24/06/2026
Onderstaand een mooi verhaal opgesteld door ons lid Merel hoe een 3D wedstrijd wordt beleeft. Veel plezier met lezen.
3D-wedstrijd ‘Fort Erfprins’ – Den Helder, 7 juni 2026
Op 7 juni 2026 ging om 06:40 mijn wekker; het was tijd voor de 3D-wedstrijd ‘Fort Erfprins’ in Den Helder. Ik checkte of ik alles bij me had: mijn waterfles, broodjes en paspoort (de wedstrijd vond plaats op een militaire basis, dus identificatie was verplicht). Mijn boog en pijlen waren al bij degene met wie ik meerreed, dus ik hoefde alleen mijn tab en armbeschermer mee te nemen.
De Saense werd dit jaar vertegenwoordigd door een klein groepje schutters, waaronder Kathleen en ik (Merel). Het was tot de dag zelf spannend wat het weer zou doen. Voor de zekerheid trok ik een regenjas aan – en inderdaad, in de ochtend regende het. Naarmate we Den Helder naderden, klaarde de lucht echter langzaam op. Tegen de tijd dat we begonnen met schieten, was het droog, maar wél nog flink winderig.
We waren ruim op tijd aanwezig, maar de poort was nog niet open. Even was er angst dat de wedstrijd misschien was afgelast of dat men ons vergeten was, maar ruim twintig minuten later ging de poort gelukkig toch open en konden we ons aanmelden.
Persoonlijk vind ik het prettig dat je jezelf op een baan kunt inschrijven. Dit was mijn tweede keer dat ik aan deze wedstrijd meedeed en deze keer zat ik in een groep die beter bij mij paste. De vorige keer zat ik in een groep waar minder vaak gemist werd, wat soms voor frustratie zorgde wanneer ik mijn pijlen moest zoeken. Deze keer was de sfeer ontspannen en hielp iedereen elkaar bij het zoeken. De meeste pijlen werden dan ook teruggevonden.
Toch ben ik zelf één pijl kwijtgeraakt: die schoot iets te hoog en raakte verstrikt in de takken. Ondanks de opvallende oranje veren was hij niet meer te vinden. Bij buitenwedstrijden is het daarnaast belangrijk om goed op te letten tijdens het lopen naar het doel; helaas is er ook een pijl gesneuveld omdat iemand erop ging staan.
Het terrein van de marinekazerne in Den Helder vond ik een prachtige locatie, vooral door de afwisseling in landschap. Zo moesten we duinen beklimmen, soms met behulp van een touw omdat het gras lang en glad was. Naar beneden gaan was soms zelfs makkelijker glijdend, waarbij je je boog alvast beneden liet aannemen. Met mijn longbow was dat gelukkig goed te doen.
Naast de duinen liepen we ook langs verlaten ogende bunkers, waar onverwachts een 3D-dier in het halfdonker kon staan – of zelfs een grote spin in een web hing. Het terrein bevatte ook veel gebouwen en trappen. Zo moesten we vanaf een trap op een gans schieten, wat ik zelf best lastig vond. Ik moest mijn boog voorzichtig over de reling hangen en gecontroleerd uittrekken om geen terugslag tegen het metaal te krijgen. Toen het me toch lukte om raak te schieten, was de blijdschap groot!
Wat betreft het weer: mijn regenjas bleek uiteindelijk niet nodig. Wel had ik deze keer een pet meegenomen om mijn hoofdhuid te beschermen, nadat ik de vorige keer was verbrand. Toch had ik ook zonnebrand moeten gebruiken, want aan het eind van de middag, toen de zon doorbrak, zijn mijn oren alsnog verbrand. De wind bleef de hele dag aanwezig. Tussen de bunkers viel dat mee, maar op de duinen en bij lange afstanden had het duidelijk invloed.
Afhankelijk van de windrichting hadden sommige schutters er meer last van dan anderen. Soms waaide de wind je pijl zelfs van de boog, terwijl hij in andere gevallen juist in je voordeel kon werken en een minder goed schot alsnog richting het doel kon sturen.
Bij een 3D-wedstrijd schiet je op dieren van schuimrubber, waarbij je punten kunt verdienen op verschillende manieren. Meestal mag je maximaal drie pijlen gebruiken, en hoe minder pijlen je nodig hebt, hoe meer punten je krijgt. Waar je raakt is ook belangrijk: veel doelen hebben een ‘killzone’, meestal rond het hart of de longen. De rest telt als ‘hit’. Een ‘kill’ levert meer punten op dan een ‘hit’, maar een eerste ‘hit’ is weer meer waard dan een derde ‘kill’, omdat je minder pijlen hebt gebruikt.
Daarnaast zijn er speciale doelen, zoals een ‘huntersdoel’ (één pijl) en een ‘waaierdoel’ (meerdere dieren, één pijl per dier).
Sommige doelen geven zelfs minpunten, wat deze wedstrijd extra leuk maakte. Zo stond er een bizon met een kalfje: de bizon leverde pluspunten op, maar het kalfje minpunten. Ook bij een waaierdoel met everzwijnen gaven de kleintjes minpunten.
Die variatie in doelen en afstanden maakt een 3D-wedstrijd voor mij juist zo leuk.
Na afloop leverde iedereen zijn scorebriefje in en was het wachten op de uitslag. Inmiddels was het prachtig weer geworden en de wachttijd viel mee. Er waren verschillende categorieën (jeugd, dames en heren, en naar type boog).
Uiteindelijk bleek ons groepje succesvol: er werden meerdere medailles behaald, waaronder voor mij een mooie derde plaats.
Merel Sijm
