24/10/2026
ANKA, ZOSTAWIŁAŚ CZĄSTKĘ SIEBIE W NASZYCH SERCACH🙂 DZIĘKUJEMY ZA WSZYSTKO!! ❤️
Są takie chwile, na które nikt nie jest gotowy. Chwile, w których trudno znaleźć odpowiednie słowa, bo żadne z nich nie odda w pełni tego, co czujemy.
Dziś właśnie jesteśmy w takim miejscu…
Nie tak miało to wyglądać. Niestety, czasem przychodzi moment, w którym trzeba podjąć trudne decyzje, choć serce podpowiada zupełnie co innego.
Ania Czyżak zakończyła swoją pracę w roli trenerki Akademii Piłkarskiej Piast Skic.😢
Decyzja, która poruszyła całą naszą akademijną społeczność. Decyzja, z którą wielu z nas wciąż trudno się pogodzić.😢
Ania była z nami od samego początku. Była jedną z osób, które tę akademię tworzyły, budowały i wkładały w nią swoje serce. Nie była po prostu trenerką, która przychodziła na boisko, prowadziła trening i wracała do domu. Ania była częścią tej Akademii. Była jej sercem, jej energią i jej codziennością.
Każdy, kto choć przez chwilę miał okazję zobaczyć ją w pracy z dziećmi, wie, ile było w tym pasji, zaangażowania i miłości. Ile cierpliwości, uśmiechu, troski i serca wkładała w każdy trening.
Dla niej piłka nożna była czymś znacznie więcej niż sportem. Była sposobem na przekazywanie wartości, budowanie charakterów i wychowywanie młodych ludzi.
Ania nie uczyła dzieci wyłącznie tego, jak podać piłkę, strzelić gola czy wygrać mecz. Uczyła je szacunku, współpracy, odpowiedzialności i tego, jak być dobrym człowiekiem. Pokazywała, że drużyna to coś więcej niż grupa zawodników, a zwycięstwo nie zawsze mierzy się wynikiem na tablicy.
I właśnie dlatego jej rezygnacja boli tak bardzo.
Za tą pasją kryło się ogromne poświęcenie. Godziny spędzone na boisku, przygotowania, treningi, mecze, turnieje, rozmowy i setki drobnych rzeczy, których często nie widać. Były chwile radości, dumy i wzruszeń, ale były też trudne momenty, zmęczenie i czas, który trzeba było oddać Akademii kosztem własnego odpoczynku i najbliższych.
Był również wyjątkowy czas, kiedy Ania musiała zrobić sobie przerwę, by powitać na świecie swojego ukochanego synka, Oliwiera.
Wszyscy wiedzieliśmy, że wróci. I wróciła, bo tak bardzo kochała to, co robiła. Bo ta Akademia była dla niej ważna. Bo dzieci czekały, a ona chciała znów być z nimi na boisku.
Nikt chyba nie przypuszczał, że przyjdzie nam tak szybko żegnać ją w tej roli.
Ostatnie miesiące przyniosły wiele zmian, trudnych chwil i powodów do refleksji.
Czasami w natłoku codziennych spraw zapominamy, jak wiele dobra mamy obok siebie. Jak wiele znaczy drugi człowiek. Jak łatwo przyzwyczaić się do czyjejś obecności, zaangażowania i gotowości do działania, nie dostrzegając, ile tak naprawdę kosztuje go to wszystko, co robi.
Nie chcemy dziś rozliczać, szukać winnych ani wracać do trudnych sytuacji. Nie o to chodzi.
Dziś najważniejsza jest Ania.
Dziewczyna, która przez lata dawała z siebie tak wiele i która zasługuje na wdzięczność, szacunek oraz ciepłe słowa.
Podczas wczorajszego spotkania z rodzicami Ania podziękowała za wspólnie spędzony czas i poinformowała o swojej decyzji.
Dla wielu z nas było to ogromne zaskoczenie. Pojawiło się niedowierzanie i pytanie: Jak to?
Trudno wyobrazić sobie kolejne treningi bez niej. Bez jej głosu dobiegającego z boiska, bez uśmiechu, bez tej energii, którą wnosiła każdego dnia.
Trudno wyobrazić sobie dzieci, które przychodzą na trening i nie usłyszą już: „Dzień dobry, zaczynamy!”.
Bo dla tych dzieci Ania nie była tylko trenerką. Była ich trenerką. Tą, na którą czekały. Tą, której ufały. Tą, z którą przeżywały pierwsze piłkarskie emocje, małe zwycięstwa, porażki i chwile, które zostaną z nimi na długo.
Dziękujemy Ci za każde spotkanie, każdy trening, każdy mecz i każdą chwilę, którą podarowałaś naszej akademii.
Dziękujemy za wszystkie uśmiechy dzieci, za ich rozwój, za cierpliwość, za dobre słowo i za to, że zawsze chciałaś dawać im coś więcej niż tylko piłkę nożną.
Dziękujemy Ci za to, że pomagałaś im stawać się nie tylko lepszymi zawodnikami, ale przede wszystkim lepszymi ludźmi. Za to, że pokazywałaś im, jak ważne są szacunek, przyjaźń, drużyna i wzajemne wsparcie.
Dziękujemy za wszystkie piękne chwile, które wspólnie przeżyliśmy. Za emocje, które trudno opisać, za wspomnienia, których nikt nam nie odbierze, i za dobro, które zostawiłaś w sercach dzieci oraz całej naszej społeczności.
Nie da się zmierzyć tego, ile serca można zostawić na jednym boisku. Ale można zobaczyć to w oczach dzieci, które dzięki Tobie pokochały piłkę nożną. I to jest coś, co pozostanie z nami na zawsze.
Dziś, Anka, chcemy Ci powiedzieć jeszcze jedno: Masz prawo. zatrzymać się, odpocząć, pobyć z rodziną i pomyśleć o sobie. Przez tak długi czas dawałaś innym tak wiele, że teraz zasługujesz na to, by ktoś zadbał również o Ciebie.
Życzymy Ci spokoju, siły, uśmiechu i wielu pięknych chwil z najbliższymi. 🙂
Niech ten czas pozwoli Ci nabrać sił, odzyskać radość i spojrzeć w przyszłość z nadzieją. Nie musisz dziś wiedzieć, co będzie dalej. Czasami wystarczy po prostu odetchnąć.
A jeśli kiedyś znów poczujesz, że chcesz stanąć przy linii bocznej, założyć sportowe buty i wrócić do tego, co tak bardzo kochasz, pamiętaj, że wszystko, co zrobiłaś, miało sens.
Że zostawiłaś po sobie coś znacznie trwalszego niż wyniki i tabele. Zostawiłaś wspomnienia, wartości i kawałek siebie w każdym dziecku, które miałaś okazję trenować.
Nie wiemy jeszcze, co przyniesie przyszłość i jak potoczą się dalsze losy naszej Akademii. Wiemy jednak jedno: takiej osoby, takiego serca i takiego zaangażowania nie da się po prostu zastąpić.
Dziś jest nam zwyczajnie przykro. Jest nam smutno, bo kończy się pewien rozdział, który miał trwać znacznie dłużej. Ale ponad tym smutkiem jest wdzięczność. Ogromna wdzięczność za to, że byłaś z nami i że mogliśmy wspólnie tworzyć to miejsce.
Ania, dziękujemy Ci za wszystko. Za każdy dzień, w którym wybierałaś nasze dzieci, naszą Akademię i wspólną pasję. Dziękujemy, że byłaś jedną z nas.
A wszystkim dzieciom, rodzicom i osobom, które dziś przeżywają tę sytuację, chcemy powiedzieć: to, co wspólnie stworzyliśmy, ma ogromną wartość. I niezależnie od tego, co wydarzy się dalej, tych pięknych chwil nikt nam nie odbierze.
Zawsze będziesz częścią historii Akademii Piłkarskiej Piast Skic.
Te słowa płyną prosto z serca - od dzieci, rodziców i całej społeczności Akademii.
A przede wszystkim ode mnie - Łukasza, trenera, który razem z Anią od samego początku tworzył tę Akademię, dzielił z nią radości, trudności i marzenia.
Anka, dziękuję Ci za wszystko, co wspólnie stworzyliśmy, za Twoje serce, pasję i dobro, które zostawiłaś w naszej Akademii. Dziś nasze wspólne drogi w Piast Skic się rozchodzą, ale kto wie, co jeszcze przyniesie przyszłość…
Dziękujemy 🙂❤️