18/05/2026
VAN DE HAK OP DE…
…op de bank. Want dat is waar ik belandde nadat ik jarenlang op mooie, hoge hakken gedanst had. Dit stukje is voor alle vrouwen die op hakken dansen en voor iedereen die wil weten wat die prachtige danshakjes aanrichten.
DANS JIJ OOK OP HAKKEN?
Eindelijk kwam mij vandaag dit artikel* onder ogen over de (lange termijn) gevolgen van het dragen van hakken. Een artikel dat ik graag eerder had gelezen…toen mijn voeten nog perfect en sterk waren. Dit schijf ik voor al die mooie, leuke dames die op hakken dansen.
DANSPANTOFFELS
Trots was ik, dat ik hele avonden rondliep en danste op mijn rode hakjes, mijn favoriete paar. Ik noemde ze zelfs mijn ‘danspantoffeltjes’. Mijn hele lichaam had zich onbewust perfect aangepast aan de hakjes: enkels licht naar voren gekanteld, knieën licht gebogen, onderrug gekanteld om in evenwicht te blijven: alles in mijn lijf paste zich ongemerkt(!) aan de voethouding in mijn “pantoffel-hakjes” aan. Met een grote smile zwierde ik over de dansvloer, gleed elegant naar de bar en stapte na een dorstlesser kordaat weer terug de dansvloer op.
MAAR TOCH…
Aan het eind van de avond ging ik vol adrenaline en blij naar huis. Het was weer een mooie avond. Maar…
Vaak wanneer ik ging dansen, hoopte ik stiekem dat ik met iemand mee kon rijden. Niet omdat ik zelf niet kon rijden, maar omdat terug naar huis mijn voeten steevast pijn deden. En oh, wat was ik dáár moe van.
ONEERLIJK
Totdat ik besefte dat ik zelden een man hoorde klagen over pijnlijke voeten. De ene man danste op oude, afgetrapte tennisschoenen (“want die zitten beter dan mijn nieuwe”), dan andere danste op professionele danssneakers (plat, comfortabel, dempende zolen). Mannen houden zich niet zo bezig met mooie schoenen.
Als je het eenmaal ziet, kun je het niet meer negeren: mannen lopen relaxter naar huis na een avond dansen.
Ik vroeg me af: Hoe oneerlijk was dat eigenlijk? En wie zorgde voor die oneerlijke verhouding? Deed ik dat niet zelf? Tenslotte was ik zelf degene die hakken aantrok, niemand had me dat opgedragen. Hooguit was er die sociale druk.
NOODKREET
Lang verhaal kort: De afgelopen jaren drongen mijn voeten zich aan me op met een noodkreet. Ze riepen duidelijk: WIJ ZIJN KLAAR MET JOU! We dansen niet meer naar jouw pi**en!
Zoek het maar uit, wij haken af.
De ooit zo mooie, sterke voeten waren burn-out, moe en versleten. Nu dwongen ze me om eens in de spiegel te kijken: wie doet jou dit aan? En het enige juiste antwoord was: IK.
Niet alleen was het tijd om noodgedwongen te stoppen met dansen en lesgeven, maar vooral was het hoog tijd om mezelf eens onder ogen te zien: waarom had ik zo slecht gezorgd voor de lichaamsdelen die mij over de dansvloer hadden gedragen?
NIET IN MIJN KRACHT
Het besef drong bovendien door dat een dame op hakken niet in haar kracht kan staan. Ze danst mooi, maar dat is uiterlijk vertoon. Van binnen huilt ze. Ook ik lachte door de pijn heen, begreep bovendien niet waarom mijn benen pijn deden, mijn knie zeurde en mijn heup smeekte. Ik was niet geaard.
En als klap op de vuurpijl meldde zich een beginnende Hallux Valgus (gewrichtontsteking). Logisch, achteraf gezien.
TWEE JAAR TRAINEN
In 2024 wist ik dat ik moest stoppen.
Vandaag, 2026, weet ik dat ik door kan. Hoera!
Mijn hakken hangen inmiddels al een tijd aan de wilgen, platte danssneakers zijn mijn standaard uitrusting. Op de dansvloer ben ik geaard, in mijn kracht.
En ja: minder elegant, maar wel in mijn kracht. Dagelijkse krachttraining voor mijn voeten heeft de schade voor een groot deel hersteld. Wat volgens de podoloog en fysiotherapeut verloren was, heb ik met doorzettingsvermogen zelf teruggevonden**. Want die dansers-mentaliteit geldt niet alleen bij het trainen en aanleren van pasjes en bewegingen, maar ook voor het trainen van mijn voeten, zij die me dragen.
Hak die knoop door: draag nooit meer een hak en vind jouw ware kracht op de dansvloer!
*Geïnspireerd op het artikel in Epoch Times d.d. 16-05-2026 “What years in high heels does to your body”.
**Vraag naar de oefeningen en herstel ook jouw voeten!
