31/08/2026
पोस्ट भाइरल बनाउने कि जीवन? एउटा ऐना आफ्नै अगाडि राखौँ
🙏 ए मेरा प्रिय मित्रहरू, आज म तपाईंलाई केही सिकाउन होइन, एउटा ऐना देखाउन आएको छु।
त्यो ऐनामा अरूलाई होइन—आफैँलाई हेर्नुहोस्।
हामी सबै सामाजिक सञ्जालमा व्यस्त छौँ।
कसैले ज्ञान लेख्दैछ।
कसैले स्वास्थ्य सिकाउँदैछ।
कसैले आध्यात्मिकता सिकाउँदैछ।
कसैले सफलताको सूत्र बताउँदैछ।
कसैले सम्बन्ध कसरी राम्रो बनाउने भनेर लेख्दैछ।
कसैले पैसा कसरी कमाउने भनेर सिकाउँदैछ।
र म पनि यही काम गरिरहेको छु।
त्यसैले आजको प्रश्न अरूलाई होइन, मलाई पनि हो। तपाईंलाई पनि हो। हामी सबैलाई हो।
हामीले दिनभरि अरूलाई सुझाव दिन सक्छौँ।
तर बेलुका एक्लै कोठामा गएर आफ्नो मनसँग भेट हुँदा के हुन्छ?
त्यहाँ न लाइक हुन्छ।
न कमेन्ट।
न सेयर।
न भ्यु।
त्यहाँ केवल हामी र हाम्रो वास्तविकता हुन्छ।
त्यहाँ हाम्रो पोस्टको सुन्दर भाषा काम लाग्दैन।
त्यहाँ हाम्रो ठूलो परिचय काम लाग्दैन।
त्यहाँ अरूले दिएको सम्मान काम लाग्दैन।
त्यहाँ एउटा मात्र कुरा देखिन्छ
हामी वास्तवमा को हौँ?
कल्पना गर्नुहोस्, एउटा मानिसले दिनभरि “सत्य बोल्नुपर्छ” भनेर भाषण दियो। तर घर फर्किएपछि आफ्नै परिवारसँग झूट बोल्यो।
अर्कोले “आफ्ना आमाबुबाको सम्मान गर्नुपर्छ” भनेर पोस्ट लेख्यो। तर आमाबुबाले बोलाउँदा झर्किएर उत्तर दियो।
अर्कोले “प्रकृति बचाऔँ” भनेर अभियान चलायो। तर बाटोमा फोहोर फाल्यो।
अर्कोले “मन शान्त राखौँ” भनेर हजारौँ मानिसलाई सम्झायो। तर सानो कुरामा आफ्नै मन नियन्त्रण गर्न सकेन।
अब भन्नुस्
यी मानिसको सबैभन्दा ठूलो समस्या अज्ञानता हो कि ज्ञान र व्यवहारबीचको दूरी?
मलाई लाग्छ—हामी अज्ञानी होइनौँ।
हामीसँग धेरै ज्ञान छ।
तर हाम्रो जीवनमा ज्ञानको प्रयोगशाला बनेको छैन।
हामीले पढेका छौँ।
सुनेका छौँ।
हेरेका छौँ।
बुझेका पनि छौँ।
तर बाँच्न बाँकी छ।
यही कारणले कहिलेकाहीँ मलाई लाग्छ—आजको मानिस सूचना बोकेर हिँडेको छ, तर चेतना बोकेर हिँडेको छैन।
मोबाइल स्मार्ट भयो।
घर स्मार्ट भयो।
गाडी स्मार्ट भयो।
सहर स्मार्ट भयो।
तर मानिस?
मानिसको मन झन् अस्थिर हुँदै गइरहेको छ।
हामीसँग आराम गर्ने साधन धेरै छन्, तर आराम छैन।
मन बहलाउने साधन धेरै छन्, तर मन बहलिएको छैन।
सम्पर्कका साधन धेरै छन्, तर आत्मीयता कम हुँदैछ।
सुविधा धेरै छ, तर सन्तोष कम हुँदैछ।
किन?
किनकि हामीले बाहिरको संसार सजाउन धेरै समय लगायौँ, भित्रको संसार हेर्न बिर्सियौँ।
हामीले घरमा ऐना राख्यौँ, तर मनका लागि ऐना राखेनौँ।
आज त्यही ऐना एकछिन आफ्नै अगाडि राखौँ।
आफूलाई सोधौँ
म अरूलाई जे भन्छु, त्यो आफैँ गर्छु?
म आफ्ना छोराछोरीलाई जे सिकाउँछु, त्यो उनीहरूले मबाट देखिरहेका छन्?
म सामाजिक सञ्जालमा जुन मानिस बन्न खोजिरहेको छु, वास्तविक जीवनमा पनि त्यही मानिस हुँ?
यदि उत्तर “छैन” आयो भने निराश नहौँ।
किनकि आफ्नो कमजोरी देख्नु नै परिवर्तनको पहिलो खुड्किलो हो।
अबदेखि एउटा नयाँ नियम बनाऔँ।
कम बोलौँ, धेरै गरौँ।
कम सिकाऔँ, धेरै बाँचौँ।
कम आलोचना गरौँ, धेरै आत्मनिरीक्षण गरौँ।
कम प्रदर्शन गरौँ, धेरै अनुभव गरौँ।
तपाईंले एउटा पोस्ट लेख्नुभयो—त्यो राम्रो कुरा हो।
तर त्यो पोस्ट पढेर तपाईंको जीवनमा एउटा राम्रो परिवर्तन आयो भने त्यो अझ ठूलो कुरा हो।
तपाईंले एउटा भिडियो हेर्नुभयो—त्यो राम्रो कुरा हो।
तर त्यसबाट सिकेको एउटा कुरा व्यवहारमा उतार्नुभयो भने त्यसको अर्थ छ।
तपाईंले एउटा आध्यात्मिक विचार पढ्नुभयो—त्यो राम्रो कुरा हो।
तर त्यसपछि कसैप्रति तपाईंको रिस अलिकति कम भयो भने त्यो नै आध्यात्मिकताको सुरुवात हो।
तपाईंले “माया गरौँ” भनेर पोस्ट गर्नुभयो—त्यो सुन्दर छ।
तर घरमा तपाईंलाई मन नपर्ने मानिसप्रति पनि अलिकति करुणा जाग्यो भने त्यो पोस्टभन्दा हजार गुणा ठूलो कुरा हो।
त्यसैले प्रिय मित्रहरू,
सोसल मिडियामा भएका राम्रा कुराहरू पढौँ।
मनन गरौँ।
आवश्यक कुरा सेयर गरौँ।
तर त्यतिमै नरोकिनौँ।
कुनै राम्रो कुरा भेट्नुभयो भने आफूलाई सोध्नुहोस्—
“यसलाई म आज आफ्नो जीवनमा कहाँ लागू गर्न सक्छु?”
त्यही दिनदेखि ज्ञान जीवन बन्छ।
र जब हाम्रो जीवन नै हाम्रो सन्देश बन्छ, तब हामीले कसैलाई ठूलो भाषण गर्नुपर्दैन।
हाम्रो व्यवहार बोल्छ।
हाम्रो अनुशासन बोल्छ।
हाम्रो शान्ति बोल्छ।
हाम्रो मुस्कान बोल्छ।
हाम्रो करुणा बोल्छ।
हाम्रो चरित्र बोल्छ।
सायद त्यसबेला बल्ल हामी सामाजिक सञ्जालमा “मनुष्य बन्नुपर्छ” भनेर लेख्ने होइन, वास्तवमै मनुष्य बन्ने यात्रामा हिँडिरहेका हुनेछौँ।
प्रिय मित्रहरू, तपाईं यी लेखहरू हेरिरहनुभएको छ, पढिरहनुभएको छ। आज पढेर मात्र नछोड्नुहोस्। आफूले अनुभव गरेका, आफूले सही ठानेका राम्रा कुरामध्ये कम्तीमा एउटा कुरा आजै व्यवहारमा उतार्ने प्रयास गर्नुहोस्।
किनकि हामीले संसारलाई परिवर्तन गर्नुअघि आफूभित्रको एउटा सानो कुरा परिवर्तन गर्न सक्यौँ भने, त्यही नै ठूलो सुरुवात हो।
अब अन्त्यमा फेरि दुई प्रश्न आफ्नै हृदयलाई छोडौँ
हामीले सामाजिक सञ्जालमा आफ्नो छवि बनाइरहेका छौँ कि आफ्नो चरित्र?
हामी अरूलाई मनुष्य बन्न सिकाइरहेका छौँ तर आफूचाहिँ मनुष्य बन्ने यात्रामा कति अगाडि बढेका छौँ?
゚
