16/04/2026
Soms komt er een vraag op je pad waarvan je voelt: dit klopt.
Ook al had je ‘m zelf niet zo bedacht.
Ik ben benaderd door een school die mij heeft gevraagt om een langere tijd met hen samen te werken. Niet voor een training, niet voor een eenmalig moment — maar om er te zijn voor kinderen die nu al het nodige hebben meegemaakt en daar last van hebben. Kinderen die op dit moment op een wachtlijst staan voor hulp, terwijl het leven gewoon doorgaat. Terwijl zij iedere dag naar school gaan, proberen te functioneren, en ondertussen van binnen dragen wat veel volwassenen al zwaar zouden vinden.
We weten allemaal hoe lang die wachtlijsten zijn.
Deze school kiest ervoor om niet af te wachten. Ze kijken verder dan systemen en protocollen, verder dan wat er op papier mogelijk is — en vragen zich af: wat kunnen wij nú doen? Wat heeft dit kind nú nodig? Dat is niet vanzelfsprekend. Dat vraagt moed, en het vraagt een team dat echt wil zien.
En ik…
ik mag daar onderdeel van zijn.
Samen met Vica.
Dat raakt me.
Omdat het laat zien wat er mogelijk is als een school verder kijkt dan systemen en protocollen.
Als er echt wordt afgestemd op wat een kind nodig heeft.
Geen quick fix.
Geen ‘we lossen het wel even op’.
Maar wél:
– ruimte om te vertragen
– opnieuw contact maken met het lichaam
– veiligheid ervaren, soms voor het eerst
– en kleine stapjes richting vertrouwen
Misschien niet mijn standaard coachingsdoelgroep.
Maar dit werk…
dit is precies waarom ik doe wat ik doe.
Omdat echte verandering vaak begint op de plek waar iemand zich weer een beetje veilig voelt.
En soms begint dat met een hond naast je.
🤍
coachen lichaamsgerichtetraumacoach
