Bodytrainingroom

14/05/2026

Ten obraz pokazuje, jak mięśnie szyi, pleców i klatki piersiowej współpracują jako jeden system. Nie działają osobno, ale razem pomagają utrzymać prawidłową postawę oraz płynny ruch głowy, łopatki i barku.

Mięśnie płatowate głowy i szyi biegną od górnej części kręgosłupa do czaszki. Odpowiadają za odchylanie głowy do tyłu, obracanie jej i przechylanie na boki. Ich najważniejszym zadaniem jest utrzymywanie głowy w stabilnej pozycji.

Mięśnie równoległoboczne łączą łopatkę z kręgosłupem piersiowym. Przyciągają łopatkę do kręgosłupa i stabilizują ją, aby stanowiła solidną podstawę dla ruchów ramienia.
Mięsień zębaty przedni łączy żebra z przednią powierzchnią łopatki. Utrzymuje łopatkę przylegającą do klatki piersiowej i pomaga jej przesuwać się do przodu oraz obracać ku górze.

Razem te mięśnie tworzą połączenie sił przebiegające od głowy przez szyję i klatkę piersiową do łopatki i żeber. Dzięki temu ruch głowy wpływa na ustawienie łopatki, a ustawienie łopatki wpływa na pracę barku.
Mięśnie równoległoboczne i zębaty przedni działają w przeciwnych kierunkach, ale w sposób skoordynowany. Mięśnie równoległoboczne cofają łopatkę, a zębaty przedni przesuwa ją do przodu. Ta równowaga pozwala łopatce poruszać się płynnie po klatce piersiowej.

Kiedy ten system działa prawidłowo, głowa jest ustawiona prosto, łopatka znajduje się w neutralnej pozycji, a bark porusza się sprawnie i bez nadmiernego obciążenia.

Gdy pojawiają się zaburzenia, na przykład wysunięcie głowy do przodu lub osłabienie mięśnia zębatego przedniego, równowaga zostaje zakłócona. Mięśnie szyi pracują zbyt mocno, mięśnie równoległoboczne są przeciążone, a łopatka ustawia się nieprawidłowo. Może to powodować ból szyi, pleców i barków oraz ograniczać ruch.

Podczas sięgania, podnoszenia i ciągnięcia wszystkie te struktury współpracują. Szyja ustawia głowę, kręgosłup przekazuje siły, a mięśnie łopatki dopasowują jej pozycję do ruchu ręki.

Oznacza to, że praca szyi i łopatki jest ze sobą ściśle połączona. Mięśnie płatowate, równoległoboczne i zębaty przedni tworzą wspólny system stabilizacji i ruchu, który poprawia efektywność ruchu i chroni szyję oraz bark przed przeciążeniem.

[Grafika z czaraGPT]

06/05/2026

Obraz pokazuje jeden z najważniejszych systemów przenoszenia sił w ciele, czyli przednią taśmę skośną. W tym układzie mięsień zębaty przedni współpracuje z mięśniami skośnymi brzucha poprzez powięź. Mięsień zębaty przedni zaczyna się na górnych żebrach i przyczepia do łopatki. Mięsień skośny zewnętrzny biegnie od żeber w dół do miednicy, a mięsień skośny wewnętrzny od miednicy w górę do żeber. Takie ułożenie włókien tworzy układ krzyżowy, który pozwala sprawnie przenosić siły po przekątnej przez tułów.

Ten system działa jak mechanizm odpowiedzialny za rotację i przekazywanie siły. Gdy mięsień zębaty przedni pracuje, przesuwa i stabilizuje łopatkę oraz stabilizuje żebra. Dzięki temu mięśnie skośne mogą skutecznie wytwarzać ruch skrętny. Mięsień skośny zewnętrzny po jednej stronie współpracuje z przeciwległym mięśniem skośnym wewnętrznym. Razem odpowiadają za rotację tułowia, zgięcia boczne i stabilizację. Ich ustawienie sprawia, że zwykły skurcz mięśnia zamienia się w ruch obrotowy i przesuwający, co jest potrzebne przy chodzeniu, bieganiu, rzucaniu czy sięganiu.

Ważną rolę odgrywa tu powięź piersiowo lędźwiowa, która łączy górę i dół ciała. Gdy mięśnie skośne się napinają, napinają też tę powięź, co pomaga ustabilizować kręgosłup lędźwiowy i miednicę. Mięsień zębaty przedni pomaga utrzymać prawidłowe ustawienie klatki piersiowej i zapobiega rozszerzaniu żeber na boki. Dzięki temu siły są dobrze przekazywane, a nie tracone. W efekcie ciało jest jednocześnie stabilne i ruchome.

Podczas chodzenia ten system pracuje bardzo intensywnie. Gdy jedna noga idzie do przodu, przeciwna ręka też się przesuwa, a tułów lekko się skręca. Mięsień zębaty przedni po stronie wysuniętej ręki współpracuje z mięśniami skośnymi po drugiej stronie. Pomaga to utrzymać równowagę i kontrolę nad ciałem oraz zmniejsza obciążenie kręgosłupa.

Dodatkowo poprawia to efektywność ruchu.
Ten układ pomaga też rozkładać obciążenia. Zamiast przeciążać jeden fragment kręgosłupa, siły są rozprowadzane szerzej. Mięśnie skośne zwiększają ciśnienie w jamie brzusznej, co działa jak naturalny pas stabilizujący. Mięsień zębaty przedni dba o prawidłowe ustawienie klatki piersiowej, co ułatwia przekazywanie siły.

Jeśli ten system nie działa prawidłowo, pojawiają się problemy. Słaby mięsień zębaty przedni może powodować niestabilność łopatki i problemy z barkiem. Zaburzona praca mięśni skośnych utrudnia przenoszenie siły przez tułów. Może to prowadzić do przeciążeń w dolnym odcinku kręgosłupa i nadmiernej pracy innych mięśni, na przykład zginaczy biodra czy prostowników pleców. Z czasem pogarsza to jakość ruchu i zwiększa ryzyko kontuzji.

Najważniejsze jest to, że nie chodzi o jeden mięsień, ale o współpracę całego układu. Mięsień zębaty przedni i mięśnie skośne działają razem jako jeden system. Dzięki temu tułów łączy górną i dolną część ciała i pozwala na silny, płynny oraz kontrolowany ruch.

04/05/2026

Od 18.05 zwalnia się termin na TP w każdy poniedziałek godzina 17.00

02/05/2026

Do wynajęcia studio treningu personalnego – dostępne od piątku od godz. 16:00 do niedzieli wieczór

Idealna przestrzeń dla trenerów personalnych szukających komfortowego miejsca do pracy z klientami. Studio w pełni wyposażone, gotowe do prowadzenia treningów indywidualnych i w małych grupach.

Elastyczne warunki wynajmu. Zainteresowanych zapraszam do kontaktu prywatnego.

20/02/2026

Wolny termin na treningi personalne

Piątki godzina 14.00

08/12/2025

Kolejna dawka bardzo przydatnych informacji, po co nam trening siłowy 🤟

KLINICZNE PONIEDZIAŁKI #10

Jak dokładnie ruch wygasza przewlekłe zapalenie — na poziomie komórek, hormonów, układu nerwowego i powięzi?

Przewlekłe zapalenie to nie „ból i obrzęk”, który często widzę w gabinecie, tylko niewidzialny, niskopoziomowy ogień w całym organizmie.
Pogarsza regenerację, zwiększa ryzyko cukrzycy, chorób serca i nasila ból.

Poniżej przedstawiam Wam 10 mechanizmów, które tłumaczą jak ugasić ten ogień 🙂

1. Mięśnie działają jak narząd hormonalny.

Każdy trening wysyła do organizmu myokiny — sygnały przeciwzapalne:

IL-6 wysiłkowa
– hamuje TNF-α (jedną z głównych cząsteczek stanu zapalnego),
– pobudza IL-10 (mocno przeciwzapalna),
– poprawia spalanie tłuszczu.

IL-10
– gasi agresywną odpowiedź makrofagów,
– przyspiesza naprawę tkanek.

Irysyna, BDNF, spadek miostatyny
→ mniej tłuszczu, lepszy metabolizm, wygaszenie neurozapalenia.
Pamiętajcie, że każdy trening to fala przeciwzapalnych substancji.

2. Mądrzejszy układ odpornościowy

Ruch „uczy” odporność pracować precyzyjniej:
• makrofagi przechodzą z prozapalnych (M1) na regeneracyjne (M2),
• rośnie aktywność NK — komórek sprzątających uszkodzone tkanki,
• jest mniej zapalnych struktur NET tworzonych przez neutrofile.

W efekcie mamy mniej chaosu immunologicznego, więcej regeneracji.

3. Mniej tłuszczu trzewnego = mniej zapalenia

Tkanka tłuszczowa to największa „fabryka” cytokin zapalnych.

Trening skutecznie zmniejsza ilość tłuszczu,redukuje niedotlenienie tkanki tłuszczowej a także
ogranicza napływ makrofagów M1.

Trening to : mniej promotorów zapalenia i patologicznej IL-6.

4. Lepsza insulinowrażliwość

Insulinooporność nakręca zapalenie przez aktywację szlaku NF-κB.

Ćwiczenia poprawiają zużycie glukozy, obniżają insulinę oraz zmniejszają stres oksydacyjny.
Trening to po prostu mniejsze „podkręcanie” procesów zapalnych.

5. Wyhamowanie kluczowych szlaków zapalnych

Ruch wycisza główne „przełączniki” zapalenia — NF-κB i inflammasom NLRP3 — a jednocześnie uruchamia AMPK, czyli sygnał naprawczy, który pomaga komórkom działać spokojniej i zdrowiej.


6. Silniejsze mitochondria

Ćwiczenia poprawiają:
• biogenezę mitochondriów,
• neutralizację wolnych rodników,
• metabolizm energetyczny.

Silniejsze mitochondria to produkcja mniejszej ilości sygnałów zapalnych.

7. Lepsze ukrwienie oraz przepływ limfy.

Więcej tlenu to mniej sygnałów niedotlenienia i mniej lokalnej reakcji prozapalnej.

Ruch zwiększa angiogenezę(tworzenie nowych naczyń krwionośnych), poprawia elastyczność naczyń a także usprawnia odpływ limfy.

8. Układ nerwowy działa bardziej „antyzapalnie”

Wysiłek aktywuje nerw błędny → hamuje TNF-α.
Podnosi BDNF → zmniejsza neuroinflamacje.
Obniża poziom przewlekłego kortyzolu.
Mniej stresu to zwyczajnie mniej zapalenia.

Powięź reaguje na ruch jak tkanka immunologiczna

W powięzi znajdują się mastocyty i fibroblasty reagujące na obciążenie.

Ruch zmniejsza uwalnianie histaminy i cytokin, poprawia ślizg tkanek,redukuje lokalne mikrozapalenie i usprawnia drenaż limfatyczny.

To dlatego nawet delikatny ruch często zmniejsza ból pleców.

10. Mikrobiota wreszcie pracuje jak należy.

Aktywność fizyczna zwiększa różnorodność bakterii, produkcję SCFA (maślan) a także poprawia szczelność bariery jelitowej.

Mniej endotoksyn to
mniej zapalenia systemowego.

Ruch działa jak kompleksowy kombajn przeciwzapalny : wysyła myokiny, uspokaja układ odpornościowy, redukuje tłuszcz trzewny i poprawia insulinowrażliwość. Jednocześnie wycisza kluczowe szlaki zapalne (NF-κB, NLRP3), naprawia mitochondria, poprawia krążenie i obniża stres. A do tego usprawnia tkankę mięśniową i reguluje mikrobiotę — dlatego nie istnieje druga tak wszechstronna interwencja.

Staram się jak najczęściej zachęcać Was do ruchu, ale w tym wszystkim bardzo ważna jest ADHERENCJA.
To po prostu trzymanie się ustalonych zaleceń — robienie ćwiczeń tak, jak się umówiliśmy.
Ruch działa jak świetny lek, ale tylko wtedy, gdy pacjent naprawdę go wykonuje.
Bez regularności efekt jest słaby, a z nią potrafi zdziałać cuda.


Bardzo często poruszam temat wpływu aktywności fizycznej na zdrowie — zwykle w kontekście ciała, rzadziej psychiki. I teraz pytanie do Was: która grupa zawodowa powinna Waszym zdaniem rzetelnie łączyć te dwa obszary — fizyczny i psychiczny?
I jak oceniacie stan polskich social mediów w tej tematyce?

Do poczytania ☝️: The impact of exercise on chronic systemic inflammation: a systematic
review and meta–meta‑analysis

Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon

03/12/2025

Gdy robisz krok naprzód, układ współczulny włącza pełną moc. Mięśnie dostają sygnał: działaj. Serce przyspiesza, energia rośnie, a ciało przygotowuje się do zwyciężania. Masz w sobie biologiczny napęd do pokonywania trudności — wykorzystaj go!

Nasze ciało jest niczym kosmos. Eksplorowane na różne sposoby i nadal nie odkryte do końca, z takimi możliwościami że aż głowa boli 😁

Dominik - w tym roku ogólnie - 40kg.
Można? Okazuje się że tak, wystarczy chcieć 🤗

26/11/2025

ŚRODA Z ANATOMIĄ
Ścięgno Achillesa – dlaczego „skręca się” w środku i co to znaczy klinicznie?

Ścięgno Achillesa przez lata traktowaliśmy jak jedną, prostą linę przenoszącą siłę trójgłowego łydki.
Dzisiaj namieszam nieco w anatomii.

Nowe dane z meta-analizy (Łazarz 2024, 690 kończyn) potwierdzają coś bardzo istotnego- Achilles nie jest prosty.
On skręca się spiralnie, a stopień tego skrętu różni się znacząco między ludźmi.

I to ma ogromne znaczenie, zwłaszcza kiedy pracujesz z tendinopatiami lub pacjentami po przeciążeniu.

Achilles posiada 3 główne typy skrętu.

Typy te realnie zmieniają sposób przenoszenia siły.
• Typ I – niski skręt (44,7% osób badanych)
• Typ II – umiarkowany skręt (46,7%osób badanych)
• Typ III – duży skręt (8,6% osób badanych)

Prawdopodobnie połowa Naszych pacjentów ma umiarkowany skręt, a ~10% ma Achillesa z bardzo dużą torsją, który pracuje zupełnie inaczej pod obciążeniem.

Średni kąt torsji to 46,5°
To bardzo dużo.
To spirala, która zmienia:
• linię trakcji,
• sposób napinania poszczególnych subtendonów,
• dystrybucję naprężeń podczas biegu, skoku, lądowania.

Im większa torsja, tym wyraźniejsze różnice w obciążeniach wewnątrz ścięgna.

Torsja jest tutaj tożsama ze zmiennością międzyosobniczą.

Czynnik ten może mieć istotny wpływ na to co widzimy w gabinecie.
Jeden pacjent reaguje idealnie na ćwiczenia ekscentryczne a drugi pogarsza się mimo tej samej procedury.
Jeszcze inny ma lokalny ból w „innym miejscu niż wszyscy”.

Ta meta-analiza po prostu podkłada pod to anatomiczny dowód.

Wykorzystajmy to w praktyce .

Miejsce największego stresu mechanicznego zależy m.in. od tego, jak subtendony skręcają się wokół siebie.
Dlatego jeden pacjent będzie miał ból bardziej przyśrodkowy, inny boczny, a jeszcze inny głębiej – to nie „jego widzimisię”, tylko anatomia.

W rehabilitacji warto uwzględniać torsję.
U części osób trzeba modulować obciążenie bardziej kierunkowo – rotacją stopy, pracą w różnej osi, zmianą kąta ustawienia pięty.
„Protokół dla wszystkich” po prostu nie istnieje.

Radiolodzy coraz częściej zwracają uwagę na wariant skrętu.
To nie detal — to potencjalny czynnik wpływający na rozwój tendinopatii.

Trening biegowy
U biegaczy z dużą torsją łatwiej o mikrourazy przy gwałtownej progresji objętości albo przy zmianie kadencji.

Ścięgno Achillesa nie jest jedną liną.
To skręcona struktura, w której kąt rotacji i typ torsji wpływają na:
• miejsce przeciążenia,
• ryzyko tendinopatii,
• reakcję na rehabilitację,
• sposób, w jaki pacjent przenosi siłę w biegu.

Im lepiej zrozumiemy tę spiralną geometrię, tym precyzyjniej możemy dobierać terapię i obciążenia.

Źródło
Clinical anatomy of the human Achilles subtendons twist - meta-analysis
Dominik P Łazarz et al. Ann Anat. 2024 Jun.
Źródło fot: Foundational Principles and Adaptation of the Healthy and Pathological Achilles Tendon in Response to Resistance Exercise: A Narrative Review and Clinical Implications

Dziękuję Wam, że tu zaglądacie:-)
Wasza obecność, ciekawość i pytania sprawiają, że ta seria naprawdę żyje.
Do zobaczenia za tydzień — będzie jeszcze konkretniej.

Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon

20/11/2025

Układ limfatyczny – najprościej i najważniej

Układ limfatyczny to drugi obok krwionośnego system transportu w ciele, odpowiedzialny za:
• oczyszczanie organizmu,
• odporność,
• odprowadzanie nadmiaru płynów,
• walkę z infekcjami,
• usuwanie toksyn, bakterii, wirusów i zbędnych produktów przemiany materii.

To system “kanalizacyjno–obronny”, który pracuje 24/7.

⸻

Co wchodzi w skład układu limfatycznego?
• Węzły chłonne – filtry (szyja, pachy, pachwiny).
• Naczynia limfatyczne – „rurki” transportujące limfę.
• Limfa (chłonka) – płyn zbierający toksyny i mikroorganizmy.
• Śledziona – największy organ odpornościowy.
• Grasica – dojrzewanie limfocytów T.
• Migdałki – pierwsza linia obrony.
• Tkanka limfatyczna jelit (GALT) – fundament odporności (70% odporności).

⸻

Jak działa układ limfatyczny?
1. Zbiera płyny i toksyny z tkanek.
2. Przesyła je przez węzły chłonne, gdzie są filtrowane i neutralizowane.
3. Odprowadza oczyszczoną limfę do krwi.

Co ważne: nie ma własnej pompy (jak serce).
Dlatego jedyne co go porusza to:
• ruch,
• głębokie oddychanie,
• masaż,
• skurcze mięśni.

⸻

Objawy, że układ limfatyczny jest przeciążony
• zmęczenie, mgła mózgowa,
• obrzęki nóg, twarzy, dłoni,
• częste infekcje,
• uczucie „zastoju” w ciele,
• bóle głowy,
• cellulit (to najczęściej problem limfy!),
• problemy skórne (trądzik, wysypki),
• powiększone węzły chłonne.

⸻

Jak wspierać układ limfatyczny? – NAJWAŻNIEJSZE

1. Ruch
Nawet 10–15 min dziennie: spacer, rower, skakanie na skakance, trampolina.

2. Głębokie oddychanie
Limfa uruchamia się przy pracy przepony.

3. Masaż limfatyczny / szczotkowanie ciała
Rano lub wieczorem – 2–5 minut.

4. Pij dużo wody
Limfa musi być „rzadka”, nie gęsta.

5. Zioła i rośliny
• pokrzywa,
• skrzyp,
• mniszek,
• czystek,
• kurkuma,
• imbir.

6. Dieta przeciwzapalna
Mało cukru, mało przetworzonego, dużo warzyw.

7. Sauna lub gorący prysznic
Przyspiesza krążenie limfy.

⸻

Dlaczego układ limfatyczny jest tak ważny?

Bo to centrum odporności i detoksu.
Jeśli limfa stoi → toksyny stoją → energia spada → odporność spada.

Sprawny układ limfatyczny to:
• więcej energii,
• mniej chorób,
• lepsza skóra,
• mniejszy cellulit,
• lepsze trawienie,
• czysta głowa.

10/11/2025

Kliniczne Poniedziałki #6 — Cukrzyca i układ mięśniowo-szkieletowy.

Dziś zabieram Was w długą podróż po badaniu, które dla mnie — jako fizjoterapeuty pracującego z pacjentami przewlekłymi — jest ważnym sygnałem: cukrzyca to nie tylko metabolizm i stopy. To choroba systemowa, która robi porządki (niestety) także w ścięgnach, torebkach stawowych i powięziach.

Istnieje wyraźny , spójny związek między cukrzycą a wieloma zaburzeniami mięśniowo-szkieletowymi.
Tkanki miękkie dłoni i barku to jedne z najsilniej powiązanych: zespół cieśni nadgarstka, palec trzaskający, choroba Dupuytrena, „zamrożony bark”, cheiroartropatia.

Stawy — w tym m.in. artropatia Charcota (często u osób z neuropatią) oraz związki z hiperurykemią/dną moczanową.

Warto zdać sobie sprawę z tego, że bóle, sztywności i ograniczenia ruchomości u osób z insulinoopornością/cukrzycą nie są tylko „zużyciem” ale potencjalnym powikłaniem metabolicznym.

No dobrze, jakie mechanizmy za tym stoją.
Otóż dochodzi do tak zwanej glikacji kolagenu → AGEs.
W mechanizmie tym glukoza łączy się nieenzymatycznie z białkami kolagenu.

Następnie powstają trwałe „wiązania krzyżowe” (AGEs), które usztywniają włókna kolagenowe.
Stąd już tylko chwila dzieli Nas do utraty elastyczności tkanek.

Ścięgna, pochewki ścięgniste i torebki stawowe stają się grubsze, mniej śliskie, kruche.
Łatwiej o uwięźnięcia (np. kanał nadgarstka), ograniczenie ślizgu (pochewki zginaczy → palec trzaskający), utratę ruchomości (zamrożony bark).

Kolejnym problemem jest przewlekły stan zapalny i zaburzone gojenie.
Insulinooporność to immunometaboliczny stan prozapalny — sprzyja fibrozom, mikrourazom i przewlekłemu bólowi.
Kolejna konsekwencja to neuropatia czyli wtórne mechaniczne uszkodzenia stawów (Charcot).
Utrata czucia ,mikrourazy, niewłaściwe obciążenia ,destrukcja stawu , to kolejne skutki cukrzycy.

Co warto uwzględnić w wywiadzie?

A)Pytaj o: rozpoznaną cukrzycę, pomiary glikemii/HbA1c, objawy hiperglikemii, insulinooporność, leki (metformina, insulinoterapia), historię dny.
B)Dokładnie pytaj o ręce i barki: „czy masz trudności z zapięciem guzika?”, „czy zdarza Ci się, że palec „zatrzymuje się” podczas zginania?”; objawy parestezji i nocnego drętwienia.
C)U osób z neuropatią/cukrzycą — obowiązkowy przegląd stóp i badanie sensoryczne.

Badanie kliniczne — czego warto szukać?

A)Testy ślizgu ścięgien, mobilność stawów międzypaliczkowych i barku, testy kompresyjne nerwów (np. Phalen, Tinel), ocena tkanek miękkich (grubość pochewek, tkliwość).

B)Zwróć uwagę na asymetrie, sztywność poranną i ograniczenia aktywnej/ogniskowej ruchomości.

3) Diagnoza różnicowa — nie etykietuj jako „zwyrodnienie”
A)U pacjenta z cukrzycą każdy objaw bólowy w stawie lub ścięgnie wymaga myślenia o glikacji i fibrozowaniu(włóknienie) tkanek.
B)Przemyśl USG miękkich tkanek (pochewki, ścięgna), szczególnie przy palcu trzaskającym czy podejrzeniu zapalenia pochewki.

4) Terapia manualna i ćwiczenia - o czym warto pamiętać?
A)Manualnie: delikatna mobilizacja tkanek, techniki zwiększające ślizg (neuromobilizacje, techniki rozluźniające pochewki), praca na obręczy barkowej z uwzględnieniem bólu. Unikaj agresywnych technik u osób z zaburzeniami gojenia i neuropatią.
B)Ćwiczenia: nacisk na kontrolowane, progresywne obciążanie ścięgien (ekscentryka tam, gdzie wskazana), ćwiczenia poprawiające zakres ruchu stawu (stopniowa ekspozycja), praca nad propriocepcją (zwłaszcza stopy).
3)Praca oddechowa i ruch :praca z napięciem globalnym, aby poprawić mechanikę i ślizg tkanek miękkich , co ułatwia rozkład sił.

Ćwiczenia uspokajające system immunologiczny: umiarkowana aktywność aerobowa — ma działanie przeciwzapalne i poprawia wrażliwość insulinową.

5) Edukacja pacjenta = fundament
A)Wyjaśnij mechanizm (AGEs → sztywniejący kolagen) prostymi słowami. Nie minimalizuj: to realna przyczyna problemów z dłonią, barkiem czy stopą.

B. )Pamiętaj, kontrola glikemii i redukcja insulinooporności to element terapii ortopedycznej — nie tylko endokrynologicznej.

C)Przemyśl konsultację z lekarzem prowadzącym w sprawie optymalizacji leczenia metabolicznego.

Kiedy powinniśmy kierować dalej?

Podejrzenie artropatii Charcota → pilna konsultacja ortopedyczna/diabetologiczna.

Nieprawidłowe gojenie po zabiegach, nawracające infekcje, masywne zmiany strukturalne, są wskazaniem do specjalistycznej diagnostyki obrazowej i leczenia.

Naszym zadaniem jest rozumienie, jak metabolizm pacjenta wpływa na jego problemy z ruchem. Wymaga to od nas poszerzenia diagnostyki, dostosowania terapii do zmienionej kondycji tkanek oraz cierpliwego tłumaczenia pacjentom tej kluczowej zależności.

Fotografia pokazuje ograniczoną ruchomość stawów u pacjenta z cukrzycą. Niezdolność do zbliżenia stawów międzypaliczkowych palców od drugiego do piątego – stadium II.

Źródło :”The association between diabetes mellitus and musculoskeletal disorders: a systematic review and meta-analysis” .

Dzięki, że dołączyłeś do Klinicznego Poniedziałku.
Jeśli chcesz, żeby te treści docierały do większej liczby terapeutów — zostaw reakcję lub udostępnij ten post dalej.

Pozdrawiam serdecznie
Marcin Absalon