Marykeighcoaching

26/04/2026

15/02/2026

Today I completed the next part of my Human Design analyst study. 🦋

My PTL 3 Incarnation Cross analysis is passed.

The Incarnation Cross is not about goals, direction, or meaning you create.
It is about the geometry your life already moves along and the moment you stop steering and start recognizing.

Grateful for teachers who do not confirm but mirror.
And for an experiment that keeps becoming more practical.

On to the next layer of seeing. 🥰🥰🥰

23/12/2025

Tradities

Welke familie heeft ze niet. Tradities. Gebruiken, gewoonten. Ze horen bij het behoren tot een groep mensen waarin je waarden deelt, overneemt of afstoot.

Ik heb van nature een haatliefdeverhouding met tradities. Soms neem ik ze over, soms laat ik ze voor wat het is. Er zijn ook tradities die ik echt heb losgelaten. Het schrijven van een kerstkaart bijvoorbeeld.

Ik deed dat vroeger altijd. Een hele middag zat ik dan met een stapel kaarten, elk jaar opnieuw op zoek naar dat ene Excelbestand met adressen. Dat ik vervolgens niet kon vinden, omdat ik het zó goed had opgeslagen op mijn harde schijf dat het onvindbaar was geworden. Ja, je kunt natuurlijk gewoon het woordje ‘adressen’ intikken in de zoekbalk. Dan komt ’ie zo boven. Maar toch knaagde er altijd iets dat zei: hm, hier staat het adres van die en die niet op, dus dit is een oud bestand. Waar heb ik dan die nieuwe gelaten?

Tja. Je kunt er maar mee zitten…

Toen ik merkte dat kerstkaarten die voor de kerst bedoeld waren steeds vaker pas in de derde week van januari in mijn brievenbus verschenen en de lol er een beetje afging, heb ik die traditie overboord gegooid. Ik krijg nog steeds kerstkaartjes van mensen en ik vind dat onwijs lief, maar ik heb de traditie zelf niet meer opgepakt. En ik verwacht dat het ooit zover komt dat wij van niemand nog een kaartje krijgen met kerst. Dat vind ik ook echt niet erg.

Ik heb namelijk een andere traditie ervoor in de plaats gekregen.

Bij mij thuis kocht mijn moeder voorafgaand aan de kerst altijd een Amaryllisbol. Zo’n ding in een doosje dat je moet planten, zodat je rond de kerst een prachtige bloem op de vensterbank hebt. Mijn moeder had deze traditie overgenomen van haar moeder.

Dit is het eerste jaar dat ik zelf een Amaryllis heb gekocht.

Heel simpel: je zet de bol in een vaas, met de worteltjes net in het water, en dan is het wachten. Het duurde even, maar op een gegeven moment zag ik de worteltjes verder het water in groeien en kwam er een groen puntje uit de bol. Mijn hart maakte een kinderlijk sprongetje van blijdschap. Mijn bol doet het!

Ik appte mijn moeder en zij zei: die komt wel, je hebt nog even tot het kerst is.
Vol vertrouwen ging ik verder met mijn experiment. Wachten en niet aankomen. Gewoon de natuur haar gang laten gaan. En vandaag heb ik haar op de foto gezet. De dag voor kerstavond bloeit mijn Amaryllis in volle glorie.

Deze traditie ga ik volhouden.

Misschien is dat wel de mooiste traditie die er is: vertrouwen op wat vanzelf wil groeien, als je het de tijd geeft en er niet te veel aan zit.

Ik wens jullie fijne kerstdagen en een gezond, gelukkig en liefdevol nieuw jaar.

Marieke 🦋

14/12/2025

PTL1 completed.

In Ra’s work, PTL1 marks the recognition of an Analyst.
Skilled, grounded in mechanics, not yet certified.

Continuing with PTL3.
Deepening, refining, staying true to the transmission.

Onward ✨🦋

04/12/2025

Punten sparen

“Ik ben geen verzamelaar.” Dat zei ik vroeger altijd als iemand me vroeg of ik ergens een verzameling van had. Ik liep niet warm voor postzegels, albums of beurzen waar je tussen bakken vol schatten dat ene unieke item moest vinden. Soms ging ik mee naar een platenbeurs toen mijn man nog leefde, maar dat was vooral voor de gezelligheid. En om mensen te kijken. Want dát vind ik dus fascinerend.
Bij die beurzen heb je vaak zo’n hoekje met plastic stoelen en koffie in een papieren bekertje dat nergens naar smaakt en daar tóch precies goed is. Het is de perfecte plek om die echte verzamelaars te observeren. De blik in hun ogen wanneer ze iets ‘scoren’, pure verwachting, oprechte blijheid, bijna kinderlijk. De vingers die in razend tempo door bakken met vinyl vliegen. Ik keek daar altijd naar en dacht: hoe kun je zó snel zien wat je zoekt?

Ik vroeg het ooit aan mijn man. Hij keek me bijna verontwaardigd aan: “Je wéét toch wat je zoekt?” En ik hoorde mezelf nog zo schaapachtig zeggen: “Oh… ja. Tuurlijk.”

Het brengt me nu een warme glimlach. Want nee, dacht ik vroeger: ik ben geen verzamelaar. Ik snap dat hele fanatisme niet.

Maar ondertussen… ben ik het wel.

Ik spaar alleen geen platen, cd’s of postzegels. Ik spaar punten. DE-punten zelfs. Die kleine kartonnen blokjes op de Douwe Egberts koffie.

Elke keer als er een pot, pak of zak leeg is (en geloof me, met twee koffieliefhebbende dochters gaat dat hard), knip ik braaf de punten eruit. Ze verdwijnen in een speciaal blikje dat ik ooit voor dit doel kocht. Af en toe haal ik alles eruit, ga ik zitten tellen en leg ik ze in stapeltjes van vijfhonderd.
Een ritueel dat ik direct van mijn moeder heb overgenomen. Zij deed dat ook altijd. Sterker nog: laatst gaf ze me een heel zakje vol. “Doe jij er maar wat mee, jij spaart ze toch?” zei ze.

En ja, ik spaar ze. Niet met passie. Niet met een doel. Maar omdat het… ritme geeft. Een traditie die zichzelf blijft herhalen. En ergens voelt dat innerlijk bevredigend.

Ik lever ze eigenlijk nooit in. Tegenwoordig moet je er een berg voor hebben om een euro korting te krijgen. Maar daar gaat het voor mij ook helemaal niet om. Het gaat om het kleine gebaar, de beweging, de gewoonte die ongemerkt door je vingers loopt en toch precies klopt.

Bizar hè… hoe simpel het leven soms mag zijn.

Punten sparen. Niet omdat je er iets mee wilt. Maar gewoon omdat je het doet.

01/12/2025

Interimmen

Wij Nederlanders zijn daar goed in: van zelfstandige naamwoorden werkwoorden maken. Interim is er ook zo een. Volgens Van Dale betekent het een tijdelijke kracht, een overbrugger, iemand die het in de tussentijd doet. En precies dat is waar ik de komende periode instap: in de tussentijd.

Vanaf december ga ik interimmen bij Gemeente Apeldoorn als Interimmanager Zorg- en veiligheidshuis Noord- en Oost-Gelderland. Voor 24 uur per week dompel ik mezelf onder in een werkveld dat me al jaren raakt: zorg, veiligheid, vastgelopen levens, complexe casuïstiek en het zoeken naar oplossingen waar systemen elkaar kruisen.

En als je de nieuwsontwikkelingen van de afgelopen weken volgt, dan voel je hoe relevant dit terrein op dit moment is.

Ik voel me als een vis in het water in dit domein. Misschien juist omdat het nooit om structuren gaat, maar om mensen. Om veiligheid. Om waardigheid. Om perspectief, waar het soms ver weg lijkt.

Naast deze interimklus blijf ik natuurlijk mijn eigen coaching en Human Design werk doen binnen mijn praktijk. Dat blijft mijn bron, mijn ondergrond en mijn manier om mensen individueel te helpen navigeren. Iets wat me overigens ook in deze interimklus gaat helpen.

Voor mij is dit echt het beste van twee werelden.
Ik kijk er naar uit.

13/11/2025

Some changes burn
Some changes break
But the ones that are meant for you
Feel like clarity after a long night
Pluto in 18.6
Truth over Fire

22/10/2025

This one came through my own skin.
Not theory. Not teaching.
Just the lived mechanics of love.

I used to think self-love was a thing to earn.
To build.
To prove.

Now I see
it was never missing.
It was misplaced.

Gate 10 broke me open.
It showed me where my mind was chasing love
that was never mine to hold.

When the form leads,
love comes home on its own.

🜂 The Mechanics of Love
A lived transmission on Gate 10
for the ones who forgot
…they were already enough.

14/10/2025

I’m still fascinated by how big the gap can be between understanding something and actually living it.

I see it in myself, in my clients, in my children.

Human Design isn’t something I “believe in.”
It’s something I notice in my body.

This series isn’t meant to explain anything.
It’s simply… what I keep seeing play out in practice, in me. 🦋

10/10/2025

Human Design is not a concept to study.
It’s something you witness in real time.

Gate 3.2 — “Immaturity” — is not about being childish.
It’s about being in process.

It’s chaos slowly learning how to become form,
without being forced.

And when you understand mechanics,
you don’t rush maturity.
You don’t fix what isn’t broken.

You guide through recognition,
not intrusion.

That’s what it means to parent as an awake 5/1.

I don’t raise them.
I honour their mutation.

If you see the mechanics,
you can’t unsee them.

And once you feel them,
you can never again pretend life is random.

🦋

09/10/2025

𝗟𝗼𝘃𝗲 𝗶𝘀 𝗯𝗲𝗮𝘂𝘁𝗶𝗳𝘂𝗹.

⠀
But in the tribe, love is not soft — 𝘪𝘵’𝘴 𝘵𝘳𝘢𝘯𝘴𝘢𝘤𝘵𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭.

⠀
Gate 59 (𝗧𝗮𝗸𝗶𝗻𝗴 𝗜𝗻) and Gate 27 (𝗚𝗶𝘃𝗶𝗻𝗴 𝗢𝘂𝘁) are not here for romance or sentimentality.
They’re here for 𝗌𝗎𝗋𝗏𝗂𝗏𝖺𝗅. For 𝗌𝗎𝗉𝗉𝗈𝗋𝗍. For 𝘁𝗵𝗲 𝗱𝗲𝗮𝗹.

⠀
“𝘐 𝘦𝘯𝘵𝘦𝘳 𝘺𝘰𝘶𝘳 𝘭𝘪𝘧𝘦 — 𝘣𝘶𝘵 𝘰𝘯𝘭𝘺 𝘪𝘧 𝘐 𝘤𝘢𝘯 𝘤𝘢𝘳𝘳𝘺 𝘺𝘰𝘶.”
“𝘐 𝘧𝘦𝘦𝘥 𝘺𝘰𝘶 — 𝘣𝘶𝘵 𝘰𝘯𝘭𝘺 𝘪𝘧 𝘐 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘦𝘯𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘧𝘰𝘳 𝘮𝘺𝘴𝘦𝘭𝘧.”

⠀
Most people don’t see these mechanics at work in their relationships.
They call it 𝘤𝘩𝘦𝘮𝘪𝘴𝘵𝘳𝘺. Or 𝘥𝘳𝘢𝘮𝘢. Or 𝘥𝘪𝘴𝘢𝘱𝘱𝘰𝘪𝘯𝘵𝘮𝘦𝘯𝘵.

⠀
𝗕𝘂𝘁 𝘄𝗵𝗮𝘁 𝗶𝗳 𝗶𝘁’𝘀 𝘀𝗶𝗺𝗽𝗹𝘆 𝗱𝗲𝘀𝗶𝗴𝗻?

⠀
This carousel is not here to convince you.
It’s here to 𝗮𝘄𝗮𝗸𝗲𝗻 𝗿𝗲𝗰𝗼𝗴𝗻𝗶𝘁𝗶𝗼𝗻 𝗶𝗻 𝘁𝗵𝗲 𝗯𝗼𝗱𝘆.

⠀
𝗜𝗳 𝗶𝘁 𝗿𝗲𝘀𝗼𝗻𝗮𝘁𝗲𝗱 — 𝘆𝗼𝘂𝗿 𝗮𝘂𝗿𝗮 𝗮𝗹𝗿𝗲𝗮𝗱𝘆 𝘀𝗮𝗶𝗱 𝘆𝗲𝘀.
𝗜𝗳 𝗶𝘁 𝗶𝗿𝗿𝗶𝘁𝗮𝘁𝗲𝗱 𝘆𝗼𝘂 — 𝘆𝗼𝘂𝗿 𝗮𝘂𝗿𝗮 𝘀𝗮𝗶𝗱 𝘆𝗲𝘀 𝘁𝗼𝗼 (𝗷𝘂𝘀𝘁 𝗻𝗼𝘁 𝘁𝗼 𝘆𝗼𝘂𝗿 𝗺𝗶𝗻𝗱).

⠀
Either way… 𝘄𝗲𝗹𝗰𝗼𝗺𝗲 𝘁𝗼 𝘁𝗵𝗲 𝘁𝗿𝘂𝘁𝗵 𝗼𝗳 𝗧𝗿𝗶𝗯𝗮𝗹 𝗜𝗻𝘁𝗶𝗺𝗮𝗰𝘆.

⠀
Curious which Line carries 𝘆𝗼𝘂𝗿 tone of taking in or giving out?
Drop your 𝗣𝗿𝗼𝗳𝗶𝗹𝗲 𝗟𝗶𝗻𝗲 + if you have 𝗚𝗮𝘁𝗲 𝟱𝟵 𝗼𝗿 𝟮𝟳 — and I’ll reflect it back to you.