Okrągły Stół Kobiet

04/05/2026

Rok 2017. Kolejny raz w czasie rozmowy z moją szefową na temat podwyżki usłyszałam „Bardzo cenię Twoją pracę, ale wiesz to jeszcze nie ten czas, musimy się najpierw wykazać”. „Wykazywałam” się przez kilka lat, a argument jak bumerang wracał podczas każdej rozmowy. Nie byłam jedyna. Jeszcze tylko jeden projekt, nowy dyrektor, zmiany w firmie, trudny dla firmy czas. Zawsze to nie był odpowiedni moment.

Do czasu…aż odeszłam sama i zmieniłam pracę na nową. Na znacznie lepszych warunkach. Co mnie powstrzymywało przed kilka lat? Zespół, bardzo dobrze mi się pracowało z moimi koleżankami, lubiłam swoją pracę i przestrzeń na kreatywne projekty. Często przed zmianą nie hamuje nas to, że nie umiemy, nie wiemy, nie mamy kolejnych certyfikatów, czy dyplomów w kieszeni. Często nawet nie jesteśmy świadome, że mogą to być wyuczone przez lata nawyki. Grzecznej dziewczynki, która nie mogła być za głośno, nie mogła się chwalić, a co dopiero czegoś chcieć więcej. Dziewczynki, która, żeby się dopasować stawała się niewidzialna wraz ze swoimi potrzebami i marzeniami.

Towarzyszyły jej w tym nawyki, które trzymały ją w miejscu:
1. Niechęć do chwalenia się swoimi osiągnięciami, bo przecież samochwała w kącie stała
2. Oczekiwanie, że ciężka praca wystarczy, bo przecież inni powinni ją dostrzec
3. Lojalność wobec Zespołu, szefa/szefowej, firmy…przecież jesteśmy jedną drużyną, nie mogę się wyłamać
4. Bycie miss dopieszczalską i niepoprawną perfekcjonistką
5. Ostrożne wypowiadanie się, żeby nikogo nie urazić i umniejszanie swojej roli np. w projektach
6. Chęć bycia lubianą zamiast szanowaną i z własnym zdaniem
7. Unikanie konfliktów i trudnych rozmów, bo przecież dobra atmosfera jest ważniejsza
8. Nadmierne skupianie się na szczegółach i tracenie z oczu szerszego kontekstu i tego, co jest krokiem milowym i prowadzi Cię do celu
9. Niedocenianie znaczenia networkingu i relacji
10. Przyjmowanie zbyt wielu obowiązków i nieumiejętność mówienia „nie”
11. Reagowanie emocjonalne zamiast racjonalnego i przemyślanego
12. Brak strategicznego myślenia o karie

22/01/2026

31/05/2025

Pamiętam ciary na ciele, jak robiłam to po raz pierwszy. Ten pierwszy raz na wyborach. Na serio, myślałam wtedy, że zmieniam bieg historii.

W niedzielę wychodzę z domu i idę głosować🤍❤️ Idę skorzystać z przywileju, prawa i obowiązku zabrania głosu. Na moim kawałku podłogi, tam, gdzie mam na to wpływ. I może mój głos nie zmieni biegu historii. Bo w poniedziałek i tak wypijemy rano kawę, odprowadzimy dzieci do przedszkola i pójdziemy do pracy. Jednak w te deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzieli nie chcę czuć kropelki żalu, jak pisała Osiecka.

Jeśli kobiety, moje klientki pytają mnie, jak zabierać głos, jak się ośmielać, jak rozmawiać na niewygodne tematy jak podwyżki, awanse i urlopy macierzyńskie, to największy sens widzę w budowaniu poczucia sprawczości na co dzień. I jutro, w niedzielę mamy taką szansę i przestrzeń. Możemy zrobić to dla siebie, dla naszych dzieci, dla otoczenia🤍❤️

Ta kampania była pod wieloma względami trudna. Poczułam, że łatwiej nam przychodzi przekonywanie, obrażanie się, atakowanie niż pytanie: Dlaczego to jest dla Ciebie ważne? Często za naszymi wyborami stoi lęk i nie są decyzją za czymś, a przeciwko komuś. Ta kampania pokazała mi, jak bardzo żyjemy w Polsce A, B, C, D i E. Nasilała polaryzację społeczną i poczucie, jak jesteśmy różni. I jak bardzo potrzebujemy gadać, uczyć się dobrej rozmowy. I pytać: co nas łączy zamiast, co dzieli.

Prof. Antoni Sułek nazywał nas społeczeństwem sobków i pisał, jak bardzo potrafimy być społeczeństwem obywatelskim w momentach przełomowych, zwrotnych i trudnych, a jak ciężko przychodzi nam na co dzień ta wspólnotowość.

Wierzę, że jutro nas połączy to, że wszyscy po wyborach pójdziemy na kremówki, lody, do lasu, na spacer, do bliskich. I to nas połączy. Mimo tego, że można szczuć słowem, można szczuć modlitwą, można dzielić Polskę, ciąć krzyżem jak brzytwą.

Spotkajmy się jutro przy urnach🤍❤️
A w te deszczowe wtorki, które przyjdą po niedzielach, zacznijmy ze sobą rozmawiać. Słyszeć się i słuchać. Otworzyć na to, że inny nie znaczy gorszy, szukajmy tego, co nas łączy.

Treningów dobrych rozmów nam życzę!
Do zobaczenia w niedzielę przy urnach🤍❤️

27/05/2025

- Mamo, kocham Cię i nigdy Cię nie wypuszczę. Kocham Cię nawet jak są aferki.

Powiedział mój mały, wielki Człowiek, prawie 5-latek.

- Synku, mam nadzieję, że jednak mnie puścisz, już puszczasz powoli. Bo świat Cię woła. A ja zrobię wszystko, żeby Cię dobrze do życia w tym świecie przygotować. Nie idealnie, bo nie wiem, jak będzie, nie mogę wszystkiego przewidzieć. Ale chcę dla Ciebie całego świata.

- Dobrze kochanie Mamo❤️

Kurtyna. Jedna ze scen mojego macierzyństwa. Są różne. Słodko-gorzkie. Zawsze w nich odzywa się miłość i lęk. Krajobraz życia mamy. I mamy, która boi się mamą zostać, mamy, która bardzo chce nią być, mamy po stracie, mamy dziecka z niepełnosprawnością lub dziecka ze szczególnymi potrzebami, mamy, która wielu rzeczy żałuje i tej, która nie była na tyle dojrzała, żeby wejść w te rolę, mamy, która nie czuje się wystarczająco dobra, mamy, która czasami ma dość.

Dla Was wszystkich dzisiaj czuję w sercu wielką wdzięczność. Że budujecie świat małych wielkich Ludzi. Tych, którzy będą w przyszłości ratować życie innych, wspierać innych, doprowadzać do łez lub śmiechu, którzy będą podejmować decyzje ważne i te najważniejsze.

Dziękuję❤️

O jakiej scenie z życia mamy Ty dzisiaj pomyślałaś? Co do nich dorzucisz?