29/07/2026
Dat slimme systeem heeft je vroeger waarschijnlijk enorm geholpen.
Misschien ontdekte je onbewust:
“Als ik me aanpas, is er minder gedoe.”
“Als ik lief ben, krijg ik waardering.”
“Als ik rekening houd met anderen, hoor ik erbij.”
En voor je het weet, wordt dat geen bewuste keuze meer…
Maar een automatisch patroon.
Dat betekent niet dat je ouders iets verkeerd hebben gedaan.
Sterker nog: dit gebeurt in bijna ieder gezin.
Als kind leer je vanzelf welk gedrag positieve reacties oplevert. En omdat je afhankelijk bent van de mensen om je heen, slaat je brein dat op als: dit is veilig.
Alleen…
Je bent inmiddels geen kind meer.
Toch reageert je brein soms nog alsof je dat wel bent.
Daardoor voelt grenzen stellen soms egoïstisch.
Voelt hulp vragen ongemakkelijk.
En krijg je schuldgevoel zodra je voor jezelf kiest.
Niet omdat er écht iets misgaat.
Maar omdat je brein nog steeds denkt dat de oude manier het veiligst is.
Sta de volgende keer dat je schuldgevoel voelt eens heel even stil en vraag jezelf af:
“Maak ik deze keuze omdat ík dit wil… of omdat ik automatisch terugval in een oud patroon?”
En het mooie is: je brein kan altijd blijven leren.
Niet doordat je jezelf vertelt dat je anders moet zijn.
Maar door jezelf steeds opnieuw te laten ervaren dat er niets ergs gebeurt als je wél een grens stelt, hulp vraagt of voor jezelf kiest.
Elke nieuwe ervaring vertelt je brein:
“Zie je wel… ik ben ook veilig als ik het anders doe.”
En precies zo ontstaan stap voor stap nieuwe patronen. ❤️
👉Wil je meer weten over moederschap, patronen, stress, zenuwstelsel en meer? Volg mijn account 💕.
