19/06/2026
Het is zo belangrijk, dat je als patiënt samen met je arts bepaalt welke behandeling bij jou past. En daarvoor helpt het enorm als je zelf ook meer afweet van wat er met je gebeurt. Op www.overgangenhormonen.nl vind je duidelijke informatie over de overgang en wat er met je gebeurt. Als je voor jezelf kunt uitleggen wat er allemaal speelt, kun je ook op een gelijkwaardige manier het gesprek met je arts aangaan. Begrijpen dat jij niet alles weet én je arts misschien ook niet. Maar door gezamenlijk te onderzoeken wat voor jou werkt, kom je een heel eind.
De post van Diederik Smit op LinkedIn vat het mooi samen.
https://www.linkedin.com/posts/diederik-smit-8769b92ba_de-pati%C3%ABnt-heeft-geen-inspraak-we-doen-activity-7472921007167635456-ZRyE?utm_source=share&utm_medium=member_desktop&rcm=ACoAAAH2GCEB14lGYo67Pr7FkxRIaHcc-DRsPC0
🩺 De patiënt heeft geen inspraak. We doen soms alsof van wel.
🤝 Als artsen worden we in Nederland opgeleid in communicatie. We leren luisteren, samenvatten, parafraseren en gevoelsreflecties geven. En dat is een goede zaak. Een patiënt die zich gehoord voelt, vertelt zijn verhaal beter en vertrouwt zijn arts meer.
😅 Maar soms vraag ik me af of we niet blijven steken halverwege. We luisteren aandachtig naar het verhaal, knikken begripvol, vatten alles netjes samen, en vervolgens zeggen we: "Je hebt diagnose A. Dit is de aanbevolen behandeling."
📋 Natuurlijk, we vragen: "Wat vindt u daarvan?" Maar dat hoeft niet te betekenen dat er echt iets te kiezen valt. De voorkeur van de patiënt wordt gehoord, maar niet altijd meegenomen. Soms komt er een opmerking zoals: "Nee, dat kan echt niet", of "Dat doen we hier niet".
🎯 Ik zie de rol van de arts anders. Onze expertise zit niet in het voorschrijven van één juiste oplossing. Onze expertise zit in het begrijpen van de situatie, het inschatten van risico's en kansen, en het uitleggen van de beschikbare opties. Inclusief de voor- en nadelen van elke keuze.
⚖️ Soms heb ik zelf een duidelijke voorkeur voor een bepaalde behandeling. Dat zou vreemd zijn als ik die niet had. Maar mijn voorkeur is niet automatisch de juiste voorkeur voor de persoon tegenover mij. Wat voor mij logisch lijkt, kan botsen met iemands levensfase, waarden, angsten of doelen.
🗣️ Echte gezamenlijke besluitvorming betekent daarom niet dat de patiënt moet instemmen met mijn plan. Het betekent dat de patiënt een geïnformeerde keuze mag maken uit redelijke opties. Ook als die keuze niet volledig overeenkomt met wat ik zelf zou hebben gedaan.
💡 Goede geneeskunde is niet paternalistisch, maar ook niet laissez-faire. Het is shared decision making. De arts brengt de kennis. De patiënt brengt de waarden en voorkeuren. Pas als die twee samenkomen, ontstaat er een behandelplan waar je allebei mee verder kunt.
