10/10/2025
Toen Esther mij vroeg of ik iets wilde schrijven tijdens 'Baby loss Awareness Week', twijfelde ik geen moment.
Want mijn kindjes zijn het waard om gezien te worden.
Vijf keer, ja, vijf keer, groeide er leven in mijn baarmoeder.
Vijf keer voelde ik startend leven, verwachting.
Droomde ik over de babykamer, de kleertjes, en de eerste huiltjes wanneer jullie op mijn borst gelegd zouden worden.
Maar dat moment kwam niet.
Ik droeg jullie nóg voordat jullie groeiden in mijn baarmoeder.
Jullie leefden in mijn gedachten en dromen.
En nog steeds… zelfs toen jullie noodgedwongen een andere plek moesten kiezen dan mijn baarmoeder… leven jullie.
Ik zie jullie spelen.
Ik zie jullie knuffelen.
Ik zie jullie ruzie maken om speelgoed.
Ik zie jullie dansen.
Jullie leven.
Niet hier misschien, maar jullie leven.
Dat helpt mij om door te gaan met leven.
Want als jullie (elders) doorleven, dan willen jullie dat ook voor mij.
Ik doe mijn best.
Ik geniet van kleine momenten. Een zonsondergang, een mooi lied.
Ik geniet.
Maar ik mis jullie.
Met heel mijn zijn.
En dat is wat het is.
Mijn liefde voor jullie is in
overvloed en tranen.
Voor degenen die dit verlies en deze rijkdom kennen:
'Ik gun je dat je niet weg hoeft te stoppen wat te groot voelt.
Dat je breekt als het breekt.
En dat je weet: jouw liefde is niet voorbij, alleen anders geworden.'
Liefs Roselie