Zawody Strzeleckie Organizacji Proobronnych i Obrony Terytorialnej

11/11/2019

10/10/2019

Marsz pododdziału w terenie zakrytym (lesie).
W fińskich poradnikach mozna natrafić na instrukcję, aby w czasie wykonywania długotrwałego marszu w lesie bez wykorzystania punktów orientacyjnych w celu utrzymania kierunku na końcu ugrupowania umieścić drugiego z nawigatorów, któremy z racji położenia znacznie łatwiej określić odchylenie pododdziału od linii marszu.
Na zdjęciu żołnierze fińscy w czasie Arctic Shield 18.
Fot. Maavoimat

10/09/2019

"Vademecum działań taktycznych lekkiej piechoty" powstało w efekcie sygnałów od użytkowników podręczników o konieczności opracowania kompaktowego handbook'a, który analogicznie jak Ranger Handbook czy CLG US Army lub USMC, każdy z dowódców mógłby zabrać w pole i wykorzystać w działaniach.
Opracowanie M&M's Handbook, bo tak go czasem żartobliwie nazywamy, wiązało się z koniecznością odłożenia prac nad projektem z zakresu działań nieregularnych, którym się zajmuję. Ale było warto, a kolejną odsłonę serii "Podręczniki taktyczne - historia" dostaniecie na wiosnę 2020. [PM]
Link do sklepu Difin SA:
https://ksiegarnia.difin.pl/vademecum-dzialan-taktycznych-lekkiej-piechoty

24/06/2019

Dron zapewniający świadomość sytuacyjną na szczeblu pododdziału np. drużyny czy mniejszego modułu.

The FLIR Black Hornet 3 equips the non-specialist dismounted soldier with immediate covert situational awareness (SA). Game-changing EO and IR technology bri...

28/05/2019

Obserwując zmiany zachodzące na polu walki od kilku lat US Army rozwija program szkolenia pododdziałów piechoty w prowadzeniu działań taktycznych w kompleksach podziemnych (Subterranean Environments). Należy zauważyć, że jeszcze 10 lat temu stanowiło to element taktyki walki w mieście, dziś traktowane jest jako samodzielny element działań. Dlaczego? Przede wszystkim ze względu na złożoność środowiska walki, które genetycznie związane z terenem zurbanizowanym, kumuluje w sobie część jego negatywnych cech np. konieczność walki w zamkniętych przestrzeniach na najbliższych odległościach w warunkach słabej widoczności lub jej braku. Gdy dorzucimy do tego możliwość obecności czynników NBRC czy prostego deficytu tlenu okazuje się, że TTP i SOP wypracowane na potrzeby walki w mieście wcale nie są optymalne w tym środowisku.
Stąd nowe opracowania np.TC 3-21.50 czy ATP 3-21.51.
Co ciekawe, wypada przypomnieć polski wkład w tego typu koncepcje walki w postaci "Instrukcji walki w obszarach przemysłowych i kopalnianych" z 1937 r.
Fot. U.S. Army, Lt. Col. Sonise Lumbaca; www.dvidshub.net

22/04/2019

B.H. Liddell - Hart „The Man Fighting in the Dark”.

"Zasada 2. Kiedy wyciągnięte ramię dotyka przeciwnika, szybko wyczuje drogę do bardzo wrażliwego miejsca, jakim jest jego gardło.
Można to nazwać zasadą rozpoznania punktu wrażliwego (vulnerable point)."
W skrócie, po wykryciu przeciwnika i nawiązaniu kontaktu bojowego należy dążyć do wykrycia w jego ugrupowaniu punktu wrażliwego lub odsłoniętej flanki, która umożliwi pododdziałowi wykonanie skutecznego uderzenia i pokonania przeciwnika.
Na zdjęciu żołnierze z 3rd Cavalry Regiment w czasie patrolu rozpoznawczego w Iraku w listopadzie 2018 r.
Fot. 3d Cavalry Regiment Public Affairs Office, www.dvidshub.net

22/04/2019

B.H. Liddell - Hart „The Man Fighting in the Dark”.

"Zasada 1. Walcząc "po omacku" pierwszej kolejności musisz znaleźć swojego przeciwnika. Dlatego mężczyzna wyciąga rękę, aby wykryć a następnie chwycić przeciwnika, jednocześnie będąc elastycznym i gotowym do obrony przed uderzeniem z zaskoczenia.
Można to nazwać zasadą „ugrupowania ubezpieczonego”."
W skrócie, pododdział porusza się w ugrupowaniu (szyku) i w sposób adekwatny do warunków taktycznych w celu uniknięcia zaskoczenia przez przeciwnika. Ugrupowanie musi być również na tyle elastyczne, aby zapewnić szybką reakcję na działanie przeciwnika.
Tytułem ilustracji spadochroniarze z Company C, 2/505th PIR (82nd Airborne) wykonujący bounding overwatch.
Fot. Maj. Thomas Cieslak; www.dvidshub.net

22/04/2019

Ten uśmiechnięty pan to Sir Basil H. Liddell Hart, jeden z najwybitniejszych teoretyków wojskowych w dziejach. Skupiając się na jego teorii działań pośrednich, mało kto kojarzy go z teoriami związanymi ściśle z taktyką małych pododdziałów piechoty (IMT) i słynną teorią "walki po omacku" (org. "The Man Fighting in the Dark"), w której zdefiniował pięć podstawowych zasad walki piechoty, które mają prowadzić do korzystnego rozstrzygnięcia w starciu.
W skrócie sprowadza się to do kolejnych punktów:
a) znajdź przeciwnika,
b) znajdź jego słaby punkt czyli gardło,
c) chwyć i trzymaj przeciwnika za gardło,
d) gdy usiłuje się uwolnić z chwytu, wyprowadź nokautujący cios z innego kierunku,
e) zanim oprzytomnieje i zbierze siły, pokonaj go kolejnymi ciosami.
Tę prostą teorię walki piechoty Hart przedstawił na wykładzie wygłoszonym w 1920 r. w The Royal United Services Institute for Defence and Security Studies (RUSI).
I tym będziemy się zajmować w tym tygodniu.
Fot. www.npg.org.uk

03/03/2019

"Jedno z doświadczeń nie określa faktu, że lekkie siły piechoty są niezdolne do wygrywania bitew, ale fakt, że gdy prowadzone są operacje rozproszone, każdy element taktyczny musi posiadać pełny zestaw środków ogniowych i zdolności potrzebnych do wykonania swojej misji, w tym w sytuacjach, które są złożone i skomplikowane pod względem taktycznym."
2 marca minęła kolejna rocznica Operacji "Anakonda" (2002), która uważana jest przez US Army za jeden kluczowych elementów w kształtowaniu współczesnej doktryny taktycznej, również kształtowania zdolności lekkiej piechoty do prowadzenia działań według taktyki ugrupowań rozproszonych.
Żołnierze 1/187 z 101st Airborne Division (Air Assault) 4 marca 2002 r. w czasie Operacji "Anakonda".
Fot. U.S. Army, Spc. David Marck Jr.