30/04/2022
Een jaar geleden postte ik het onderstaande verhaal. Op 1 mei 2021 ging uit dienst bij Decathlon en werd ik fulltime zzp'er. Een gigantisch spannende stap. Ik twijfelde, was onzeker en ik wist niet of ik het wel aan kon. Was dit wel voor mij weggelegd? Had ik mijzelf niet van alles wijsgemaakt? Kon ik niet beter voor meer zekerheid kiezen? Maar ik had een droom en die droom wilde ik najagen. Ik wil aan het einde van mijn leven niet denken "hoe zou het zijn geweest als ik het wel had gedaan?".
Nu een jaar later kijk ik met een heel trots gevoel terug. Het is beter gegaan dan dat ik ooit had durven dromen. Ik heb veel mensen kunnen en mogen helpen naar een leuker leven en ik ben zelfs mijn eigen podcast gestart. Er zijn zeker moeilijke en onzekere momenten geweest, maar die vallen in het niet bij al het moois wat het heeft gebracht.
In dit jaar heb ik mij des te meer beseft dat ik mijn dromen kan laten uitkomen, zolang ik er zelf maar in geloof. Zolang ik zelf blijf doorzetten op de momenten dat ik het moeilijk heb en ik successen blijf vieren, kan ik een leven creëren die ik voor ogen heb.
Het aankomende jaar staan er ook weer een aantal hele mooie en spannende dingen te gebeuren. Binnenkort kom ik hier nog op terug. Ik ben heel benieuwd hoe ik over een jaar hierop terugkijk.
To be continued...
---
30-04-2021
Ongeveer 5 jaar geleden zat mijn leven aardig in een dip. Ik had geen diploma, geen fatsoenlijke woning, amper een financiële buffer, dronk in het weekend liters bier weg, rookte een pakje sigaretten per dag, had meerdere depressieve periodes achter de rug en was vrijgezel. Ik was 27 en had nog amper iets bereikt in mijn leven. Ik leefde naar de mening van anderen en probeerde iemand anders te zijn dan wie ik daadwerkelijk was. Ik ging van baan naar baan en tijdens mijn laatste baan werkte ik in een distributiecentrum, waar ik uiteindelijk werd gedegradeerd tot orderpicker. Niets ten nadele van dit werk, maar dit was verre van wat voor potentie er in mij zat. Ik was de regie over mijn leven totaal kwijt geraakt, wist niet wie ik was en wat ik wilde en mijn toekomst zag er niet florisant uit.
Ik had weinig te verliezen en had nog maar één droom: Ik wilde op reis. Was het een bewuste keuze of een vlucht? Ik denk beiden. Het is in ieder geval een keuze geweest die enorm goed heeft uitgepakt. Zoals de meesten weten, ben ik uiteindelijk 3 jaar van huis geweest. In die jaren heb enorm hard aan mijzelf gewerkt. Mijn negatieve zelfbeeld is veranderd en ik heb veel meer zelfvertrouwen gekregen. Ik ben gaan durven dromen en heb veel van die dromen laten uitkomen. Ik ben van mijzelf gaan houden en heel veel van Marijke gaan houden. Van uitzichtloos- en somberheid, ging ik naar toekomst en plezier.
Uiteindelijk ben ik in oktober 2019 weer teruggekomen in Nederland en dat was best spannend. Ik had veel geleerd over mijzelf en het leven in het buitenland, maar kon ik dit ook toepassen in het Nederlandse leven? Ik wilde mijn sportieve en gezonde levensstijl vasthouden, maar zou dat lukken met al die maatschappelijke druk? Ik wilde mensen met AD(H)D gaan helpen, ik gunde ze hetzelfde als wat mij was gebeurd de afgelopen jaren, maar zitten deze mensen wel echt op mij te wachten? Met een schop onder mijn kont van Marijke, besloot ik in het diepe te springen en mij aan te melden voor de opleiding AD(H)D-coaching bij De eerste verdieping in Delft. En dat was een gouden zet. Wat een fantastische opleiding, waarbij ik nog zoveel meer over mijzelf te weten ben gekomen. Ik kreeg het vertrouwen dat ik werk zou kunnen uitvoeren dat ik echt leuk vond. Iets waar ik elke dag met plezier mee bezig ben en waarvoor ik mijn bed uit wil komen. Iets waarbij ik een bijdrage lever aan de samenleving en waarbij ik het leven van anderen mooier kan maken. En ik kreeg de kans dat werk uit te voeren, dankzij Margo, bij ADD-coaching.nl. Als part-time freelancer, een droom die uitkwam. Daarnaast werkte ik ook bij Decathlon Utrecht. Hier leerde ik ook veel over mijzelf. Ik leerde om te gaan met waardering, iets waar ik jaren moeite mee had. Complimenten vond ik lastig en wist niet hoe ik daarmee moest omgaan. Daarnaast mocht ik mij, d.m.v. verzuim, vitaliteit en coaching, bezig houden met de (mentale) gezondheid van de medewerkers. Hiervoor voelde ik een bevlogenheid die ik niet kende van mijzelf. Ik leerde mijn eigen grenzen beter kennen en aangeven. En ik leerde dat er ook genoeg mensen zijn die deze grenzen waarderen en respecteren.
Ik heb in deze periode ook keuzes moeten maken, keuzes die niet altijd even leuk en makkelijk waren. Maar deze keuzes waren hard nodig. Als je doelen wil bereiken, zul je niet altijd moeten kiezen voor de makkelijke weg, voor het leuke en aangename. Soms moet je kiezen voor korte termijn pijn, om op lange termijn geluk te kunnen ervaren.
Al die tijd weet ik waar ik naartoe wil, ik wil een leven waarin ik plaatsonafhankelijk kan werken en wonen. Dit is een hele duidelijk stip op de horizon. Ik wil de baas zijn over mijn volledige agenda en leven zelf kunnen indelen naar mijn voorwaarden en voorkeuren. Ik wil mijn passie en dromen naleven en mijn potentie maximaal benutten. En morgen ben ik daar weer een stap dichterbij.
Morgen neem ik, met een kleine traan, afscheid van Decathlon. Ik spring opnieuw het diepe in en ga volledig voor het coachvak. Ik lever veel 'zekerheid' in, maar ga mijn dromen achterna. Nadat ik vandaag een werkdag als coach van 10 uur afsloot met een voldaan en trots gevoel, realiseerde ik het mij ineens: Na 4,5 jaar keihard aan mijzelf te hebben gewerkt, vele pieken en dalen te hebben ervaren, pijnen en beperkende overtuigingen te hebben aangepakt, is het morgen eindelijk zover: Ik heb de volledige regie terug over mijn eigen leven. En daar ben ik ONTZETTEND TROTS op! Ik weet dat het hier niet ophoudt, maar juist gaat beginnen. Ook nu zal ik weer moeilijke momenten tegen komen en uitdagingen trotseren, maar ik ben er zeker van dat ik dit aan kan.
Ik wil iedereen enorm bedanken die mij altijd onvoorwaardelijk heeft gesteund. Zonder jullie had ik dit echt niet gered. Dankjewel!
Tot slot: Durf te dromen en durf jezelf te zijn. En voor diegene die 4,5 jaar keihard aan zichzelf werken veel vinden, wil ik het volgende meegeven: 4,5 jaar keihard werken is inderdaad soms heel zwaar, maar de rest van je leven niet zijn wie je echt bent, nog veel zwaarder.
Heb je vragen of ben je geïnteresseerd in mijn verdere coach-avonturen, dan kun je mij volgen op instagram: .nl of je mag mailen naar [email protected]