14/08/2026
Vandaag had ik mijn jaarlijkse check in het ziekenhuis. Een röntgenfoto en een MRI. Voor mij is er altijd een spanningsopbouw medio juni/juli: ‘welke dag in augustus gaat het zijn’. Als de datum bekend is, keert er weer rust. Dan stijgt de spanning weer in de dagen ernaar toe.
De dag van het ziekenhuis; met meerdere mensen in de wachtkamer van de afdeling Radiologie. Er komt 1 vrouw huilend van opluchting naar buiten, die heeft direct de uitslag gehoord. Ze verontschuldigt zich vanwege de ontlading en zegt ‘het is toch spannend’. Wij tonen begrip voor haar ontlading en zijn blij voor haar. Zij wenst ons sterkte.
Dan ben ik aan de b***t. Eerst de röntgenfoto’s waarbij de borst wordt geplet tussen twee platen. Gelukkig heb ik niet een gevoeligheid hiervoor, maar prettig is anders. Dan volgt de MRI. Ik heb het niet op naalden, infusen en bloed. Ook deze medewerker van het RKZ is, net als de medewerker bij de röntgen, invoelend, meelevend, belangstellend, zorgzaam en geruststellend. Dat vind ik echt zo fijn! Ze begrijpt de spanning rondom de controle en helemaal als ik vertel dat het (weer) mis is bij verschillende lieve mooie mensen in mijn omgeving. Of ik muziek op mijn koptelefoon wil? Nee bedankt. Grinnik. Ik heb genoeg aan interne prikkels (angst) en externe prikkels (herrie van het apparaat) tijdens het onbeweeglijke aanstaande half uur. Gedachtes als: ‘Als ik maar niet moet niezen.’ ‘Mijn arm wordt koud van het contrastvloeistof, loopt het er nu in of langs.’ Een goed moment voor meditatie. Na een tijd ervaar ik een gevoel van gedragenheid door mezelf, door lieve mensen om me heen en door iets Universeels. Niet te emotioneel raken, want ik mag niet bewegen. Dan is het klaar. Ik laat alles nog een minuut of 20 bezinken zittend in de lounge.
Over 4 dagen de uitslag. Het is voor mij een oefening in stromen en leven en niet bevriezen, verharden of fixeren. Kiezen voor leven en zoveel mogelijk genieten. Dat ervaar ik sinds kanker heel sterk en in de ‘afwachtingsdagen’ nog sterker.
Hier ben ik natuurlijk niet de enige in. 1 op de 2 Nederlanders krijgt te maken met kanker. En 1 op de 7 vrouwen met borstkanker. Naast kanker zijn er nog vele andere levensbedreigende ziektes of (oorlogs)geweld situaties. Zoals de boeddha zei: Er is leed, ziekte, ouderdom en dood. Met de dood heb ik het meest moeite.
Niemand weet hoe lang het leven duurt. Alleen is niet iedereen zich intens bewust van de sterfelijkheid. De ziel kan misschien onsterfelijk zijn, maar dit lichaam, deze ervaring in dit lichaam in deze tijd op deze plek op aarde met deze mensen in je leven, niet.
Voor mij heeft deze ziekte me het leven leren waarderen. Ik kan in be/ver wondering naar het heelal kijken, sterrenregens, zonsverduisteringen en naar de natuur op aarde, maar met dezelfde be/ver wondering naar mijn eigen lichaam wat uit dezelfde bouwstenen bestaat. Ik probeer alles in het leven te omarmen en soms kost dat weer meer moeite. Ondanks en door alles: zo ontzettend dankbaar.
Muziektip: Beth Hart – Thankful
