26/08/2026
Soms loop je door de foto’s van de afgelopen jaren en besef je ineens hoeveel er eigenlijk is gebeurd.
Jarenlang leefde ik in een soort roes. Doorgaan, behandelen, werken, zorgen, sterk zijn… en vooral niet te veel stilstaan. Nu de rust langzaam begint te komen, merk ik dat ik alles steeds meer ga beleven en verwerken.
Mijn selfielijst op mijn telefoon vertelt eigenlijk mijn verhaal. 📱
Foto voor foto zie ik mezelf veranderen. Het is confronterend om terug te kijken, maar tegelijkertijd ben ik ook ontzettend trots. Trots dat ik hier sta. Trots op wat mijn lichaam allemaal heeft doorstaan. ❤️
Langzaam begin ik mezelf weer te herkennen in de spiegel. Maar mijn lichaam en ik zijn ontzettend veranderd. De dagelijkse pijn is er. Soms voelt het alsof ik een gevecht moet voeren met mijn eigen lichaam, terwijl ik er juist mee moet samenwerken.
En toch… het lukt.
Elke dag weer. 💪🏼
Ik ben dankbaar dat ik nog jong en fit ben. Want leven met de gevolgen van kanker en alle behandelingen is topsport. Je moet opnieuw leren luisteren naar je lichaam, je grenzen ontdekken, werken, zorgen, leven en ondertussen omgaan met alles wat er veranderd is.
Ik heb ontzettend veel respect voor iedereen die leeft met de gevolgen van kanker en behandelingen. En misschien nog wel extra voor de mensen die dit op latere leeftijd moeten doorstaan. ❤️
Lieve mede-lotgenoten… jullie zijn kanjers. Bikkels. Doorzetters.
Maar bovenal: topsporters. 🫶🏼
We hoeven niet iedere dag sterk te zijn. Het feit dat we er zijn en iedere dag opnieuw proberen, is al ontzettend veel waard. ❤️