13/10/2022
Wat faalde ik als moeder. Dat heb ik heel vaak gedacht toen mijn zoon nog klein was en hij in een boze bui mij weer had gebeten of geslagen, of als hij niet wilde eten,of als hij midden in de nacht het hele blok wakker schreeuwde omdat meneer had bedacht dat het tijd was om op te staan en ik hem maar niet stil kon krijgen.
Ik ging de gekste dingen bedenken en kreeg allerlei adviezen die zover van mij af stonden ( gewoon heel streng zijn,zet hem maar op de gang dan koelt hij wel af,sluit zijn slaapkamer deur maar en negeer het huilen) maar die ik wel ging uitvoeren want ja.. ik kon niet met mijn eigen kind omgaan.
Zijn gedrag werd alleen maar erger tot op het punt dat wij als ouders ( want ik schrijf ik, maar ook mijn man voelde zich een slechte vader) niet meer konden en hulp gingen zoeken. We zijn met onze eigen trauma's aan de slag gegaan en we zijn weer gaan voelen wat is voor ons belangrijk.
Op het moment dat ik de deur sloot van de slaapkamer van mijn zoon raakte hij in paniek, hij was alleen terwijl hij mij juist heel hard nodig had, dit zelfde als hij op de gang werd gezet uit het zicht van ons. Toen we dat door kregen lieten we hem in een boze bui juist dichtbij ons en vertelde we hem dat we er voor hem waren. Hierdoor duurde de boze bui niet uren maar was het met een half uur klaar en konden we weer met de dag verder. Dit ging zeker niet vlekkeloos en het kost ( nog steeds) een hoop geduld om die boze buien dichtbij je te houden.
Ook de reacties van andere mensen als wij ipv straffen als hij iets stouts deed met hem in gesprek gingen ( hij was toen 2/3jaar) of dat hij alleen maar brood at ( want het andere eten gooide hij door de kamer heen) waren niet mis. Je kind heb toch gewoon te luisteren en mag toch zeker niet bepalen wat hij zelf eet. Zo leert hij toch nooit iets eten! Waren niet mis. Maar mijn man en ik zijn heel dichtbij ons zelf gebleven en we kunnen nu echt zeggen dat wij goeie ouders zijn! Wij snappen onze zoon en zien ( meestal) de boze buien aan komen en kunnen hier op inspelen zodat we de boze bui voorkomen. Natuurlijk gaat het nog wel eens mis en worden wij boos op hem. Maar als dit gebeurd gaan we in gesprek met hem, en leggen we uit dat we bijvoorbeeld zelf moe zijn en daardoor ons lontje wat korter is. Zijn reactie is dan meestal,dit snap ik helemaal!!
Wij kunnen niet mee doen aan alle sociale activiteiten die de maatschappij van ons vraagt omdat dit voor ons niet goed voelt. En omdat we dit niet doen hebben wij een goed gevoel over ons zelf en gaat het goed met onze zeer hooggevoelige en zeer sterke eigen wil zoon!
Wil je dit ook? Wil je weer terug naar je eigen gevoel,naar een echte ouder zijn. Neem dan contact met me en gaan we samen kijken hoe ik jullie kan helpen.
[email protected]
