12/12/2024
Dotyk jest bardzo skomplikowanym zagadnieniem. Dla jednych jest niezbędny do wyrażania miłości i czułości, dla innych zaś bywa źródłem dyskomfortu.
W naszej kulturze dotyk odgrywa ważną rolę. Poznajemy się, podając sobie rękę, witamy się przez przytulenie – dla wielu osób to oczywiste. Jednak warto czasami się zatrzymać i zastanowić, czy znamy daną osobę na tyle, by mieć pewność, że chce być przez nas przytulona. Czy wiemy, że ta osoba czuje się komfortowo, gdy na powitanie całujemy ją w policzek? A co najważniejsze, czy zapytaliśmy o to, jak się czuje z takim gestem?
W rodzinie często zakłada się, że dotyk nie będzie problemem. Dzieci nieraz słyszą: „No, przytul ciocię”, „Daj dziadkowi buziaka” i nierzadko, wbrew protestom, są zmuszane do takiej formy bliskości. W te święta, kiedy rodzina zbiera się w jednym miejscu, zastanówmy się, jak sami czujemy się z dotykiem, i dajmy naszym dzieciom swobodę w wyrażaniu czułości.
Pozwólmy każdemu okazywać ją na swój sposób, zgodnie z indywidualnymi potrzebami. Uszanujmy też granice, które inni mogą wyznaczać – zarówno dzieci, jak i dorośli. Święta to doskonały czas, by przyjrzeć się temu, co naprawdę buduje relacje oparte na zaufaniu i wzajemnym zrozumieniu.
To nasz trzeci post z cyklu Autystyczny Kalendarz Świąteczny, dzisiaj pod hasłem "C czyli Ciocia! Nie dawaj buziaka!. Codziennie będziemy publikować post dotyczący Świąt i sytuacji z nimi związanych 🎄