14/06/2024
Naast coaching vind ik het leuk om gastlessen te geven en met leerlingen van de basisschool en middelbare school in gesprek te gaan over thema’s als: inclusie, diversiteit, respect en discriminatie. Tijdens het voorstelrondje tijdens deze gastlessen vertel ik wie ik ben, hoe oud ik ben, in welk land ik ben geboren en wat ik leuk vind om te doen. “Juf, bent u moeder?” vroeg een meisje, nadat ik mij had voorgesteld. “Nee, ik ben geen moeder”, antwoordde ik, waarna ik verder ging met de les. Het meisje zag je gefronst naar mij kijken en na 5 minuten stelde ze nog een vraag: “Maar juf, u bent al 33 jaar en nog geen moeder. Hoe kan dat?” 🤔
Na de les kwam de begeleider naar me toe en vertelde, dat ze het moedig vond dat ik me staande had gehouden na deze vraag. Zij ervaarde deze vraag als heftig, direct en ongepast. Ik legde aan haar uit dat ik die vraag helemaal niet zoals haar heb ervaren.
Het gaat namelijk om het wisselen van een perspectief. 🔁 Om de ander beter te begrijpen kunnen we onze perspectivistische lenigheid trainen: veranderen van ons eigen perspectief naar andere perspectieven. Een beetje flexibel zijn in ons denken. Ons afvragen: Waar komt deze vraag vandaan? Waar baseert ze dat op? Wat zit hier achter? Ik kan mij goed voorstellen dat in sommige culturen 33 jaar écht heel oud is. En dat het wellicht raar is dat een vrouw dan nog geen moeder is. Wellicht krijgt dit meisje deze overtuigingen ook mee vanuit huis. Of ziet dit meisje niets anders om haar heen, dan dat vrouwen ‘jong’ moeder worden.
Ik denk dat dit precies een mooi voorbeeld is van elkaar wíllen begrijpen, ongeacht of we het eens zijn met elkaar. Zij met een oprechte vraag en ik met mijn flexibele denken.
Oh en ik heb haar natuurlijk wel verteld dat er momenteel een baby in mijn buik groeit 😉
