Aktualnie istniejący Klub Sportowy Korona Kraków to dzieło pracy dziesiątek, często anonimowych działaczy. To dzięki ich wysiłkowi klub przetrwał od czasów zaborów, poprzez zawieruchę wojenną, czasy stalinowskie i socjalistyczne, załamanie stanu wojennego i późniejszego kryzysu gospodarczego. Geneza klubu wywodzi się z dwóch źródeł. Pierwsze źródło to „Sokół – Podgórze” , drugie to drużyna piłki n
ożnej „Korona” – utworzona w 1919 roku. Na przełomie XIX i XX wieku w Podgórzu działało założone w 1892 roku Towarzystwo Gimnastyczne Sokół – Podgórze, mające siedzibę w swoim klubowym budynku przy ul.Sokoskiej 17. Ideą Sokolstwa było wychowanie młodzieży w duchu patriotyzmu i przygotowanie do walki o niepodległość i swobody narodowe. Środkiem osiągnięcia tego celu było dbanie o odpowiednią tężyznę narodu – poprzez systematyczne uprawianie ćwiczeń gimnastycznych, zgodnie z ideą zawartą w rzymskiej dewizie „mens sana in corpore sano”, czyli „w zdrowym ciele zdrowy duch”. Mniej więcej 20 lat później grupa przyjaciół z Podgórza, grywających razem w piłkę nożną, postanowiła założyć klub Sportowy. W 1919 roku zarejestrowali klub pod nazwą Korona. Dzięki swemu młodzieńczemu zapałowi i determinacji, praktycznie bez żadnych środków finansowych i własnego boiska rozgrywali mecze w krakowskiej C klasie. W 1923 roku nastąpiło połączenie obu klubów. W ramach Sokoła powstał Sokolski Klub Sportowy „Korona”. W ten sposób drużyna piłkarska „Korona” zyskała oparcie w rozwiniętych strukturach, od ponad 20 lat istniejącego Sokoła. Sokół natomiast zyskał, jak się później okazało bardzo dynamicznych i kreatywnych działaczy, którzy potrafili rozwinąć i przeprowadzić klub przez wszelkie późniejsze zakręty i zawieruchy dziejowe. Po wojnie, na skutek delegalizacji klubów „Sokół” nazwa klubu została zmieniona na Robotnicze Towarzystwo Sportowo Gimnastyczne „Korona”. W roku 1948 Korona znalazła się w Zrzeszeniu Sportowym „Włókniarz” i przyjęła nazwę Związkowego Klubu Sportowego Włókniarz-Korona. W 1950 roku do Włókniarz –Korona włączono związkowe kluby: „Garbarnia”, „Pocztowiec”, „Filmowiec” oraz KS Legia. W ten sposób klub prowadził 16 sekcji sportowych i stał się prawdziwym gigantem wśród klubów sportowych. W roku 1952 nastąpiło otwarcie stadionu na Krzemionkach, oraz klubowego lodowiska. W 1953 roku otwarto strzelnicę małokalibrową. W roku 1954 patronat nad klubem objęły zakłady garbarskie, toteż klub kolejny raz zmienił nazwę na Terenowe Koło Sportowe „Włókniarz-Garbarnia”. Dwa lata później w 1956 r postanowiono jednak rozdzielić kluby Włókniarz i Garbarnię i powrócono do nazwy Klub Sportowy „Korona”. W 1959 roku oddano do użytku obiekty klubowe – halę sportową oraz budynek administracyjny, natomiast basen kryty został oddany 7 lat później w 1966 r, kończąc w ten sposób inwestycje w tzw. Kombinacie Sportowym jak nazywano Koronę. Kolejnym trudnym wydarzeniem klubowym była w latach dziewięćdziesiątych awaria, która niemal zakończyła się katastrofą budowlaną. Było to oderwanie się fundamentów budynku hali, na skutek działania wód gruntowych. Mogło to doprowadzić do zawalenia obiektu. Konieczność natychmiastowego usunięcia tak wielkiej awarii była jedną z przyczyn długotrwałego kryzysu finansowego klubu. Kryzysu, z którego klub nie może wyjść do dziś.
