Wing Chun KungFu Opole

10/05/2026

09/05/2026

Mieliśmy przyjemność gościć na treningu posiadacza czarnego pasa BJJ oraz zwycięzce wielu zawodów klasy międzynarodowej, szefa klubu Forca Brava Leszka Jaremkowskiego. Wprowadzał on nas między innymi w tajniki duszeń oraz dzwigni na szyję. Dziękujemy i prosimy o więcej 🙂👊💪

28/01/2026

Na naukę nigdy nie jest za późno

08/01/2026

Wrzucam dość długi filmik z treningu. Sporo tu rozkminy, trochę bólu, nieco humoru i ogólnie fajnej atmosfery. Może komuś się przyda, a może kogoś zachęci do przyjścia do nas na trening.

Chin Na, czyli rozdzielenie mięśni i ścięgien, a potocznie: dźwignie. Według mnie to najtrudniejszy element technicznej części treningu sztuki walki. W przestrzeni publicznej jednakże jest on trywializowany za sprawą organizowania kursów samoobrony. Zgodnie z ich zamysłem „dźwignie” to taki dodatek, który można poćwiczyć bez wysiłku, w oderwaniu od całości aby poczuć się bezpieczniej. Taki matrixowy program na usb, który sobie wgrywamy….i już, od razu dysponujemy „realnymi” umiejętnościami samoobrony. Niestety - dla uczestników takich kursów - to kompletna bzdura i w dodatku dla nich samych potencjalnie niebezpieczna.

O ile w „zwykłej” bójce na pięści można machnąć z dystansu na odlew i przez przypadek trafić przeciwnika w brodę tym samym go nokautując, o tyle w przypadku dźwigni jest to niemożliwe. Tutaj od początku do końca konieczny jest fizyczny kontakt z przeciwnikiem. Albo on nas złapie: za „fraki”, za rękę, szyję, będzie nami szarpał i sypał inwektywami albo to my musimy go złapać, a on z pewnością zrobi wszystko aby się wyrwać. Jak brzmi pierwsza zasada gdy dojdzie do takiej sytuacji? Rozluźnij się: nie szarp się, nie wyrywaj, bądź spokojny, oddychaj. No to teraz spróbujmy sobie zwizualizować zachowanie adepta tygodniowego kursu samoobrony 😊

A to dopiero początek problemów. Załóżmy, że przeciwnik złapał mnie za rękę…będę zakładać dźwignię. Ale którą? Bo jeśli złapie mnie tak a tak, to będzie ta dźwignia, a jeśli tak to będzie tamta. No a jeśli złapie na wprost to taka, a na krzyż to inna…Powiedzmy, że się zdecydowałem. Zakładam. Wybrałem tę która działa 10 na 10. Zonk. Przy jedenastym nie zadziałała. Co się stało? Może przeciwnik miał zbyt wyprostowaną rękę, a może za bardzo zgiętą, a może miał zbyt krótkie przedramię, a może jest wyjątkowo elastyczny, a może zmienił się kąt ustawienia, a może nie tę nogę miał w przodzie, a może użyłem za dużo siły, a może za mało, a może…..I co teraz? Przechodzę do następnej. Ale której? Bo jeśli teraz mi nie wyjdzie to pozostaje uciekać albo…

Po co to więc ćwiczyć skoro tyle zmiennych może zaburzać rezultat końcowy? Odpowiedź brzmi: bo to bardzo skuteczna sztuka walki jest. Oczywiście pod warunkiem, że to, to i tamto. Ponadto jak każda sztuka walki oprócz aspektu fizycznego posiada aspekt duchowy. Honor, współ(-)czucie, szlachetność, szacunek dla przeciwnika….ta jasne, i co jeszcze?

Poznawanie siebie, swoich zachowań, emocji, eliminowanie agresji i wiele innych. Celem nie jest zrobienie przeciwnikowi krzywdy lecz jego kontrolowanie, obezwładnienie. A dysponując realnymi umiejętnościami, psychicznie nie jest to łatwe. Mając do wyboru szybką eliminację poprzez np. złamanie ręki lub kontrolowanie jego ruchów poprzez założenie dźwigni k**i aby zrobić to pierwsze. To drugie bowiem wymaga wystawienia się na długotrwale zmaganie z przeciwnikiem. On się przecież będzie szarpał, wyrywał, wyzywał nas itd. Sztuką (walki) jest zachować spokój, elastycznie reagować odpowiednio na jego zachowanie po to aby cały ten czas utrzymywać go strefie bólu nie robiąc mu przy tym większej krzywdy. No ale po co? Aby się poddał. Aby doszło do niego, że agresja nie ma sensu. Aby stał się lepszym człowiekiem.

02/01/2026

Worek. Mój ulubiony przyrząd treningowy. Podstawowy i zarazem zaawansowany. Dla mnie to fundament w procesie nauki walki. No ale, przecież worek nie oddaje. To prawda. Jednakże walkę można przegrać nie tylko dlatego, że przeciwnik uderzał mocniej czy celniej lecz dlatego, że nie posiadamy umiejętności, które można wyrobić właśnie poprzez pracę na worku. Nie chodzi o to, że nie da się tego zrobić podczas walki. Można, jak najbardziej z tym, że w ten sposób każdorazowo ryzykujemy porażką. Znacznie lepiej jest w walce doskonalić to co zostało wypracowane na worku. Można by rzecz, że jeśli nie potrafisz kontrolować worka, to tym bardziej nie dasz rady kontrolować przeciwnika. Cóż zatem takiego cennego można się nauczyć wyżywając się na nim? Wszystkiego :). Począwszy od podstaw: świadomość pozycji (wysoka/niska, długa/ krótka, szeroka/wąska), jej stabilność (ułożenie stóp, pochylenie/ odchylenie), generowanie siły ciosu ( kontrola poszczególnych ogniw: stopa, kolano, biodro, łokieć, bark, nadgarstek), umiejętność uderzania w twardy i ruchomy cel, umiejętność poruszania się, kontroli dystansu, rozkładania sił w czasie, właściwego oddychania....poprzez pracę nad doskonaleniem poszczególnych elementów techniki (np. wyrabianie siły uderzenia z martwego punktu, krótkiego dystansu)...aż po pracę koncepcyjną (np. opracowanie akcji do sparingu). Jak widać przyrząd to doskonały, a trening na nim daje ogrom satysfakcji i fajnego samopoczucia.

23/05/2025

https://youtu.be/Mn-n9lbgXxU?si=QbE0bI-Ji8hPTJql
Byłem tam i ćwiczyłem na manekinach :)

Karate training on a Wing Chun dummy with Sifu Didier Beddar. This is what Bruce Lee learned from Ip Man! Filmed by William Ustav. Big thanks to Dr. Kacem Zo...

13/05/2025

Czym jest Wing Chun?

Widząc gościa, który zaciska pięści, "wyrzuca" raz jedną raz drugą rękę przed siebie robi uniki, porusza się w przód, tył i na boki myślimy - to pewnie bokser. Jeśli do tego wykonuje kopnięcia to pewnie zawodnik karate, a może to kick bokser albo jakiś inny przedstawiciel uderzano-kopanych sztuk walki.

Co zatem pomyśleć o gościu kręcącym nadgarstkami, machającym dłońmi na odlew, robiącym "kosi kosi łapki"?
WING CHUN bez przeciwnika w niczym nie przypomina systemu walki (choć może trafniejsze byłoby określenie systemu samoobrony). A jednak ... o jego walorach bojowych zaświadczyć może fakt, iż np. węgierskie czy litewskie jednostki specjalne cyklicznie biorą udział w treningach Wing Chun, zaś w policji w Hongkongu styl ten jest stałym elementem szkolenia.
Cóż takiego "realnego" jest w tym systemie?
Przede wszystkim to, że głównym celem ataku jest głowa, a dokładniej: oczy, uszy, nos, szyja. Poza sytuacjami treningowymi praktycznie nie uderza się w tłów. Do tego dochodzą kopnięcia do wysokości pasa. W staw skokowy, kolanowy oraz biodrowy...oczywiście krocze również. I to tyle. Do tych punktów dopasowane są techniki (sposoby jak najszybszego przedostania się do nich) oraz narzędzia ataku, tj. dłonie (krawędź, zewnętrzna i wewnętrzna strona), palce, łokcie oraz stopy. Rzadko wykorzystuje się pięści. Ponadto standardową techniką jest łapanie za ręce oraz wykręcanie (dźwignie na stawy) nadgarstków i łokci. Jako ciekawostkę dodam, iż wedle legendy styl ten opracowała kobieta imieniem Ng Mui obserwując walkę żurawia z wężem. Działo się to jakieś 300 lat temu.
Myślę, że nietrudno zauważyć, iż Wing Chun nie da się usportowić. Ograniczając repertuar technik do tych "bezpiecznych" nic by nie zostało. Również nie da się Wing Chun odziać w rękawice. Sednem tego systemu jest "czucie energii przeciwnika" a tego w rękawicach nie da się zrobić, no a poza tym jakże w nich kręcić nadgarstkami😄.
Oczywiście na treningach stosuje się różne środki zaradcze bo przecież jakoś trzeba się nauczyć tego stylu. Jednak w pełni jego walorów można doświadczyć jedynie w wersji "surowej".