19/04/2026
AFSPRAAK MET DE DOOD: het verhaal van Trees
Soms is het zo waardevol om een ervaring te delen met jullie. Het is wat mijn werk zo ontzettend boeiend en mooi maakt, maar ook zo onvoorspelbaar...Ik publiceer niet meteen na een afscheid, omdat ik graag wil dat ook de nabestaanden even de tijd krijgen om tot rust te komen, maar ook om niet te kunnen herleiden wie het betrof. Respect is hierin echt zo belangrijk....Uit privacyoverwegingen heb ik uiteraard de namen veranderd....
Enige weken geleden was er dat heerlijke eerste zonnetje en terwijl ik de zonnestralen in alle rust tot me nam, ging de telefoon. Ik had een dame aan de lijn die na het noemen van haar naam, redelijk scherp van geest op me overkwam, zeker toen ze daar redelijk snel achteraan plakte: “ik heb een afspraak met de dood, kun je daar wat mee?”
Ik ben ook niet echt op mijn mondje gevallen, dus mijn repliek was dan ook redelijk snel: “ Ik geloof dat daar mijn specialiteit ligt…”.
“Dat komt dan mooi uit”, hoorde ik aan de andere kant;
“Heb je even? “
Het ijs was gebroken en een luchtig telefoongesprek volgde met een afspraak voor een persoonlijk gesprek over de invulling van een afscheid, jouw afscheid Trees.
Want zo mocht ik haar noemen: Trees, Theresia Johanna van Berkel. “Doe maar gewoon Trees.”
Trees, beste mensen, was een vrouw naar mijn hart.
Met haar mooie 96 lentes was voor haar de koek op.
O, het koppie wilde nog wel, maar ja, het lichaam liet het afweten. “Meer bij de dokter dan aan de koffie”, zei ze, terwijl ze haar glimmende oogjes op me gericht hield om te checken of ik wel luisterde.
Jazeker, Trees, ik luister…., ik luisterde…
En nu was daar het moment aangebroken dat ik haar wensen ten uitvoer mocht brengen. En een select uitgenodigd gezelschap was daar deelgenoot van. Omdat zij op enig moment deelgenoot waren van het leven van Trees, maar vooral om wat zij hebben betekend voor haar.
Zo was daar de tekst die ze boven aan haar kaart wilde laten prijken:
Dit leven, mij gegeven, was het waard te leven. Vrienden treur niet, nu is het terug gegeven; Drink er één op het leven want het heden lacht en de toekomst wacht.
Beslist geen tekst van iemand die men zou verwachten te gaan overlijden toch? niets van dat al. Het is eerder een boodschap om door te gaan, positief en met toekomstverwachtingen. Hoe mooi is dat?
Het samenzijn stond dan ook vooral bol van enige verrassingen die Trees voor de genodigden in petto had:
Ze had lang genoeg geleefd, genoeg vastgelegd op de gevoelige plaat en dus voldoende om op terug te kijken met een lach en een traan. Tijdens de muziekstukken hebben we de nodige foto’s voorbij zien komen.
Daarnaast diverse muziekstukken met een heldere “boodschap”, misschien niet een hele lange muzieklijst, maar zeker de moeite waard en alleszeggend.
De minuten tikken dagelijks aan ons voorbij, terwijl wij de invulling daarvan doorgaans niet eens bewust beleven, totdat er zo’n moment komt dat je een verlies te verwerken krijgt.
Leven en dood hebben nu eenmaal een sterke band met elkaar.
Je weet alleen nooit wanneer Dood sterker zal zijn dan Leven.
Iets wat alleen Tijd weet.
Het enige dat wij weten is dat we ze alle drie moeten ervaren en dan hopelijk net als Trees kunnen terugkijken op een geslaagd leven.
Geslaagd leven…voor Trees was een geslaagd leven er een waarin ze opgroeide in een liefdevol gezin met een vader en moeder, drie broers en twee zussen. Ze was de middelste. Ze mocht en kon ook naar school en werd uiteindelijk directiesecretaresse bij een juristenfirma.
Ze leerde de liefde van haar leven kennen in Berend. Een liefde die in ieder geval de diamanten status bereikte. Daarna nam Berends gezondheid af en kwam de zorg voor hem vooral op haar schouders terecht. Iets wat ze met liefde gedragen heeft tot zijn overlijden hem uit deze afhankelijke situatie verloste.
Ondanks dat er geen nazaten zijn gekomen, hebben ze daar nooit verdriet van gehad. Het leven bracht hen vele momenten samen. Samen met elkaar, samen met familie en samen met vrienden. Maar het laatste decennium was ze alleen.
Een periode waarin ze heeft kunnen nadenken, terugkijken op haar rijke leven, maar waar ook haar afhankelijkheid groter werd door haar eigen gezondheidsperikelen.
En samen is waar ze eigenlijk weer meer en meer naar verlangde. Ze hoopte er eigenlijk wel stiekem weer op. Dat Berend haar zou opwachten. Een hemels weerzien met de liefde van haar leven….
Tijdens het samenzijn mocht haar nichtje Sabine spreken, maar wel in vlotte korte anekdotes, want volgens Trees: “een goed verhaal kan altijd, maar niet te lang, zeker niet te kort en begeleidt door een lekkere kop koffie..” of een borreltje (de knipoog was overduidelijk!)
Trees Besloot dat iedereen zijn herinneringen aan haar beter kon bespreken tijdens een bak koffie of een lekkere borrel, net hoe de klok zou staan. De klok stond die bewuste afscheidsdag op ‘koffietijd’.
Een mooi besluit bij het samenzijn was wel dat ik de genodigden mocht uitnodigen om op HUN eigen wijze afscheid te nemen van deze memorabele vrouw en dat ze zich mochten laten verrassen in de ontvangkamer, want Trees zou Trees niet zijn, als zij ook daar niet de nodige aandacht aan zou hebben besteed.
Fysiek is ze dan wel niet meer onder ons, maar ze heeft met haar persoonlijkheid wel degelijk haar sporen achtergelaten…en niet alleen in mijn hart.
Judith
