zapomniał o korzeniach, budując prężny ośrodek młodzieżowy w Skrzyszowie i doprowadzając tamtejszy LUKS do półfinałów Mistrzostw Polski.
Stanisław Majorek nie tylko trenował - on projektował przyszłość piłki ręcznej w Polsce. Jako wieloletni Przewodniczący Komisji Szkoleniowej ZPRP oraz członek Rady Trenerów, kształtował systemy szkolenia, z których korzystają dzisiejsi mistrzowie. Za swoją niezłomną pracę został uhonorowany m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Diamentową Odznaką z Wieńcem.
Dla wielu z nas był Mentorem. Człowiekiem o wielkiej kulturze, niezwykłej skromności i sercu, które zawsze biło w rytm odbijanej o parkiet piłki.
"Ludzie nie umierają tak długo, jak długo żyją w naszej pamięci. Odchodzą tylko po to, by zająć miejsce w naszych sercach."
Panie Trenerze, dziękujemy za Montreal, za Tarnów, za Skrzyszów i za każdą lekcję charakteru. Spoczywaj w pokoju na niebiańskim boisku.
Rodzinie, Bliskim oraz całemu środowisku sportowemu składamy wyrazy najgłębszego współczucia.
