TaiChi - Chen Taijiquan Piaseczno

26/04/2026

Dzisiaj, 26 kwietnia 2026 w Mieszkowie pod Piasecznem, odbyły się kolejne warsztaty pogłębiające podstawy TaiChi.
Pięć godzin intensywnej pracy z własnym ciałem, czyli pięć godzin wysiłku aby to wszystko zrozumieć.
Dziękuję za udział i wspólny obiad.
Tym razem nie padło ani jedno zdjęcie (sic!) - uznaję to za dowód zaangażowania i nie myślenia o niczym innym - tylko taiji.
Pozdrawiam w alfabetycznej kolejności i do zobaczenia - Agnieszko, Anito, Danusiu, Ewo, Ewo, Gosiu, Nino, Konradzie - na zajęciach!

25/04/2026

Międzynarodowy Dzień TaiChi i Qigong 2026
Choć UNESCO ogłosiło dniem TaiChi pierwszy dzień wiosny, my obchodzilismy tradycyjnie - w ostatnią sobotę kwietnia!

16/04/2026

W ostatnim czasie w mediach społecznościowych - na FB, Tik-Toku, YT - pojawiło się wiele klipów wideo mających chyba na celu popularyzację Taichi. Napisałam „chyba” nieprzypadkowo.
Na ogół sprowadzają się one do przekazu, że nauka TaiChi jest bardzo prosta i przyjemna - że dzięki TaiChi można wyglądać 10 lat młodziej, odzyskać zdrowie, schudnąć przed wakacjami, poprawić kondycję, pozbyć się bólu, czy żyć w szczęściu - a do tego w krótkim czasie. Są to obietnice, które świetnie się sprzedają, jednak wprowadzają w błąd i fałszują prawdziwe oblicze TaiChi - są według mnie niepotrzebne i wręcz szkodliwe.

Niniejszy wpis ma na celu zdementowanie tych błędnych treści.

Nie nauczysz się TaiChi w 28 dni.
Nie nauczysz się TaiChi ćwicząc 15 minut dziennie przed ekranem.
Nie będziesz wyglądać o 10 lat młodziej.
Nie odzyskasz zdrowia w dwa tygodnie.
Nie doświadczysz nagłej poprawy samopoczucia tylko dlatego, że powtarzasz układ kilku ruchów.

Nie znam żadnej sztuki walki (ani systemu bazującego na ruchu), która nie wymaga wysiłku, czasu i potu. Płynne gesty, szerokie uśmiechy i prężne mięśnie osób opowiadających o TaiChi — w scenerii mającej obudzić tęsknotę za naturą, spokojem i realizacją marzeń, przy akompaniamencie łagodnej muzyki — to nie jest Tai Chi.
Reklamy, o których piszę, promują iluzję łatwości. W rzeczywistości TaiChi wymaga wysiłku — choć często dla obserwatora jest to wysiłek niewidoczny. Nauka wymaga czasu, cierpliwości, uważności i ciągłej korekty. To proces, który rozwija się latami, a nie tygodniami. To praca z ciałem, oddechem i uwagą, która stopniowo zmienia sposób poruszania się, odczuwania, myślenia — a nie szybka technika do „opanowania”.
Nieprawdą również, według mnie, jest twierdzenie, że TaiChi można nauczyć się w domu, podążając za wirtualnym instruktorem.
Choć TaiChi może być praktykowane samodzielnie (a nawet jest to wskazane) niezbędny jest kompetentny nauczyciel, który przez cały proces nauki prowadzi, nieustannie koryguje pozycje, tłumaczy i weryfikuje zrozumienie ucznia.
Te reklamy nie byłyby same w sobie problemem, gdyby tego co promują nie nazywano „TaiChi”.
Każda aktywność może przynieść wymierne korzyści i każdy może znaleźć i wybrać formę ruchu, która mu odpowiada — to ważne i wartościowe, lecz wprowadzanie w błąd jest niedopuszczalne.
Dlaczego więc jest to robione? Jaki lub kogo interes za tym stoi?
Nie wiem.
DEMENTUJĘ.

04/04/2026

Wesołych Świąt!
Co Wielkanoc ma wspólnego z chińskim świętem Qingming?

Wielkanoc jest jednym z najważniejszych świąt w kulturze chrześcijańskiej – symbolizuje odrodzenie, nowe życie, a więc w pewnym sensie także zwycięstwo nad śmiercią. W Chinach istnieją święta, które mają podobne znaczenie, albo przypadają w zbliżonym czasie.
Jednym z nich jest Qingming, czyli Święto Czystości i Jasności, obchodzone na początku kwietnia.

Qingming to czas, kiedy Chińczycy odwiedzają groby swoich przodków, sprzątają je i składają ofiary (czyż w Polsce nie dostrzegamy podobnych gestów pamięci? - jaja, jajeczka i palemki pojawiają się na grobach bliskich).
Podobnie jak Wielkanoc, Qingming łączy refleksję nad życiem i śmiercią z nadzieją oraz odnową. Przyroda budzi się do życia, co dodatkowo wzmacnia symbolikę odrodzenia.
A więc powraca odwieczne pytanie - Co było pierwsze: j**o czy kura?

Mimo różnic kulturowych i religijnych symbolika świąt ujawnia uniwersalne wartości: cykliczność życia, czyli odrodzenie i przemijalność.
Wesołych Świąt!

Rys. Elżbieta Wasiuczynska

31/03/2026

https://www.taichinawoli.pl/art/art2021_2.html
To artykuł, który zwięźle ukazuje historię idei, które ukształtowały tło kulturowe taijiquan.
Jego zaletą jest pokazanie, że chińskie nurty filozoficzne nie rozwijały się w izolacji, lecz łączyły się w ciągłym dialogu i przenikaniu – często w czasie i warunkach napięć politycznych, wojen, walk dynastii.
W artykule taijiquan nie jest przedstawiane jako „system technik walki oparty na konkretnej filozofii”, a zaczyna być widziane jako praktyka, która korzeniami sięga czasu kształtowania się myślenia o świecie - gdzie ciało, duch i otaczający świat wzajemnie się przenikają.
W trakcie pisania tych słów, uświadamiam sobie, że tekst nie tyle odpowiada na pytanie „czy taijiquan jest taoistyczne czy buddyjskie korzenie?", co zwięźle pokazuje tło historyczno- kulturowe jego rozwoju - porusza raczej kwestię "ducha" taijiquan, niż jego „narodziny i ewolucję”.
Co mam na myśli?
To, że nazwa „taijiquan” (nawiązująca do starożytnego pojęcia taiji) jest relatywnie młoda i zaczęła się upowszechniać dopiero w XIX wieku. Wtedy system był już nauczany poza rodziną Chen, głównie przez Yang Luchana i jego uczniów w Pekinie. ( Do tego momentu funkcjonował pod nazwą „Shisan shi” (trzynaście postaw), odnoszącą się do koncepcji Bagua i Wuxing).
Ten historyczny aspekt jest istotny, bo pokazuje, że system walki, zwany dziś jako „taijiquan” nie jest „starożytnym systemem”. (W kulturze chińskiej odwołanie do starożytności ma dużą wartość – wszystko, co posiada głębokie korzenie jest usankcjonowane samo przez się.) Jednak owo odwołanie do przeszłości nie polega na poszukiwaniu „najstarszej, a więc jedynej prawdziwej wersji”, lecz raczej na budowaniu autorytetu poprzez ciągłość i rozwój.
Ciągłość przekazu i autorytet czasu mają wartość WŁAŚNIE dlatego, że coś było WIELOKROTNIE SPRAWDZANE, PRZEKSZTAŁCANE I UDOSKONALANE – a nie dlatego, że pozostało "autentyczne", niezmienne.
To właśnie tłumaczy, dlaczego sztuka walki, którą dziś praktykujemy, upowszechniła się pod nazwą „taijiquan”.
I w tym sensie artykuł dotyczy nie tylko taijiquan, ale szerzej – całego sposobu, w jaki rozwijały się chińskie systemy sztuk walki oraz myślenie o ciele, ruchu i tradycji.

Zapytał mnie niedawno znajomy, czy taijiquan to jest taoistyczne czy może bardziej buddyjskie. A może konfucjańskie... A może nie da się na to pytanie jednoznacznie odpowiedzieć... Zobaczmy więc pokrótce skąd się wzięły i jaką pokonały drogę główne nurty filozoficzne, których elem...

27/03/2026

Co mówi mistrz Wang Haijun na początku każdego treningu?

Duān xīn zhèng yì.
Shù zhěng yī guàn.
Shěng qǐ góng jìng xīn.
Xiàng Lì dài tàiJí xián shī xíng hě zhǎng lǐ.

Te cztery krótkie wersy mistrz Wang Haijun wypowiada przed każdą sesją treningową. Na pierwszy rzut oka mogą brzmieć jak forma tradycyjnej etykiety. W rzeczywistości jednak nie są ani wyrazem konfucjańskiej uprzejmości, ani modlitwą, mantrą czy zaklęciem.
To zwięzłe wskazówki prowadzące do wewnętrznej przemiany, takiej, w której ciało, umysł i zachowanie tworzą jedną, spójną całość.

Pierwszy wers — Duān xīn zhèng yì — mówi: „Utrzymuj serce prawe i intencje czyste”.
W języku chińskim „serce” (xin) nie oznacza jedynie sfery emocjonalnej. To pojęcie znacznie szersze — obejmuje jednocześnie umysł, emocje i intencję. Utrzymywanie prawego, niezachwianego xin oznacza więc stan wewnętrznej uczciwości, stabilności i spokoju.
W kontekście praktyki taichi jest to przypomnienie, że nie chodzi o rywalizację ani o demonstrację umiejętności. Najważniejsza jest obecność — bycie, bez napięcia, bez potrzeby udowadniania czegokolwiek.

Drugi wers — Shù zhěng yī guàn — „Uporządkuj strój i zachowuj godny wygląd”.
Choć może się wydawać, że to wskazówka dotycząca jedynie wyglądu, jednak jej znaczenie jest znacznie głębsze. W tradycji chińskiej to, co zewnętrzne, odzwierciedla to, co wewnętrzne. Uporządkowany strój symbolizuje wewnętrzny ład i gotowość.
To moment przygotowania, i ma on istotne znaczenie: to świadome przejście od codzienności do praktyki. To chwila, w której pojawia się wewnętrzna decyzja: „zaczynam ćwiczyć”. Ciało się ustawia, a umysł podąża za nim.

Trzeci wers — Shěng qǐ gōng jìng xīn — brzmi: „Wzbudź w sobie serce szacunku i pokory”.
To właśnie tutaj pojawia się jedna z najważniejszych wartości w praktyce — pokora. Nie jako uległość, lecz jako świadome nastawienie wobec nauki i innych ludzi.
Pokora przejawia się w prostych rzeczach: w słuchaniu zamiast popisywania się, w przyjmowaniu uwag, w rezygnacji z ciągłego porównywania się z innymi. To fundament relacji uczeń –nauczyciel i jednocześnie warunek rzeczywistego rozwoju.

Po wypowiedzeniu trzech pierwszych wersów mistrz składa dłonie i wykonuje ukłon, mówiąc:
Xiàng lì dài tài jí xiān shī xíng hé zhǎng lǐ — „Oddaj pokłon dawnym mistrzom tai chi”.
Ten sam gest wykonują uczniowie. Nie jest to formalność ani pusty rytuał. To wyraz wdzięczności i uznania dla pokoleń mistrzów, którzy poświęcili życie doskonaleniu i przekazywaniu tej sztuki.
W tym geście zawiera się również ważna zmiana perspektywy: praktykujący przestaje postrzegać siebie jako jednostkę odrębną i zaczyna widzieć siebie jako część większej całości. W tym miejscu wdzięczność zastępuje ego.

Cztery wersy tworzą logiczny i spójny proces. Najpierw porządkuje się umysł, potem ciało, następnie relację z innymi.
W efekcie praktyka taichi przestaje być jedynie sekwencją ruchów. Staje się drogą, w której umysł się wycisza, ciało stabilizuje, a działanie nabiera spójności i harmonii.

Na zdjęciu: mistrz Wang Haijun seminarium listopad 2018, (obok Marek Baliński z Akademia Chen Taijiquan Marek Baliński

22/03/2026

„Czym różnią się te dwa obrazki? Znajdź 134 szczegóły”😅

Dziękuję za wczorajsze przybycie na warsztat, który nazwałam „uzupełniającym”.
Część z Was poznawała, czym jest „ciało taiji”, a część pogłębiała rozumienie tego w ciele.
Było to intensywne doświadczenie i z pewnością jesteście zmęczeni. Bardzo się cieszę, że mogliśmy dotknąć takich pojęć jak: „zhong ding” (oś), „peng” (siła podtrzymująca, będąca czymś innym niż zwykła siła mięśni) oraz „fang song” (świadome rozluźnienie, rozumiane jako puszczenie zbędnego napięcia przy zachowaniu struktury).
Lubię proste sformułowania, a więc:

Bez Zhong ding nie ma peng.
oraz:
Peng bez song to sztywność.
Song bez peng to wiotkość.

Ćwiczenia w parach, które były głównym elementem naszego doświadczenia w drugiej części warsztatów, pozwoliły nam zrozumieć te jakości w ciele i w umyśle.
Teraz spróbujemy przenieść te doświadczenia wykonując formę.

18/03/2026

Dlaczego medytacja stojąca jest ważna?

Stanie w zhanzhuang („stanie jak słup”) praktykuje się po to, aby ćwiczyć ciało i umysł od absolutnych podstaw – w bezruchu. Choć z zewnątrz wygląda bardzo prosto, jego działanie jest głębokie i wielopoziomowe. To trening jakości – sposobu bycia w ciele – zanim pojawi się jakikolwiek ruch.

Na poziomie fizycznym zhanzhuang buduje prawidłową strukturę ciała. Co to właściwie znaczy? Praktyka uczy naturalnego ustawienia kręgosłupa, miednicy i stawów – bez wymuszonego „prostowania się”. Wzmacnia nogi oraz mięśnie głębokie, ale nie poprzez nadmierne napinanie, lecz dzięki rozluźnieniu nawykowych i nieświadomych napięć, oraz stabilnemu, równomiernemu obciążeniu całej struktury. W efekcie ciało uczy się utrzymywać ciężar w sposób ekonomiczny i bezpieczny.

Z perspektywy zachodniej szczególnie istotną rolę odgrywa układ nerwowy. Nieruchoma pozycja połączona ze świadomą obserwacją oddechu obniża aktywność układu współczulnego, odpowiedzialnego za reakcję „walcz albo uciekaj”, a jednocześnie aktywuje układ związany z regeneracją.
W praktyce oznacza to zmniejszenie napięcia mięśniowego, poprawę trawienia oraz wyciszenie umysłu, co nie jest sennością, lecz stanem czujnego spokoju – to stabilny stan, w którym ciało odpoczywa, a świadomość pozostaje obecna.

Praktyka uważnego stania poprawia również tzw. mapę ciała w mózgu. Zwiększa się jakość propriocepcji, czyli czucia głębokiego – zdolności odczuwania położenia i ruchu poszczególnych części ciała bez konieczności patrzenia. Mózg stopniowo „porządkuje” wzorce napięć i uczy się bardziej neutralnej, zrównoważonej organizacji ciała.

Drugim kluczowym obszarem oddziaływania jest powięź – sieć tkanki łącznej oplatającej całe ciało. Reaguje ona wolno, nie lubi gwałtownych ruchów i najlepiej adaptuje się do długotrwałego, statycznego obciążenia. Podczas stania zmniejszają się "sklejenia", a sprężystość całego układu rośnie. Dlatego po kilku minutach praktyki często pojawia się uczucie ciepła, subtelnego pulsowania, a czasem wrażenie, że ciało się „rozszerza” i staje bardziej przestrzenne. Może również wystąpić delikatne drżenie.

Dobrze ustawiona struktura umożliwia efektywne przenoszenie ciężaru ciała. Obciążenie nie zatrzymuje się lokalnie – w kolanach, barkach czy w biodrach, – lecz rozchodzi się przez kości, stawy i powięź. W sztukach walki zjawisko to określa się jako „siłę z ziemi”, czyli siłę wynikającą z połączenia z podłożem i integralności całego ciała, a nie z izolowanej pracy mięśni.

Podczas stania mięśnie pracują tylko w niezbędnym zakresie. Dzięki temu poprawia się kontrola napięcia i ekonomia ruchu – ciało uczy się rozróżniać, ile wysiłku jest naprawdę potrzebne, a ile stanowi jedynie nawykowy nadmiar.

Na poziomie psychicznym praktyka bywa wymagająca. Umysł „lubi” bodźce i rozproszenie, dlatego nieruchome stanie obnaża galopujące myśli, niepokój i wewnętrzny pośpiech. Zhanzhuang wymaga więc zdolności pozostania z dyskomfortem bez natychmiastowej reakcji. Z czasem przekłada się na większą odporność na stres i stabilność emocjonalną.

Podczas stojącej medytacji ciało uczy się jak rozluźniać napięcia. Dzięki staniu zauważamy i puszczamy niepotrzebne napięcia w ramionach, karku czy biodrach - osiąga się rozluźnienie, tzw. song. To aktywne rozluźnienie jest kluczowe w TaiChi. W tym stanie pojawia się tzw. siła wewnętrzna (neijin) – wynikająca nie z pracy mięśni powierzchownych, lecz ze zintegrowanej struktury całego ciała.

W ujęciu tradycyjnym mówi się także o regulacji energii qi i krążenia krwi, co wspiera zdrowie oraz procesy regeneracyjne.

Wszystko to sprawia, że zhanzhuang staje się fundamentem ruchu – bo jeśli potrafisz dobrze stać, potrafisz również lepiej się poruszać.

04/03/2026

Dla chętnych, ciekawych i chcących pogłębić temat taichi: nowa edycja "Esencji taijiquan" autorstwa Davidine S V Sim& Gaffney.
Wezmę ze sobą na zajęcia :)😀

28/02/2026

https://www.facebook.com/share/v/1AxWSanmoS/
Mistrz Chen Zhenglei wykonuje formę "18".
Ostatnio dużo uwagi poświęcamy łokciom - zwróćmy uwagę jak robi to CZG: łokcie prostują się i zginają, są oddalone od ciała i opadają; jeśli będą się unosić, barki będą się unosić, a wtedy i qi będzie się unosić. Opuszczamy qi do dantian, a łokcie zatapiamy, (uwaga: słowo "chen" oznaczające opuszczać, zatapiać z nazwiskiem "Chen" - ma tylko taka samą pisownię pinyin).

06/02/2026

Po zimowych feriach wróciliśmy do zajęć.
Temat który się pojawia i powraca to kwestia kroczenia.... a więc...
Kroczenie w taijiquan
Kroczenie, czyli stawianie kroków, wydaje się czynnością całkowicie naturalną i automatyczną — wykonujemy ją przecież od około pierwszego roku życia. Nie pamiętamy już, ile wysiłku jako dzieci włożyliśmy w wyprostowanie sylwetki, utrzymanie równowagi i wykonanie pierwszego kroku. Zapomnieliśmy o licznych upadkach i o tym, jak trudna była nauka współpracy z grawitacją.

W taijiquan kroczenie nie jest jednak ruchem przypadkowym ani mechanicznym. Jest ono wynikiem szczególnego rodzaju ruchu — ruchu rozwijania jedwabiu (chansi jin), związanego z zasadą sześciu połączeń (liu he). Trening kroczenia (bu fa) służy rozwijaniu wewnętrznego odczucia połączenia całego ciała, tak aby ruch był spójny, ciągły i stabilny. Obrazowo można to ująć jako zasadę kuli — kula nigdy się nie przewraca.
Podstawą nabywania tej umiejętności jest powtarzanie.
Aby ruch stał się naturalny, łatwy i niewymuszony musi być wykonywany wielokrotnie. Każdy człowiek potrzebuje do tego innej liczby powtórzeń — podobnie jak w nauce gry na instrumencie.
Kroczenie może odbywać się do przodu, do tyłu, w bok lub po przekątnej. Niezależnie od kierunku obowiązują te same zasady.
Choć ruch jest ciągły, dla celów treningowych można go podzielić na trzy etapy: podnoszenie stopy, odstawianie stopy oraz przenoszenie ciężaru. Etapy te są ze sobą ściśle powiązane — poprawa jednego z nich wpływa na jakość pozostałych.
Ogólne zasady kroczenia
Podczas kroku noga podporowa, na której opiera się cały ciężar ciała pozostaje „zwinięta”: kolano skierowane jest na zewnątrz ( w żargonie taichi mówimy "patrzy na zewnątrz"), a biodro lekko cofnięte. Każdemu krokowi towarzyszy "wwiercanie się w podłogę", z zachowaniem potencjału kopnięcia. Umiejętność ta rozwija się stopniowo w toku praktyki.
Podnoszenie stopy
Podnoszenie stopy odbywa się przy zachowaniu pionu ciała, to znaczy bez pochylania się. Kolano nogi podporowej lekko ugina się i przejmuje cały ciężar ciała, natomiast unoszona stopa staje się całkowicie pusta. Centrum ciężkości odczuwane jest w obszarze brzucha, a ruch inicjowany jest z dantian. Kolano nogi podporowej "patrzy" na zewnątrz, biodro nie zapada się, a talia oraz górna część ciała pozostają rozluźnione.
Odstawianie stopy
Odstawianie stopy stanowi proces „otwierania” ciała od osi pionowej i jest kontynuacją zamykania nogi podporowej. Kolano odstawianej nogi pozostaje miękkie i nieblokowane. Przy kroku do przodu lub w bok stopa dotyka podłoża najpierw piętą, natomiast przy kroku do tyłu — krawędzią stopy i palcami. Odbywa się to bez przenoszenia ciężaru.
Przenoszenie ciężaru
Przenoszenie ciężaru odbywa się przy zachowaniu pionu oraz luźnej talii i bioder. Ruch inicjowany jest z dantian, a ciężar przenoszony płynnie, bez skoków i napięć — jak przelewanie wody z jednego naczynia do drugiego. Kolano nogi przyjmującej ciężar pozostaje po zewnętrznej stronie biodra, a górna i dolna część ciała poruszają się w skoordynowany sposób. Przenoszenie ciężaru warto ćwiczyć obserwując pracę nóg ze szczególną uwagą skierowaną na to, aby nie równoważyć pracy nóg wychyleniem lub pochyleniem górnej części ciała.
Przenoszenie ciężaru nie jest skokowe - to tak jakby kula toczyła się.
Ćwiczenia kroczenia
Trening kroczenia najlepiej rozpoczynać od prostych ćwiczeń stawiania kroków, bez użycia rąk. Noga za nogą. Ciężar na prawą, podnoszę lewą, odstawiam lewą kładąc piętę na ziemię, odpycham się prawą nogą w kierunku lewego kolana (nie barku i nie do biodra), moje centrum - dantian obraca się. Jeśli przejdziesz w taki sposób 10 km - będzie to proste i naturalne.