Change Your Script

19/05/2022

10/02/2022

SCRIPTPOST: ZAND IN JE OGEN

Laatst liep ik in de regen over een markt in Amsterdam. Voor mij lopen een moeder met haar dochtertje hand in hand. Tussen de kramen door komt een man tevoorschijn. Hij heeft het duidelijk niet makkelijk. In zijn jas zitten scheuren en hij heeft een treurige blik. Hij spreekt de moeder en het meisje aan. Met een zachte stem vraagt hij of zij wat geld voor hem hebben voor de daklozenopvang ’s avonds. Ze knikken en geven hem wat kleingeld. De man bedankt nederig en een ieder loopt verder. Iets later fiets ik terug naar huis en word ik ingehaald door een brommer. De bestuurder is aan het bellen. Het blijkt de man met de scheuren in zijn jas. Met aan zijn stuur een gevulde tas van de poelier. En ik moest denken aan een prachtige vertelling die ik ooit hoorde.

Ergens in een warm Arabisch land loopt een meisje met haar moeder over de markt. De zon brandt fel in de strak blauwe lucht en er waait een warme woestijnwind over de marktplaats. Ze naderen een kraam waar een oudere vrouw kippen aan het slachten is. Het meisje stopt en kijkt met grote geschrokken ogen naar wat de vrouw aan het doen is. Op dat moment, blaast de woestijnwind wat harder. Wat van het fijne woestijnzand waait in de ogen van de oude vrouw, net op het moment dat ze een kip wil slachten. De ogen van de oude vrouw beginnen te tranen door het zand, terwijl ze haar werk hervat. Het meisje trekt aan de arm van haar moeder, wijst naar de oude vrouw en zegt:” Zie je Mamma- die mevrouw vindt het ook erg wat ze doet, want ze moet huilen.” Haar moeder buigt naar het meisje toe en zegt: “Je moet niet naar haar ogen kijken, maar naar haar handen.”

Een mooie les is hier te leren. Maar al te vaak laten we onszelf verblinden doordat we zien wat we het liefste willen zien. We laten ons dan dus afleiden van wat er werkelijk gebeurt. Dagelijks zie je dit terug in werk, relaties, vriendschappen en sociale omgevingen. De kunst is dus om te kijken naar wat je denkt te zien en naar wat er werkelijk aan de hand is. Eigen verwachtingen, vooroordelen, invullingen kunnen dat wat je ziet kleuren. Maar wanneer je afstand neemt en niet focust maar uitzoomt, zie je vaak hoe het echt zit. Of dat nou ergens op een woestijnmarkt is of op een markt in Amsterdam.

13/01/2022

“Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” Of wat dacht je van: “Wees jij maar de verstandigste”? Veel van ons herkennen dit soort zinnen wel. Vroeger, toen we kind waren kregen we goedbedoelde adviezen van onze ouders en docenten. Deze zinnen hebben ons (zonder dat we het wisten) vaak een levensbepalende richting gegeven. Want als kind vertaal je dit soort zinnen voor jezelf. “Als ik de verstandigste moet zijn, kan ik maar beter niet voor mezelf opkomen in een ruzie”. Dat heet een scriptbesluit. Het gedrag dat hier uit voortvloeit kan dan bijvoorbeeld ‘conflictvermijding’ zijn. Of niet goed voor jezelf durven/kunnen opkomen. Dergelijke besluiten reizen vaak lang met ons mee. Zelfs zolang dat we daar ook in ons volwassen bestaan (onbewust) nog steeds naar leven (ons naar schikken).
Maar, dient dat besluit van vroeger je eigenlijk nog wel? Of, merk je eigenlijk dat zo’n script je eigenlijk in de weg zit in je werk, relatie of sociale leven? Interessant om dat eens voor jezelf na te gaan. Welke zinnen herinner jij je van vroeger? En welke rol speelt dat vandaag de dag nog in jouw leven? Weet, dat je dergelijke besluiten van vroeger altijd kunt veranderen. Door bijv. de overtuigingen die er aan ten grondslag liggen te onderzoeken en aan te pakken. Maar ook door bepaalde gedragingen te leren herkennen en je gedrag te gaan veranderen. Interesse om je script te gaan herschrijven? Ik kijk en reis graag met je mee. Stuur een berichtje naar [email protected] of stuur een pm via messenger of what’s app.