02/06/2026
२०५८ जेठ १९, नेपाली इतिहासको एउटा यस्तो दिन हो, जसलाई सम्झँदा आज पनि लाखौँ नेपालीका आँखामा आसु भरिन्छ मनमा पीडा झल्किन्छ। त्यो केवल एउटा दरबारभित्र घटेको घटना थिएन, त्यो सम्पूर्ण राष्ट्रको मुटुमा लागेको गहिरो चोट थियो। त्यो दिन नेपालले आफ्ना राजा, रानी तथा राजपरिवारका सदस्यहरूलाई मात्र गुमाएको थिएन, नेपालले आफ्ना राष्ट्र निर्माता अभिभावकहरू गुमाएको थियो।
सायद त्यो साँझ अरू दिनझैँ सामान्य थियो होला दरबारका भित्ताहरूले पनि कल्पना गरेका थिएनन् कि केही क्षणपछि इतिहासकै सबैभन्दा दुःखद भयानक अध्याय लेखिनेछ। तर रात बढ्दै जाँदा नारायणहिटी दरबारभित्र गोलीका आवाजहरू गुञ्जिए, र ती आवाजसँगै करोडौँ नेपालीका सपना, विश्वास र भावनाहरू चकनाचुर भए।
भोलिपल्ट बिहान देशभरि फैलिएको समाचारले हिमालदेखि तराईसम्म शोकको बादल छायो। कतै मानिसहरू समाचार पत्याउन सकिरहेका थिएनन्, कतै आँसु रोक्न सकिरहेका थिएनन्। गाउँका चौतारी, शहरका गल्ली, पसल, कार्यालय र विद्यालयहरूमा एउटै प्रश्न थियो “यो कसरी सम्भव भयो ?”
राजा वीरेन्द्र नेपाली जनतामाझ लोकप्रिय शासकका रूपमा चिनिन्थे। धेरै नेपालीले उहाँलाई राष्ट्रको अभिभावकको रूपमा हेर्थे। त्यसैले उहाँको निधनले केवल एउटा राजाको अन्त्य भएन , जनमानसमा रहेको एउटा भरोसा पनि एकाएक हरायो।
वर्षौँ बितिसके। समयले धेरै घाउहरूमा मलम लगायो। देशको राजनीतिक व्यवस्था परिवर्तन भयो, पुस्ता फेरिए, तर जेठ १९ को त्यो रात नेपाली इतिहासको स्मृतिबाट कहिल्यै मेटिन सकेन। आज पनि त्यो दिन आउँदा धेरै नेपालीका मनमा पीडा, प्रश्न र सम्झनाहरू एकसाथ जाग्छन्।
इतिहासका केही दिनहरू क्यालेन्डरका सामान्य मिति हुँदैनन्। ती दिनहरू राष्ट्रको सामूहिक सम्झना बन्छन्। जेठ १९ त्यस्तै एउटा त्यस्तो दिन हो । एक कालो दिन, जब नेपाल रोएको थियो, जब नेपाली जनताले आफ्ना अभिभावक गुमाएको अनुभूति गरेका थिए, र जब एउटा राष्ट्र शोकको महासागरमा डुबेको थियो।
आज ती दिवंगत आत्माहरूप्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली। इतिहासका ती पीडादायी क्षणहरूलाई सम्झँदै, शान्ति, एकता र समृद्ध नेपालको कामना गरौ 🥺
