29/03/2025
Normaal gesproken is de uitreiking van een Koninklijke onderscheiding een feestelijk moment. Vandaag was dat heel anders. Voor het eerst heb ik een onderscheiding postuum moeten uitreiken.
Voor de zomervakantie vorig jaar werd voor Cees Akkermans een Koninklijke Onderscheiding aangevraagd. In juli kwamen de eerste steunbetuigingen al binnen en uiteindelijk is op 10 december het Koninklijk Besluit getekend om Cees te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. Cees mocht dit helaas zelf niet meer meemaken. Op 30 december overleed hij onverwachts.
In het bijzijn van zijn kinderen, kleinkinderen en de aanvraagster heb ik ‘het lintje’ mogen overhandigen aan zijn vrouw. Een emotioneel moment.
Cees startte in 1971 als bestuurslid van en vrijwilliger bij de Rooms Katholieke Immanuelparochie in Zevenbergen. Hij was verantwoordelijk voor het onderhoud van de gebouwen, fungeerde als koster, ging voor in de vieringen en maakte deel uit van de technische commissie. Hij deed dat tot het moment van de benoeming nog steeds.
Van 1978 tot 1995 was hij bovendien vrijwilliger bij de Hockey Club Zevenbergen. Hij trainde diverse elftallen, maakte ook hier deel uit van de technische commissie en was lid van de scheidsrechterscommissie.
Vanaf 1991 tot het moment van benoeming was hij actief voor de Katholieke Bond voor Ouderen waar hij diverse functies bekleedde: voorzitter, penningmeester, secretaris. Hij regelde het grootste deel van de bestuurlijke zaken, waaronder de programmering en de informatievoorziening.
Enkele citaten over Cees Akkermans uit de ondersteunende brieven:
‘Voorwaar een bezige man die de KBO draagt en waarmee hij onmisbaar is voor velen en voor al zijn inspanning voor de andere mens echt een lintje verdiend.’
‘Hij heeft met zijn hockeykennis een fundamentele rol gespeeld in de opbouw van de club. Dankzij de inzet van Cees is onze vereniging geworden wat het nu is en hiervoor zijn wij hem eeuwig dankbaar’.
’De heer Akkermans heeft er in de afgelopen ruim vijftig jaar blijk van gegeven in de parochiegemeenschap, alsmede ook in de hele Zevenbergse gemeenschap een verbindende en dragende persoonlijkheid te zijn, die de waardering van een koninklijke onderscheiding zonder meer verdiend.’
Hoewel alle mooie woorden en de onderscheiding het gemis nooit kunnen verzachten, hoop ik dat ze toch een stukje troost kunnen bieden aan de nabestaanden. Ik hoop ook dat de uitreiking van de onderscheiding een toevoeging kan zijn aan de mooie herinneringen aan Cees Akkermans.
