Voetbalvereniging Zuidland

10/09/2026

Een gastvrouw die voelt als een warme deken 10 september 2026

Er zijn mensen binnen een voetbalvereniging die je vooral kent omdat ze jarenlang op het veld hebben gestaan.
Er zijn mensen die je kent omdat ze jarenlang achter een bureau hebben gezeten.
En er zijn mensen die je eigenlijk overal tegenkomt.
Bij de ingang, langs de lijn, in de kantine, in de bestuurskamer en als je even niet oplet waarschijnlijk ook nog in het kassahok bij de ingang.
Zo iemand is Carla Neeleman.
Carla loopt namelijk al zo lang rond bij V.V. Zuidland dat ik mij soms afvraag of ze ooit officieel afscheid heeft genomen van haar voordeur.
Niet omdat ze daar niet meer komt.
Maar omdat Groot Nibbeland inmiddels waarschijnlijk gewoon haar tweede adres is.
Carla is de vrouw van Cees Neeleman. En wie Cees een beetje kent, weet dat ook zijn naam stevig in de geschiedenis van Zuidland staat geschreven.
Cees was jarenlang penningmeester en heeft in een belangrijke periode, samen met de besturen waarvan onder andere voorzitters als Gerard van Bockhove en Dave Chong, een belangrijke bijdrage geleverd aan het financieel weer gezond krijgen van onze vereniging.
Geen onbelangrijke klus.
Want een voetbalclub zonder geld is ongeveer hetzelfde als een spits zonder doel.
Je kunt er wel enthousiast tegenaan lopen...
maar uiteindelijk kom je nergens.
Cees hield de centen in de gaten. De inkomsten. De uitgaven. De cijfers. En waarschijnlijk ook regelmatig de mensen die dachten dat er nog ergens een potje gevonden kon worden.
“Maar Cees...”
“Nee.”
“Maar het is voor de club.”
“Dat weet ik.”
“En het is echt nodig.”
“Dat weet ik ook.”
“Maar...”
“Nee.”
Dat was vermoedelijk het moment waarop de boekhouding nog niet helemaal klopte.
Legendarisch in dat verband ook zijn uitspraak als er weer eens een veld vraag kwam; " gaan we er beter door voetballen?" Dan wist je het antwoord al

Zijn latere opvolgers Jaap van Meurs, Kees Bevaart en Martijn van der Velde konden vervolgens verder bouwen op die gezonde basis.
Maar achter menig man die binnen een vereniging iets voor elkaar krijgt, staat vaak een vrouw die minstens zoveel heeft georganiseerd.
En bij Cees is dat Carla.
Want ook Carla is een vrijwilligster pur sang.
Ze ziet iets wat moet gebeuren en denkt:
“Dat regelen we wel.”
En voor je het weet...
is het geregeld.
Wat Carla in al die jaren precies allemaal voor Zuidland heeft gedaan? Daar zou je waarschijnlijk nog een andere aparte column voor nodig hebben. En dan zou ik halverwege nog wat dingen vergeten.
Tegenwoordig kennen de meeste mensen haar vooral als gastvrouw zeg maar de warme deken in de bestuurskamer tijdens de thuiswedstrijden van het eerste elftal.

En dat is een rol die haar op het lijf geschreven lijkt.
Zodra de bestuurskamer zich begint te vullen, verandert Carla bijna automatisch in een vrouwelijke duizendpoot.
Scheidsrechter?
“Welkom.”
Bestuur van de tegenstander?
“Welkom.”
Eigen bestuur?
“Welkom.”
Journalist?
“Koffie?”
Pupil van de week?
“Ouders erbij? Natuurlijk.”
Trainers en teammanagers?
“Schuif maar aan.”
En voordat je het weet zit de bestuurskamer overvol.
Ik zag Carla laatst weer druk bezig.
“Carla, hoeveel mensen komen er eigenlijk?”
“Geen idee.”
“Hoeveel heb je dan ingekocht?”
“Voor genoeg.”
“Wat is genoeg?”
“Dat zien we straks wel.”
Dat is typisch Carla.
Geen Excelbestand van 38 pagina's.
Gewoon ervaring.
Een koekje of soesje bij de koffie. Iets lekkers erbij. En na afloop nootjes, kaas, worst en natuurlijk de gefrituurde lekkernijen.
Want een bestuurskamer zonder bitterbal na afloop...
dat is ongeveer hetzelfde als een wedstrijd zonder tweede helft.
Dat hoort gewoon niet.
En Carla zorgt er ook nog voor dat het eerlijk wordt verdeeld.
“Heb jij al wat gehad?”
“Nee.”
“Nou, pak maar.”
“Maar ik heb net...”
“Pak maar.”

Daar valt weinig tegenin te brengen.
Zelfs de scheidsrechter krijgt bij Carla waarschijnlijk nog een extra bitterbal.
Of hij hem nou verdiend heeft of niet.
Ondertussen wordt er gepraat, gelachen en natuurlijk uitgebreid over de wedstrijd gediscussieerd.
“Dat was buitenspel.”
“Was het niet.”
“Was het wel.”
“Volgens mij niet.”
“Jij stond aan de verkeerde kant.”
En ergens midden in die discussie loopt Carla rustig rond.
Koffie.
Bier.
Nootjes.
Bitterballen.
En ondertussen glimlacht ze.
Want volgens mij geniet Carla daar zichtbaar van.
Van de mensen. Van de gesprekken. Van de gezelligheid. Van het feit dat iedereen zich welkom voelt.

En misschien is dat wel precies wat een goede gastvrouw moet doen: zorgen dat mensen zich thuis voelen zonder dat ze merken hoeveel werk het eigenlijk kost.
Dat heeft Carla waarschijnlijk haar hele leven gedaan.
Ook buiten Zuidland.
Tijdens het werkzame leven van Cees woonde en werkte het gezin verschillende keren in andere landen. Carla was daarbij zijn grote steun op de achtergrond. Naast haar gezin en haar twee zonen vond ze ook daar manieren om zich vrijwillig voor anderen in te zetten.
En terug in Nederland ging dat gewoon door.
Onder andere bij de Zonnebloem, waar ze zich jarenlang voor heeft ingezet en, volgens mijn herinnering, zelfs een voorzittersrol heeft vervuld. Op welk niveau precies, durf ik niet met zekerheid te zeggen.
Maar eerlijk gezegd...
dat doet er ook niet zoveel toe.
Want het feit dát ze zich daar zo voor heeft ingezet, zegt genoeg.
Vrijwilligerswerk zit bij Carla niet in haar agenda.
Het zit in haar karakter.
En ook namens V.V. Zuidland heeft ze al jarenlang een bijzondere rol.
Als er binnen de vereniging iets gebeurt, probeert Carla iets te regelen.
Een lid ziek?
Een vrijwilliger in het ziekenhuis?
Iemand die een ongeluk heeft gehad?
Of iemand die gewoon even een steuntje in de rug kan gebruiken?
Als Carla ervan op de hoogte wordt gebracht, gaat haar interne radar aan.
“Daar moeten we iets mee.”
En dan verschijnt er een bloemetje, een fruitmand, een kaartje of een andere kleine attentie namens de club.
“Carla, weet jij dat Piet ziek is?”
“Nee, dat wist ik nog niet.”
“Zal ik het bestuur informeren?”
“Doe maar. Dan regel ik wel iets.”
Geen commissievergadering, beleidsstuk, ingewikkelde procedure.

Gewoon:
weten → regelen → iemand laten weten dat de vereniging aan hem of haar denkt.
En misschien zijn het juist dát soort kleine dingen die mensen onthouden.
Dat bloemetje, die fruitmand een kaartje of een paar vriendelijke woorden namens de club.
“Je hoort erbij. We zijn je niet vergeten.”
En ook daarin zie je precies wie Carla is.
Niet alleen gastvrouw wanneer er zaterdagmiddag gevoetbald wordt, maar iemand die oog heeft voor de mensen achter de vereniging.
Haar jarenlange inzet is uiteindelijk ook beloond met een koninklijke onderscheiding. Enkele jaren geleden werd Carla in de gemeente Nissewaard namens Zijne Majesteit door de burgemeester onderscheiden voor al haar vrijwilligerswerk.
Een dik verdiend lintje.
Al zie ik het gesprek al voor me.
“Carla, je hebt een lintje gekregen.”
“Ja.”
“Ben je er blij mee?”
“Zeker.”
“Waar leg je hem?”
“Dat weet ik nog niet.”
“Mooi.”
“Maar eerst moet ik de bestuurskamer nog klaarzetten.”
Dat is Carla.
Zelfs op een moment waarop ze alle reden heeft om achterover te leunen, denkt ze waarschijnlijk alweer aan wat er morgen moet gebeuren.

En dan is er natuurlijk Cees.
Want die twee horen bij elkaar.
De één bewaakte jarenlang de financiën.
De ander bewaakt tegenwoordig een goed verloop in het sociale netwerk van V.V. Zuidland
En geloof mij...
beide functies zijn belangrijk.
Cees langs de lijn, met zijn verhalen en herinneringen aan Zuidland. Carla in de bestuurskamer, waar ze met flair en warmte zorgt dat iedereen zich welkom voelt.
Een bijzonder stel.
Twee mensen die inmiddels aardig wat jaren op de teller hebben staan, maar nog altijd graag op Groot Nibbeland komen.
En laten we hopen dat we daar nog heel veel jaren van mogen genieten.
Want Zuidland zonder Carla en Cees zou toch een beetje voelen als een bestuurskamer zonder koffie.
Het kan wel...
maar het wordt er beslist niet gezelliger op.

De Waarnemer

08/09/2026

DE WAARNEMER GAAT DE BOEKEN IN…
En dat na nog geen half jaar!

Sinds begin mei 2026 zit De Waarnemer regelmatig ergens op ons complex. Met een notitieboekje, pen en vooral met zijn ogen en oren goed open.
Twee columns per week. Over spelers, trainers, vrijwilligers, supporters en andere kleurrijke figuren die op of rond de voetbalvelden van Zuidland rondlopen.
En blijkbaar zijn dat er nogal wat… Want inmiddels staat er een aardige verzameling verhalen op papier.

Daarom kwam De Waarnemer op een misschien wel lichtelijk eigenwijs idee:
📖 Waarom maken we er eigenlijk geen boek van?
Een echte verzamelbundel van de columns van De Waarnemer.
Geen digitale verzameling ergens diep verborgen op Facebook, waar je na een tijdje eerst drie uur moet scrollen voordat je het verhaal van je favoriete speler terugvindt.
Nee gewoon lekker ouderwets. Een boek. Een mooie A5 paperback van ruim 400 pagina's, gevuld met een flinke verzameling columns uit deze eerste periode van De Waarnemer.
En misschien is dat juist het leuke eraan.
Begin mei de eerste column… En nu al genoeg verhalen om een boek van ruim 400 pagina's mee te vullen.

❤️ EN WE DOEN HET VOORAL OOK EEN BEETJE VOOR DE JEUGD
Want De Waarnemer wil niet alleen schrijven over V.V. Zuidland… Hij wil er ook iets aan teruggeven. Daarom gaat van ieder verkocht exemplaar € 5,00 naar de jeugdafdeling van V.V. Zuidland. ⚽💙
Dus met ieder boek dat over de tafel gaat, gaat er ook een klein stukje van de opbrengst naar de jeugd.
Een boek vol verhalen voor jezelf… en tegelijkertijd iets betekenen voor de jeugd van onze eigen vereniging.
Kijk daar wordt zelfs De Waarnemer een beetje stil van. En dat gebeurt niet iedere dag. 😉
🎁 MISSCHIEN WEL HET LEUKSTE ZUIDLAND-CADEAU VAN DECEMBER

Als er voldoende belangstelling is, willen we de verzamelbundel eind november laten verschijnen.
De verwachte prijs wordt ongeveer € 25,00.
Leuk voor jezelf, een voetballiefhebber, iemand die regelmatig in één van mijn columns voorbij komt. En natuurlijk ook uitermate geschikt voor:
🎅 Pakjesavond – 5 december
🎄 Onder de kerstboom
🎁 Of gewoon omdat je vindt dat je jezelf ook weleens iets mag geven.
Want laten we eerlijk zijn…
je hebt tenslotte niet iedere dag de kans om jezelf cadeau te doen in een boek.
🔎 MAAR… HET BOEK KOMT ER ALLEEN ALS JULLIE DAT WILLEN!

Daarom hebben we jullie hulp nodig.
Bij meer dan 100 voor inschrijvingen komt de verzamelbundel er zeker!
Dus vind je het een leuk idee?
❤️ Geef dan een hartje!
En heb je nu al zoiets van:
“Die wil ik hebben!”
Dan kun je je natuurlijk ook alvast voorinschrijven.
Dat heeft bovendien een klein voordeel.
Iedereen die zich vooraf inschrijft, krijgt zijn of haar exemplaar persoonlijk door De Waarnemer gesigneerd. ✍️ Geen stempel of voorgedrukte handtekening. Gewoon met de hand. Al kan ik bij een groot aantal boeken niet beloven dat mijn handschrift aan het einde nog net zo leesbaar is als aan het begin. 😉
🔎 DUS…
Van de eerste column begin mei naar misschien wel een ruim 400 pagina's tellend boek eind november. Dat is best snel. Maar ja… Als De Waarnemer ergens aan begint, moet je natuurlijk wel blijven opletten.
Voor je het weet staat er een boekenkast vol. 😄
Dus:
❤️ LIKE
✍️ MAAK DIE VOOR INSCHRIJVING GEWOON VIA DEZE LINK OP DE WEBSITE https://www.vvzuidland.nl/893/inschrijving-boek-de-waarnemer/

📖 EN HELP DE WAARNEMER DE BOEKEN IN!
⚽ EN HELP TEGELIJKERTIJD DE JEUGD VAN V.V. ZUIDLAND!
Want misschien ligt er straks met Sinterklaas of Kerstmis ineens een boek op tafel waarvan je denkt:
“Verdorie… daar sta ik ook in!”
En dan is er eigenlijk nog maar één verstandige reactie:
“Waar kan ik er nog eentje bestellen?”
€ 5,00 per verkocht exemplaar voor de jeugd van V.V. Zuidland. 💙⚽
ALLEEN TE KOOP OP GROOT NIBBELAND
De verzamelbundel wordt niet via boekwinkels of andere winkels verkocht.
Het boek is uitsluitend verkrijgbaar bij V.V. Zuidland op Groot Nibbeland.
Dus geen zoektocht langs boekhandels, geen eindeloos zoeken op internet en geen telefoontje naar de plaatselijke Bruna:
“Heeft u toevallig De Waarnemer?”
“Nee meneer, die hebben we niet.”
Logisch ook.
Die staat namelijk gewoon bij ons op de vereniging. 😉
En juist dat maakt deze verzamelbundel misschien nog wel leuker: een boek over de mensen, verhalen en gebeurtenissen rond V.V. Zuidland, dat ook alleen bij onze eigen vereniging verkrijgbaar is.
De verwachte prijs is ongeveer € 25,00 en van ieder verkocht exemplaar schenkt De Waarnemer € 5,00 aan de jeugdafdeling van V.V. Zuidland. ⚽💙
Dus: koop je een boek, dan haal je niet alleen ruim 400 pagina's Waarnemer in huis… je helpt er ook onze jeugd mee.
Dat lijkt mij een prima combinatie.
De Waarnemer 🔎
Ziet meer dan je denkt.
Schrijft wat je leest.
En sinds mei 2026 probeert hij daar ook nog een boek van te maken.
Uiteraard blijf ik doorgaan met het schrijven van de columns!
https://www.vvzuidland.nl/893/inschrijving-boek-de-waarnemer/

07/09/2026

Schoenen waar Verdedigers Nachtmerries van Krijgen 7 september 2026

Soms hoef je als Waarnemer helemaal niet veel moeite te doen.
Je hoeft alleen maar ergens langs de lijn te gaan staan.
Een beetje onopvallend natuurlijk.
Notitieboekje in de tas.
Pen binnen handbereik.
En vooral je oren goed openhouden.
Want langs een voetbalveld worden de mooiste analyses nog altijd gemaakt door mensen die nooit een trainersdiploma hebben gehaald.
Zo hoorde ik tijdens één van de eerste oefenwedstrijden van de voorbereiding iemand achter mij zeggen:
"Wie is die grote vent eigenlijk?"
Zijn buurman keek nauwelijks op van het veld.
"Dat is de nieuwe spits."
Er viel een korte stilte.
Daarna volgde droog:
"Nieuwe spits? Ik dacht eerlijk gezegd dat ze alvast een extra dug-out hadden neergezet."
Ik keek op.
En ik begreep onmiddellijk wat hij bedoelde.
Glenn Weijts is namelijk niet bepaald iemand die ongemerkt een voetbalveld op wandelt.
Hij komt niet binnen.
Hij verschijnt, groot, breed en sterk.
Een imposante kerel waarvan je onbewust even controleert of de cornervlag nog overeind staat.
Maar terwijl ik hem een paar minuten zag bewegen, viel mij iets heel anders op.
Hij liep helemaal niet zoals je zou verwachten.
Integendeel.
Voor iemand met zo'n indrukwekkend postuur beweegt hij verrassend licht.
Bijna sierlijk.
Alsof de natuurkunde die middag besloten had een vrije dag te nemen.
Hij draaide soepel weg.
Versnelde gemakkelijk.
En liet een verdediger tijdens een actie achter met een gezicht alsof hij zojuist zijn autosleutels kwijt was geraakt.
Naast mij klonk het opnieuw.
"Zo... die is sneller dan ik dacht."
Waarop een ander zonder blikken of blozen antwoordde:
"Ja, dat had ik ook niet verwacht. Ik dacht dat hij eerst toestemming moest vragen voordat hij van richting veranderde."
Zelfs Glenn zal er wel later om lachen als zijn teammaten hem er meegaan plagen.
Dat zegt eigenlijk al genoeg.
Want hoe groter de speler...
hoe kleiner soms het ego blijkt te zijn.
En dat is misschien wel zijn grootste kracht.

Glenn komt uit Zwartewaal.
Samen met zijn vriendin Alisa en hun hond woont hij daar met veel plezier.
Een rustige jongen, altijd vriendelijk en goedlachs.
Al schijnt die rust thuis in Zwartewaal af en toe behoorlijk op de proef te worden gesteld.
Glenn heeft namelijk ook nog een mollenprobleem in zijn tuin.
En dat vind ik dan weer prachtig.
Want terwijl deze man rustig naar water trekt om vissen van twee meter te vangen, krijgt hij in zijn eigen achtertuin een beestje van nog geen twintig centimeter niet onder controle.
Ik hoorde iemand vragen:
"Heb je die mol al te pakken?"
Glenn:
"Nee."
"Maar je vist toch op meervallen van twee meter?"
"Ja..."
"En een molletje lukt niet?"
Glenn keek hem even aan.
"Die komt niet boven water."
Kijk...
Daar zit het probleem.
Bij een meerval weet je tenminste waar je ongeveer moet zoeken.
Bij een mol heb je na een kwartier alleen maar een tuin vol bergen en een steeds slechter humeur.
Volgens mij heeft Glenn inmiddels meer gaten in zijn gras dan doelpogingen tijdens een gemiddelde oefenwedstrijd.
En ik zie het al helemaal voor me.
Glenn met een schep in de hand.
"Daar zit-ie!"
Schep erin.
Niks.
"Hier dan!"
Weer niks.
En ergens onder de grond zit die mol waarschijnlijk rustig te lachen.
Misschien is dat wel de enige tegenstander van Glenn die hij voorlopig nog niet onder controle krijgt.

Glenn zelf is niet iemand die de kleedkamer binnenstormt alsof hij de Champions League al drie keer gewonnen heeft.
Nee. Gewoon normaal. En tegenwoordig is dat misschien wel bijzonder genoeg.
Al ontdekte ik al snel dat Glenn naast vriendin, hond en voetbal nog die andere grote liefde heeft.
Vissen.
Nou ja...
vissen...
Dat woord doet eigenlijk geen recht aan wat hij doet.
Toen iemand mij vertelde dat Glenn graag een hengeltje uitgooit, zag ik in gedachten een rustig slootje voor me.
Een klein klapstoeltje, boterham met kaas, klein dobbertje.
Na een uur misschien een voorntje.
Dat beeld kon dezelfde avond linea recta de prullenbak in.
Glenn vist namelijk niet op voorntjes.
Hij vist op wezens waarvan je je serieus afvraagt of ze ooit door Noach zijn meegenomen op de ark.
Meervallen.
En niet van die exemplaren die je even onder je arm meeneemt.
Nee.
Joekels.
Van die vissen waarbij je eerst twijfelt of het werkelijk een vis is of dat Rijkswaterstaat ergens iets kwijt is geraakt.
Ik zag een foto.
Of beter gezegd...
ik dacht eerst dat ik naar een vakantiefoto uit een dierentuin keek.
Tot iemand zei:
"Nee hoor... die heeft Glenn gevangen."
Ik keek nog eens.
Toen keek ik naar Glenn.
En eerlijk gezegd wist ik even niet wie van de twee het zwaarste woog.
Ik hoorde iemand nieuwsgierig vragen:
"Wat hoop je eigenlijk altijd te vangen?"
Glenn haalde zijn schouders op.
"Een mooie meerval."
"Hoe groot dan?"
"Ach..."
zei hij heel ontspannen.
"Twee meter is altijd leuk."
Het bleef even stil.
Daarna zei iemand:
"Twee meter? Dat noem jij leuk?"
"Ja..."
antwoordde Glenn.
"De kleintjes laat ik meestal zwemmen."
Ik weet niet of hij een grap maakte.
Maar ik geloofde hem onmiddellijk.
Eigenlijk lijken vissen en spitsen best veel op elkaar.
Allebei moeten ze geduld hebben.
Het juiste moment kiezen.
Niet te vroeg happen.
En toeslaan zodra de kans zich voordoet.

Dat laatste lijkt Glenn overigens ook op een voetbalveld aardig onder de knie te hebben.
Bij De Zwervers liet hij al zien waar het doel staat.
En tijdens de eerste trainingen en oefenwedstrijden op Groot Nibbeland zag ik direct iets wat iedere supporter graag ziet.
Hij werkt, loopt, sleurt, praat, jaagt en blijft gaan.
Dat zijn misschien niet de dingen waarvoor mensen na afloop op de banken springen.
Maar trainers worden er vaak net zo gelukkig van als van een doelpunt.
En dan zijn er natuurlijk nog zijn schoenen.
Iedere speler heeft zo zijn eigenaardigheden.
De één draagt altijd dezelfde scheenbeschermers.
De ander stapt altijd met zijn rechtervoet eerst het veld op.
Glenn heeft iets met voetbalschoenen.
Niet één paar, niet twee.
Volgens mij kan hij moeiteloos een complete etalage vullen.
Blauwe, rode, rose gele.
Ze zijn zeker opvallend en altijd piekfijn verzorgd.
Ik hoorde een jeugdspeler fluisteren:
"Waarom heeft Glenn zulke felle schoenen?"
Assistent trainer Jeroen Versprille keek even op van de wedstrijd.
"Zodat de keeper straks precies weet waarmee hij gepasseerd is."
Dat vond ik een uitstekende verklaring.
Ik hoorde iemand zeggen:
"Zijn dat nieuwe schoenen?"
"Nee," zei een ander.
"Dat zijn twee vakantiehuisjes van Nike."
Als Glenn zijn schoenen poetst, gebruikt hij waarschijnlijk geen doekje maar een autowasstraat.
En eerlijk gezegd...
op die grote voeten komen ze ook prachtig tot hun recht.
Bij een ander lijken het gewoon voetbalschoenen.
Bij Glenn lijken het bijna sportwagens.
Maar hoe mooi schoenen ook zijn...
uiteindelijk draait het natuurlijk om de man die erin loopt.
En daar heb ik eigenlijk een bijzonder goed gevoel over.
Want in de eerste weken viel mij nog iets op.
Glenn lijkt zich nergens te groot voor te voelen.
Hij maakt een praatje.
Lacht mee.
Zoekt de gezelligheid op.
Blijft na afloop nog even hangen.
Dat klinkt misschien heel gewoon.
Maar juist dat soort jongens worden vaak het snelst onderdeel van een vereniging.
Glenn beseft goed dat een club niet bestaat alleen uit negentig minuten voetbal.
Een club leeft ook in de kantine, op het terras of tijdens een barbecue en aan een tafel waar de derde helft soms langer duurt dan de tweede.
Ik kreeg steeds meer het gevoel dat Glenn zich hier verrassend snel thuis voelde.
Alsof hij hier al jaren rondloopt.
En dat is misschien wel de mooiste constatering die je over een nieuwkomer kunt maken.
Nu rest eigenlijk nog maar één wens.
Dat andere clubs voorlopig hun hengels lekker thuislaten.
Want sommige vissen moet je helemaal niet proberen te vangen.
Die moet je koesteren.

Ik hoop daarom dat Glenn de komende jaren nog heel vaak zijn bijzondere schoenen richting de middenstip mag laten wandelen.
Dat hij verdedigers hoofdpijn blijft bezorgen.
En hij vooral doelpunten blijft maken.
En vaak na afloop nog net zo ontspannen over zijn volgende visavontuur vertelt als over zijn laatste wedstrijd.
Want volgens mij heeft Zuidland deze zomer niet zomaar een nieuwe spits binnengehaald.
Nee...
ik heb sterk het vermoeden...
dat we misschien wel de mooiste vangst van het hele seizoen hebben gedaan.
Uiteindelijk lijken voetbal en vissen misschien meer op elkaar dan je denkt.
Je hebt geduld nodig.
Timing.
De juiste plek kiezen.
Soms uren wachten op één kans.
En als die kans eindelijk komt...
Dan moet je toeslaan.
En mocht Glenn dit seizoen naast doelpunten en grote meervallen ook nog eindelijk die mol weten te vangen, dan kunnen we wat mij betreft spreken van een uiterst geslaagd seizoen.

De Waarnemer

06/09/2026

06/09/2026

Zuidland boekt knap resultaat

Zuidland heeft zich knap weten te herpakken van het onnodige beker verlies vorige week tegen Binnenmaas, waarin een 2-0 voorsprong onnodig verspeeld werd en men met een 3-2 nederlaag huiswaarts moest keren. Tegen 1e klasser Spartaan’20 wist de ploeg van Tom den Boer zich knap te herstellen en hielden de mannen zich nu 90 minuten lang aan hun taak. In de eerste helft kon Robin van Buuren net niet het beslissende tikje geven uit een pass van Marcel van den Berg en schoot Glenn Weijts een bal weliswaar tussen de p***n, maar verdween deze jammerlijk over het doel. Aan de andere kant kwam Spartaan’20 ook dichtbij een doelpunt, maar toonde Roy de Ruiter zich een uiterst bekwame doelman. In deel 2 nam Zuidland via Glenn Weijts de leiding, maar arbiter van Lith die eerst resoluut naar het midden wees, kwam op aandringen van de assistent scheidsrechter terug op zijn beslissing. Het commentaar dat aanvoerder Marcel van den Berg hierop gaf, leverde hem een gele kaart en een tijdstraf van 10 minuten op. Tom den Boer bracht daarna Patrick van Sintmaartensdijk, Fabian van Benthem en Steven van Tilburg in. Het trio invallers kon terugkijken op een prima invalbeurt. Van Tilburg ontpopte zich uiteindelijk tot matchwinnaar, door een afvallende bal beheerst in de hoek te plaatsen. Zuidland neemt het volgende week thuis op tegen 1e klasser SHO. Bij een overwinning kunnen de kobaltblauwen zich nog plaatsen voor de volgende bekerronde.

Foto's van Ben van Bloppoel

03/09/2026

Vluchten voor de lunch 3 september 2026

Er zijn vrijwilligers die op een voetbalvereniging rondlopen en er zijn vrijwilligers die zo vergroeid raken met de club dat je je oprecht afvraagt of ze misschien ergens achter de kantine een eigen postadres hebben. Bij V.V. Zuidland behoren Jean-Pierre Mortier en Rob van Wijgerden zonder enige twijfel tot die laatste categorie.
Twee mannen die op het eerste gezicht weinig gemeen lijken te hebben, maar die samen een duo vormen waar menig cabaretier nog een puntje aan kan zu**en.
De één komt uit Vlaanderen en beschikt over een accent dat zelfs een simpele mededeling over een lekke kruiwagen laat klinken alsof het de opening van een epische roman betreft.
De ander is wedstrijd- en scheidsrechters coördinator van de lagere elftallen, lid van verdienste sinds 2023 en iemand die zelfs een afgelasting nog met zoveel enthousiasme kan brengen dat je bijna zin krijgt om alsnog te gaan voetballen.
Wie op zaterdagmorgen vroeg op het sportpark arriveert, heeft een redelijke kans Jean-Pierre al tegen te komen.
Vaak verschijnt hij dan op zijn opvallende e-scooter.
Niet zomaar een e-scooter.
Nee.
Een apparaat met banden zo breed dat je er vermoedelijk ook een kleine tractor mee uit de modder kunt trekken.
Als hij het terrein oprijdt, lijkt het soms alsof er een verkenningsvoertuig van een speciale eenheid arriveert.
"Goedemorgen, Jean-Pierre!"
"Moi'n vriend, alles goed?"
En meteen verschijnt die bekende glimlach.
Die pretogen.
Altijd aanwezig.
Vierentwintig uur per dag.
Zeven dagen per week.
Ik vermoed zelfs dat ze nog lachen wanneer hij slaapt.
Jean-Pierre is al jarenlang een vertrouwd gezicht op Zuidland.

Door de jaren heen verzorgde hij talloze teams. Spelers kwamen geblesseerd binnen en verlieten de verzorgingskamer vaak weer alsof ze een spirituele ervaring hadden meegemaakt.
Dat is best bijzonder.
Vooral als je bedenkt dat Jean-Pierre handen heeft ter grootte van gemiddelde sneeuwschuivers.
Kolenschoppen.
Anders kan ik ze niet omschrijven.
Wanneer hij zijn handen op een kuitspier legt, verdwijnt die kuitspier ongeveer volledig uit het zicht.
Toch schuilt er iets wonderlijks in die Vlaamse vingers.
Ze kunnen kneden, masseren, strekken, drukken en blijkbaar ook genezen.
Tenminste, dat idee leeft binnen de club.
Want ik kan mij niet herinneren ooit iemand serieus te hebben horen klagen nadat hij door Jean-Pierre behandeld was.
Af en toe kwam er wel eens een geluid uit de verzorgingskamer.
Een licht kreetje.
Een kleine schreeuw.
Soms een geluid waarvan je dacht dat er binnen een wild dier werd gevangen.
Maar daarna kwam dezelfde speler meestal glimlachend weer naar buiten.
"En?" vroeg iemand dan.
"Ja... het deed even pijn."
"Maar?"
"Ik denk dat ik weer kan spelen."
"Wat heeft hij gedaan?"
"Geen idee."
"Nee?"
"Volgens mij heeft hij één keer gekeken en daarna wist mijn hamstring zelf al dat hij beter moest worden."
De verzorgingskamer tussen de tribune en kleedkamer één heeft in de loop der jaren heel wat wonderen gezien.
Of in ieder geval dingen die daar sterk op leken.
Maar waar Jean-Pierre op zaterdag vaak de medische kant bewaakt, bevindt Rob van Wijgerden zich meestal in de commissiekamer.
Daar regeert hij met een combinatie van vriendelijkheid, enthousiasme en organisatievermogen.
Een zeldzame combinatie.
Want laten we eerlijk zijn.
Er zijn mensen die goed kunnen organiseren.
En er zijn mensen die gezellig zijn.
Maar degene die beide eigenschappen tegelijk bezitten, zijn schaars.

Rob is er zo één.
Volkomen terecht.
Want wie ooit heeft geprobeerd om scheidsrechters, wedstrijdprogramma's, veldindelingen en tientallen vrijwilligers op één zaterdag in goede banen te leiden, weet dat daar soms meer diplomatie voor nodig is dan bij internationale vredesonderhandelingen.
Toch blijft Rob opvallend ontspannen.
Althans...
Tot een uur of één.
Want dan begint een ritueel dat inmiddels tot het cultureel erfgoed van Zuidland gerekend mag worden.
De lunch.
En die lunch wordt nog gezelliger wanneer Jean-Pierre zich in de commissiekamer meldt.
Dan begint het.
Verhalen.
Anekdotes.
Herinneringen.
Plagerijtjes.
Verhalen uit Vlaanderen, uit Zuidland, waarvan niemand precies weet of ze waar zijn.
Maar dat doet er niet toe.
Ze zijn goed verteld.
Dat is belangrijker.
Ik heb er ooit eens een tijdje bij gezeten.
Jean-Pierre vertelde over een gebeurtenis uit zijn jeugd.
Rob onderbrak hem.
"Dat verhaal wordt elk jaar langer."
Jean-Pierre keek hem verontwaardigd aan.
"Nee jongen, ik herinner mij gewoon meer details."
"Vorige keer was er één hond."
"Ja."
"Nu zijn het er drie."
"Die andere twee stonden iets verderop."
Waarop beide heren in lachen uitbarstten.
En de rest van de kamer automatisch meelachte.
Want dat gebeurt.
Hun plezier werkt aanstekelijk.
Soms gaat het een half uur niet over voetbal.
Dan gaat het over vakanties, auto's, oude collega's, rare buren of over een kennis van een kennis die ooit geprobeerd heeft een caravan achteruit een camping op te rijden.
Het onderwerp maakt niet uit.
De gezelligheid wel.

Maar dan.
Rond één uur.
Begint het gevaarlijke gedeelte van de dag.
De lunch wordt gehaald.
Patat, pindasaus, mayonaise, uitjes, broodjes Mexicano, nog meer pindasaus en uiteraard een koolzuurhoudend drankje.
Want dat hoort erbij.
"Dat helpt tegen de dorst," zegt Rob.
"En tegen het boeren," zegt Jean-Pierre.
"Dat ook."
Het eerste kwartier lijkt alles nog normaal.
De heren eten tevreden.
Praten rustig verder.
Niets aan de hand.
Maar langzaam begint de atmosfeer te veranderen.
Letterlijk.
De geur ontwikkelt zich.
Voorzichtig eerst.
Daarna steeds nadrukkelijker.
Je ziet bezoekers ongemerkt naar de deur kijken.
Niet omdat ze weg willen.
Maar omdat hun lichaam automatisch op zoek gaat naar een vluchtweg.
Een jonge vrijwilliger kwam ooit binnen.
Bleef drie minuten staan.
En verdween vervolgens weer.
"Waar ga jij heen?" vroeg Rob.
"Naar buiten."
"Waarom?"
"Even frisse lucht."
Jean-Pierre keek hem lachend aan.
"Zo erg kan het toch niet zijn?"
De jongen dacht even na.
"Ik wil geen risico nemen."
Zelf heb ik ook geleerd dat het verstandig is om rond die tijd geen langdurige vergaderingen in de commissiekamer te plannen.
Niet uit angst.
Maar uit zelfbescherming.
Want de combinatie van Mexicano, pindasaus, uitjes en koolzuurhoudende drankjes blijkt een natuurkracht die zelfs de KNVB niet kan reguleren.
Toch is het mooiste misschien wel dat deze lunchpauzes precies laten zien wie Rob en Jean-Pierre zijn.
Geen mannen die zichzelf belangrijk vinden.
Mensen die niet op de voorgrond hoeven.
Twee gasten die geen erkenning zoeken.
Gewoon clubmensen.
Vrijwilligers.
Mensen die hun tijd geven omdat ze van de vereniging houden.
Omdat ze het leuk vinden.
Omdat ze genieten van de contacten.
Verhalen, mensen, gezelligheid en van een broodje Mexicano met veel te veel pindasaus.

Wanneer ik over het sportpark loop en Jean-Pierre op zijn brede e-scooter zie aankomen, of Rob weer druk zie regelen wie waar moet fluiten, dan denk ik vaak hetzelfde.
Voetbalverenigingen draaien natuurlijk op spelers.
Maar ze leven dankzij mensen als deze.
Twee mensen die niet in de schijnwerpers staan.
Mannen die geen doelpunten maken.
Jongens die geen bekers omhooghouden.
Maar zonder wie het hele bouwwerk langzaam zou instorten.
Daarom hoop ik dat Jean-Pierre nog jarenlang zijn wonderhanden laat wapperen.
Dat Rob nog jarenlang wedstrijden blijft coördineren.
Dat hun verhalen nog jarenlang door de commissiekamer blijven galmen.
En dat ik nog heel vaak rond één uur 's middags noodgedwongen naar buiten moet vluchten.
Niet omdat ik weg wil.
Maar omdat frisse lucht soms de enige verdediging is tegen twee clubiconen die zichtbaar genieten van een patatje pindasaus, een broodje Mexicano en het leven op Zuidland.
Als dát de prijs is voor zulke vrijwilligers, dan betaal ik die met liefde. Zelfs al doe ik dat het liefst buiten, met een stevige tegenwind.
De Waarnemer