Jeździec Polski

Jeździec Polski Jeździec Polski promuje Tradycje Polskiej Szkoły Jazdy Konnej. Wierzy, że warto sięgać do źródeł i czerpać z wielowiekowych tradycji, trochę na przekór modzie.

Na co dzień Jeździec Polski jest związany z Ośrodkiem Jeździeckim w Jansowie.

19/06/2026

Oczekujcie efektów 😉

Rajtaria – nowa jednostka konnicy🔸Na skutek pojawienia się na szeroką skalę broni palnej, w zasadzie od początku XVI wie...
12/06/2026

Rajtaria – nowa jednostka konnicy
🔸
Na skutek pojawienia się na szeroką skalę broni palnej, w zasadzie od początku XVI wieku zaczynają zanikać oddziały kopijników. W ich miejsce pojawia się nowy rodzaj jazdy – rajtaria. Zapoczątkowana w wojsku niemieckim, szczególnie jako Schwartzreiters, używała krótkiej broni palnej w trakcie bezpośredniej walki, równocześnie stosując też broń białą. Niemiecka jazda zastosowała też jako pierwsza na polu bitwy ustawienie jazdy z podziałem na rzędy i szeregi.
🔸
Rajtar był chroniony początkowo hełmem zamkniętym, kirysem z naramiennikami, nałokietnikami, nabiodrnikami i oboma nakolannikami. Jednak w trakcie upływu czasu, szczególnie w armii szwedzkiej, pozbywano się ciężkich elementów zbroi na rzecz lżejszej ochrony, aby zyskać na ruchliwości. Wprowadzono grubszy kaftan, spodnie, długie buty powyżej kolana i kapelusz z szerokim rondem. Często nakładano pancerz napierśnikowy, obojczyk i zarękawie.
🔸
Podstawowym celem ataku rajtarii były szeregi piechoty przeciwnika, też wyposażone w broń palną. Stosowano formę ataku zwaną karakolem (franc. caracole – serpentyna), polegającą początkowo na ataku w trzech szeregach, które podjeżdżały kłusem na odległość strzału z pistoletów. Najpierw robił to pierwszy szereg, który przy linii przeciwnika wykonywał mały łuk w lewo, aby oddać strzał z prawego pistoletu, po czym wykonywał łuk w prawo, aby oddać strzał z lewego pistoletu. Po tym ataku w linii gęsiego (zastępem) odjeżdżano z powrotem do swoich pozycji.
🔸
Na miejsce pierwszego szeregu wjeżdżał drugi, wykonując taki sam atak, a potem trzeci szereg. Później wprowadzono modyfikację tego ataku, gdzie trzy szeregi podjeżdżały jednocześnie i ustawiały się tak, aby zrobić między jeźdźcami odległości dla oddania strzałów z tylnych szeregów. Wymagało to niezwykłej dyscypliny i wyszkolenia technicznego, aby konie w kłusie idealnie ustawiały się do oddania salw bez ryzyka postrzelenia własnego rajtara z przedniego szeregu.
🔸
Ataki karakolem były naprawdę trudne do obrony przez piechotę przeciwnika, która była zbyt wolna w stosunku do manewrów konnicy. Jednak taki układ rajtarii był praktycznie bezbronny wobec dobrze wyszkolonej jazdy przeciwnika uzbrojonej w kopie, atakującej skośnie lub z boku szeregi rajtarów.
🔸
Dlatego bardzo istotne było wykonanie pełnego ataku karakolem jak najszybciej i najsprawniej, aby zdążyć przed ewentualnym kontratakiem jazdy kopijniczej. Taka sytuacja zdarzyła się, gdy armia Szwecji spotkała się w bitwach z wojskami polskimi, które już od końca XVI wieku, a szczególnie od początku XVII wieku, wprowadziły pułki husarii. Husaria połączyła atut jazdy kopijniczej z umiejętnościami manewrów skuteczniejszych od tradycyjnego karakolu.
🔸
Źródło ilustracji: bliskopolski.pl

Na wczasy! Raźnym galopem, wyluzowanym stępem 😄🐎Zapraszamy na 10-dniową przygodę z jazdą konną w Jansowie🌿(Wielkopolska)...
09/06/2026

Na wczasy! Raźnym galopem, wyluzowanym stępem 😄🐎
Zapraszamy na 10-dniową przygodę z jazdą konną w Jansowie🌿(Wielkopolska)
Prowadzimy szkolenie jeździeckie ukierunkowane na osoby dorosłe i rodziny (dzieci od 11 roku życia, młodzież bez opiekuna od 16 lat).
Zajęcia dla jeźdźców na każdym poziomie zaawansowania - w tym początkujących.
Nasza oferta jest dla jeźdźców, którzy szukają czegoś nieszablonowego. Zarówno dla tych ceniących skupienie i detale, jak i tych kochających dynamikę.
Dla miłośników i miłośniczek koni chcących pogłębiać relację z tymi pięknymi zwierzętami.
Dla osób szukających oryginalnego wypoczynku. Wczasów pełnych aktywności, ale również luzu i oderwania od codzienności.
Więcej info - link w komentarzu 👇

Wyższa szkoła jazdy🔸Z dzisiejszej perspektywy wyszkolenie konia wg reguł maneżowych postawiło trwały fundament dla współ...
03/06/2026

Wyższa szkoła jazdy
🔸
Z dzisiejszej perspektywy wyszkolenie konia wg reguł maneżowych postawiło trwały fundament dla współczesnych zasad sportowej dyscypliny jeździeckiej zwanej „ujeżdżeniem”.
🔸
Kluczowa była umiejętność poprawnego wyjeżdżania zakrętów i kół w każdym kroku konia, a szczególnie w galopie. Im ostrzejszy miał być zakręt w galopie, tym bardziej konia należało skrócić i jednocześnie nie zwalniać. Podobnie jak w ćwiczeniach w kłusie, zaangażowanie tylnych nóg powoduje silniejsze uniesienie przedniej części konia. Wprowadzono też ćwiczenia w ugięciach, czyli „zad do muru”, zwane renwersem, oraz „głową do muru”, zwane trawersem. W treningu konia zwracano uwagę na równomierność poszczególnych chodów konia. Wprowadzono też podział na galop właściwy i galop fałszywy, zwany później kontrgalopem.
🔸
Galop właściwy musiał rozpoczynać się z odpowiedniej nogi przedniej. Pierwszy krok rozpoczynał się przednią nogą od tej strony, na którą koń w danej chwili był skierowany. Czyli gdy jechał na prawą stronę, galop musiał zaczynać się od prawej przedniej nogi. Z tej reguły wynikało też szkolenie nauki galopu, które zwykle zaczynało się od „zakrętu”, co i dziś skutkuje podobną metodą. Jeżeli koń, jadąc w prawą stronę, zaczynał galop od przedniej nogi lewej, to był to właśnie galop fałszywy. Ta umiejętność stała się z czasem bardzo pożądana, gdyż wyrabiała posłuszeństwo i elastyczność konia. Jednocześnie pilnowano sprężystości konia w kłusie, a szczególnie w galopie przy jego pełnym zebraniu. Warto przytoczyć informację, iż zaawansowany jeździec szczycił się tym, że potrafił jechać tak wolnym galopem, że pół mili przebywał w ciągu 20-30 minut.
🔸
W tamtym okresie wykształcono też cykl zaawansowanych figur całkowicie unoszących przód konia wraz z obiema nogami. Dzisiaj jedna z nich nazywana jest lewadą, choć w tamtym wieku wszystkie takie ćwiczenia były określone jako „lever” (unoszenie). Takie wysublimowane figury heute ecole kojarzone były z Półwyspem Iberyjskim, z uwagi na specyficzną rasę konia zwaną dzianetem, idealnie nadającym się do takich ćwiczeń. Kontynuację tradycji wyższej szkoły jazdy znajdujemy dzisiaj w Hiszpańskiej Szkole Jazdy w Wiedniu.
🔸
Źródło ilustracji: https://www.travelblissnow.com/

Jak zawsze patrol lisowski kontroluje okolice 🙂
27/05/2026

Jak zawsze patrol lisowski kontroluje okolice 🙂

Szkolenie konia - a terra🔸W ćwiczeniach było ważne osiągnięcie perfekcji w wielokrotnym powtarzaniu jazdy wężyków, kół, ...
21/05/2026

Szkolenie konia - a terra
🔸
W ćwiczeniach było ważne osiągnięcie perfekcji w wielokrotnym powtarzaniu jazdy wężyków, kół, cofań, zatrzymań, zmian kierunku na krótkich odcinkach. Dobry koń w ćwiczeniach podstawowych powinien szybko i chętnie reagować na lekkie komendy wodzami i nogami jeźdźca. Wodze nadawały koniowi kierunek i ustawienie, zaś nogi i krzyż jeźdźca pilnowały, by koń wykonywał ćwiczenia bez krzywienia kręgosłupa. Sprawdzano ślady kopyt na specjalnym podłożu, czy dla przednich i tylnych nóg znajdują się na tej samej linii.
🔸
Wykonanie łuku zależało od prawidłowej pracy wewnętrznych pomocy czyli aby wewnętrzna łydka i bat uciskały konia do wewnątrz na zakrętach i kołach. Koń powinien się wyginać od odpowiedniego nacisku nogi jeźdźca (im silniej tym mniejszy łuk) i elastycznie zmieniać swoją postawę bez konieczności ingerencji na pysk konia. Zwracano szczególną uwagę by dłonie trzymające wodze pracowały bardzo delikatnie i spokojnie, były trzymane mniej więcej w tym samym punkcie, bez szarpania, niespokojnego unoszenia, drgania. Dobry koń w treningu powinien szybko i chętnie reagować na lekkie komendy wodzmi i łydkami jeźdźca. Wg podstawowych reguł mistrzów szkoły maneżowej, wodze służyły do nadawaniu koniowi kierunku i ustawienia, zaś nogi i krzyż pilnowały aby koń nie krzywił się w kręgosłupie. W traktatach często podkreślano aby łydka jeźdźca była stabilna, nie drgała, nie dotykała ciała konia w sposób nieskoordynowany, gdyż to zakłócało regularny krok konia i czyni go coraz bardziej nieczułym na delikatne komendy. Nacisk kładzono na dobre niesienie zadu konia i wzmocnienie tylnych nóg konia, gdyż to ta część odpowiedzialna jest za siłę i zwinność ruchu. Długie szkolenie prowadziło do uwypuklenia ruchu na tylnej części konia, tak iż nawet w krótkim kroku koń potrafił się obracać opierając się jedynie na tylnych nogach. Jeździec mógł sterować koniem niemal tylko przesuwając się w siodle, dochodząc do znakomitych efektów w poziomie a terra. Ten rodzaj opanowania ćwiczeń był fundamentalny dla szkolenia zachodniej konnicy w wojsku.
🔸
Źródło ilustracji: liechtensteincollections.at

Postawa jeźdźca wg reguł szkoły maneżowej XVII w.🔸Postawa jeźdźca powinna być w idealnie wizualnym układzie, z ramionami...
15/05/2026

Postawa jeźdźca wg reguł szkoły maneżowej XVII w.
🔸
Postawa jeźdźca powinna być w idealnie wizualnym układzie, z ramionami odchylonymi lekko do tyłu, przy brzuchu przesuniętym do przodu. Strzemiona miały taką długość, aby noga w kolanie była prawie prosta, stopa mocno oparta i przesunięta nieco do przodu. Linia ciała jeźdźca (od stopy do głowy) była o ok. 15 stopni odchylona od pionu. Dłonie z wodzami blisko siebie, nisko nad kłębem, choć najlepsi prezentowali styl prowadzenia konia z obiema wodzami w lewej dłoni.
🔸
Decydujący wpływ na technikę jazdy w krajach zachodniej Europy miały szkoły włoskie. One jako pierwsze ujęły ćwiczenia w szczegółowo opracowany system. Nieco później, w latach dwudziestych XVII w., prym szkolenia przejęły akademie jeździeckie we Francji. Ten system dzielił ćwiczenia na trzy podstawowe działy:
-a terra – ćwiczenia przy ziemi
-di mezza area – z unoszeniem nóg
-in alto – w wyskokach
🔸
W szkoleniu konia zwracano dużą uwagę na „zebranie” konia przy jednoczesnym rozluźnieniu jego kręgosłupa. Głównym celem powodowania koniem było przeniesienie większości ciężaru swojego ciała na zad i wzmożoną pracę tylnych nóg. Takie ułożenie dawało większą podatność reakcji konia na subtelne komendy i większe posłuszeństwo (też przez silniejszą dźwignię wodzy z wędzidłami, kawecanami). Koń przyjmował charakterystyczną sylwetkę, rozpoznawalną głównie przez nadanie szyi „łabędziego” kształtu. Jest on do dziś widoczny na zachowanych z tego okresu pomnikach, medalach i monetach. Nazywany był ganaszowaniem, gdy głowa konia ustawiona jest z nosem lekko wysuniętym przed pion i zgiętą potylicą jako najwyższym punktem.
🔸
Istotne podkreślenia stanowią wskazówki zawarte w instrukcjach szkoły neapolitańskiej, gdzie ważne jest przekazywanie komend koniowi głosowo, zwracając uwagę na stopniowanie intonacji głosu. Wedle tej szkoły, jeśli koń nie reagował na komendy głosowe, należało go kopnąć (sic!) obiema łydkami, użyć agresywnego tonu głosu, a w skrajnych przypadkach mocno szarpnąć wodzami. Nagradzanie konia było bardzo ważne i dokonywał tego jeździec, przyjacielsko poklepując go po szyi. Szkoła maneżowa dążyła do tego, aby ciało konia wykonywało te same ruchy co ciało jeźdźca, stanowiąc niejako jego anatomiczne przedłużenie.
🔸
Źródło ilustracji: mutualart.com

Piękna Majówka – pełna słońca i budzącej się wiosennej zieleni. No i oczywiście zgodnie z naszym jeździeckim zwyczajem s...
08/05/2026

Piękna Majówka – pełna słońca i budzącej się wiosennej zieleni.
No i oczywiście zgodnie z naszym jeździeckim zwyczajem spędziliśmy każdy dzień na rajdzie konnym. 🏇Lasy naszego regionu są pełne niespodzianek, a tradycyjne lody w Folwark Wąsowo dodały nam smaku 😊

Początki „jazdy maneżowej”Jak wcześniej wskazywałem, od zarania stosowania konia do walki głównymi atutami konnicy były ...
01/05/2026

Początki „jazdy maneżowej”

Jak wcześniej wskazywałem, od zarania stosowania konia do walki
głównymi atutami konnicy były szybkość i siła ataku, a słabością możliwości defensywne. Zatem formacją, która najskuteczniej obnażała te słabości, była zorganizowana piechota. Gdy była niezorganizowana, nie stanowiła większego problemu. Jednak użycie piechoty w zwartych szykach oraz zastosowanie nowoczesnego uzbrojenia uwypukliło niedoskonałości dotychczasowych sposobów używania ciężkozbrojnych jednostek konnych.
🔹
Począwszy od XVI wieku na zachodzie Europy zaczęto wdrażać odmienny sposób formowania i przygotowania do walki zarówno koni, jak i całych jednostek wojskowych. Opierał się on na stałych ćwiczeniach technicznych prowadzonych na zamkniętym placu, a często także w specjalnie przygotowanych do tego celu dużych pomieszczeniach zwanych maneżami. Od ich nazwy przyjęło się określenie „jazda maneżowa”. Podstawowe ćwiczenia tej jazdy, zwane „a terra”, na stałe weszły do kanonu treningowego konnicy państw zachodniej Europy, a także jazdy polskiej.
🔹
Ćwiczenia te były opracowane w taki sposób, aby w możliwie najkrótszym czasie i w najprostszy sposób przygotować do walki nawet słabiej wyszkolonego jeźdźca na równie słabo przygotowanym koniu. Dla bardziej doświadczonych rozwijano natomiast zaawansowaną formę jazdy, zwaną wyższą szkołą jazdy, czyli „haute ecole”. Styl ten był bardzo wymagający i obejmował wiele trudnych figur treningowych. Nauczali go wybitni mistrzowie jazdy konnej w tworzonych przez siebie akademiach, a jego zasady opisywano w specjalistycznych traktatach.
🔹
Z czasem styl ten awansował do rangi sztuki dworskiej, a jego efektem były zbiorowe inscenizacje konne zwane karuzelami. Najsilniej rozwijał się w XVI i XVII wieku we Włoszech oraz we Francji. Umiejętności jazdy według systemu „haute ecole” stały się obowiązkowym elementem wychowania dworskiego.
🔹
Wpłynęło to na potrzebę prezentowania umiejętności oraz ich porównywania między poszczególnymi osobami, dworami czy grupami szlachty. Odbywało się to właśnie podczas tzw. karuzeli. Były to pozorowane walki z elementami baletu konnego, podczas których uczestnicy tworzyli zsynchronizowane układy, zwane kadrylami, prezentując wysoki poziom wyszkolenia jeździeckiego oraz kunszt stroju.
🔹
Zwykle podczas uczt ustalano konkretny dzień i miejsce, w którym publicznie odbywał się taki „pojedynek” grup. Symulowane starcia rozgrywano według scenariuszy opartych na legendach lub wydarzeniach historycznych. Całość wzbogacano deklamacjami poetyckimi oraz śpiewem chóralnym. Tego rodzaju rozrywka wymuszała jednak stałe podnoszenie umiejętności w zakresie „haute ecole”, gdyż tylko w ten sposób można było zdobyć popularność i uznanie publiczności.
🔹
Źródło ilustracji: artsy.net

Ciężkozbrojni w średniowieczuW Europie Zachodniej apogeum znaczenia konnych ciężkozbrojnych jednostek bojowych osiągnięt...
24/04/2026

Ciężkozbrojni w średniowieczu

W Europie Zachodniej apogeum znaczenia konnych ciężkozbrojnych jednostek bojowych osiągnięto w XII i XIII wieku. Ugruntowała się taktyka szarży zwartymi szykami rycerzy w ciężkich zbrojach, siedzących na silnych, przysadzistych koniach. Ideałem takiego konia stanowił dzianet, którego rasa powstała ze skrzyżowania konia berberyjskiego z rasami koni Półwyspu Iberyjskiego. Był to koń o silnym karku, lekko garbatym nosie, wąskim grzbiecie, szerokim zadzie, szerokiej piersi i silnych, niskich nogach. Miały one ok. 150–157 cm w kłębie i najbardziej kształtem przypominały dzisiejszą rasę koni skandynawskich – fiordów. Bardzo sceptycznie należy więc podejść do współczesnych obrazów filmowych pokazujących bitwy z tamtych czasów, gdzie rycerze siedzą na silnych, wysokich koniach. Takie rasy koni, mające 165–175 cm w kłębie, zostały wyhodowane w Europie dopiero w XIX wieku. Należy także zaznaczyć, że konie średniowiecza nosiły, poza ciężarem jeźdźca, jeszcze jego zbroję oraz uzbrojenie, co łącznie dawało dodatkowy ciężar ok. 120 kg. Na wyposażeniu rycerza były podstawowe 4 konie: bojowy, używany bezpośrednio w bitwie, marszowy do pokonywania odległości, paradny dla popisów turniejowych oraz juczny do transportu ekwipunku.
🔹
Ogłowie konia było skórzane, łączone za pomocą ozdobnych pierścieni, a na naczółku przypięty był jakiś zdobny, wyróżniający ornament. Wodze były nabijane metalowymi płytkami, aby chronić je przed przecięciem w trakcie walki. Siodło było z wysokimi łękami, pozwalającymi na dobre trzymanie miednicy w trakcie uderzeń kopią. Jazda odbywała się jedynie w dwóch tempach (stęp, galop), bowiem jeździec wciąż siedział pełnym dosiadem w siodle. Cechą charakterystyczną wysokourodzonego były ostrogi, gdyż tylko rycerze mieli prawo je nosić. Duchowieństwu i zakonom rycerskim nie wolno było ich nosić, choć ci ostatni często tę zasadę łamali (szczególnie w czasie krucjat).
🔹
Zasadniczy przełom w stosowaniu jednostek ciężkich konnych rycerzy nastąpił na początku XV wieku. Nastąpiło to na skutek zastosowania skutecznej broni palnej zarówno w dobrze zorganizowanej piechocie, jak i pojawieniu się konnych jednostek broni palnej. Były to rusznice przewieszone przez opancerzoną pierś jeźdźca. Lufa rusznicy była dodatkowo oparta o widełki przymocowane do przedniego łęku siodła. Należy sobie wyobrazić, jak trudne było odczulenie konia na takie operowanie strzałem tuż przy jego głowie. W Polsce na szerszą skalę zaczęto stosować taką broń na początku XVI wieku, choć zwykle oddawano strzały po zejściu z konia. Niemniej następowała nowa epoka dla konnicy na polach bitew Europy.
🔹
Źródło ilustracji: s.ciekawostkihistoryczne.pl

Adres

Emilii Sczanieckiej 23
Kuslin
64-316

Telefon

+48601409470

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Jeździec Polski umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Jeździec Polski:

Skróty

Udostępnij

Kategoria