21/10/2024
Wrakduik - Onbekend wrak 4730 - Vrijdag 18 oktober 2024
Wie gaat er mee vrijdag? Daarna een klein ingezoomd plaatje van de zeekaart met alleen een 20 en een kleine 3. Een onbekend wrak. Godzijdank, ik kan dit keer. Geweldig een wrak waarvan we nog niet weten wat het is. 203 meter diep wordt al gegrapt. Maar behalve de diepte (20.3 m) weten we vrijwel niks.
Mijn dag begint al goed, vergeten om mijn automatensetje op te halen bij een collega. Hijgend haal ik 9u30 op de kade. Ik heb geluk, de Murene is vertraagd door dikke mist. Theo, Erik, Ruud, Wendy, Stefan en Jesse komen net over half 10 aangevaren. Tobias, Peter, Robert, Sydney en ik stappen aan boord in IJmuiden. We hebben haast en betekend voor de Murene een tandje bijzetten om de kentering op tijd te halen.
We zijn vlot door de sluis. Maar als we de pier van IJmuiden verlaten worden we heel snel ingehaald en gesandwiched door twee politiebootjes. Controle. B***n, want geen tijd, anders missen we de duik. Gelukkig kunnen we doorjakkeren. Douane klets wat, iedereen z'n rijbewijs laten zien aan de marechaussee. Peter maakt van de gelegenheid gebruik om indruk te maken bij zn nieuwe collega's. Geen alcohol en drank gevonden en de administratie is op orde. We jakkeren lekker door en de politie is verdwenen zo snel als dat ze ons kwamen inhalen.
Onder het genot van de hotdogs van Theo, wordt er flink gespeculeerd over wat we kunnen vinden. 17e eeuwse wrakken; waarschijnlijk een mijnenveger. Of toch een Engelse duikboot die in de tweede wereld oorlog via een heroïsche ontsnapping in Estland uit de handen van de Duitsers is gebleven, via Noorwegen, uiteindelijk op een engels mijenveld is gelopen. Zeemijnen .. yeah.. mentaal note, overal afblijven dus.
We zijn er, en het wrak is groot op de scanner. Heel groot geschat 60 meter. In de verte vaart boomkor kotter met zn netten uit. Ik fantaseer erover dat ik zo'n net terecht kom. Bah.. Vastmaak team 1, gaat naar beneden, Peter en Jesse, zoeken de 30 minuten vergeefs naar het wrak. B***n. Nog ongeveer 30 minuten voordat de kentering over is. Robert en Stefan nemen het over en vinden het wrak vrijwel direct. Het duurt even voor de ballon boven is, maar dan kunnen we gelijk naar beneden. Zin in. Tobias en Syndey met z'n mega camera, zijn m'n buddy's. Afdalen langs het ankertouw.
Ook al schat ik het op max. 2 meter, het zicht is goed. Veel dikke vlokken alg(?) en ribkwalletjes, maar het wrak is mooi zichtbaar. Een hoop samengedrukt schroot lijkt het, begroeit met anemonen. Dun plaatstaal van nog geen cm dik, doordat het is ingestort en samengedrukt zitten overal kieren en balken, en is de originele vorm van het dek moelijk te zien.. Tussen de kieren krioelt het van de zwemkrabben. Ik zie gelijk een zeedonderpad, ik denk een groene, prachtig gecamoufleerd tussen de anemonen. Tobias en ik gaan op zoek, naar mooie Noordzee krabben voor een middagsnack.
De reel ligt grofweg rond driekwart van het wrak. Bij het oversteken, onder een halve meter puin zie de kop van een congeraal. Ik probeer dichterbij te komen en hij zwemt rustig onder me door weg. Door het g*t zie ik het lichaam langs zwemmen. Een, twee, vijf seconden lang blijft het lichaam langs zwemmen. Ik schreeuw door mijn automaat, dit is echt de meest fu***ng grote vis die ik ooit van zo dichtbij heb gezien. Waanzinnig. Verder zwemmend valt me op dat de boot bestaat uit veel opgekruld staal als een grote kreukelzone. Twee opengebroken lege halve metalen vaten. vol met slik. De ketels van een stoomschip?
Het begint duidelijk te stromen, en ik ben bijna door mn nul tijd heen. Ik ben m'n oriëntatie even kwijt. Van welke kant kwam ik nou. Ik ben normaal wel goed in oriëntatie maar met al dat moois kun je toch verrassend vlug kun je overzicht kwijt raken. Als via de lijn mijn weg terug zoek naar de ankerlijn valt me de enorme muur van steenbolk op die naast me hangt. Wat een prachtig gezicht.
Boven op de lift van de murene, hoor ik ook Peter bovenkomen. Met z'n automaat nog half in z'n mond hoor ik hem schreeuwen. Zag je die congeraal zo dik als mijn kop, naar iedereen die naar hem kijkt. Tja, wat een monster. Waanzin. Theo deelt de shoarma uit op de terugweg. En we delen de verhalen. We weten zo goed als zeker het is een stoomschip. Maar we moeten zeker nog een keer terug om verder onderzoek te doen.
Met een prachtige zonsondergang en bloedmaan op de achtergrond prijs ik me gelukkig dat ik mee mag. Bedankt Erik Bronsveld, Theo van Veldhoven en Ruud voor het varen en organiseren.
