09/11/2025
Onuitwisbare herinneringen aan Pieter Koopman
Tijden vliegen als een schaduw heen. Want hoe velen van onze huidige hockeygeneratie zegt de naam Pieter Koopman nog iets. Gelukkig houdt de geschiedenis onze mooiste herinneren vast. Zelfs ik moest wel even goed mijn geheugen aanspreken om te achterhalen wanneer hij precies coach was van Wageningen heren 1, maar vooral van onze vlaggenschepen van Arnhem heren 1 en dames 1. Dat was ruwweg in de 90-er jaren van de vorige eeuw. Een uiterst aimabele en vooral consequente coach was hij, hoog gewaardeerd door spelers en speelsters. Als kritisch toeschouwer langs de lijn genoot ik van de wijze waarmee hij zijn spelers begeleidde. Hard wanneer het aan inzet schortte, maar enthousiast wanneer er met volle energie gestreden werd. Zelf heb ik hem, spelend als tegenstander bij Wageningen en Oosterbeek, vooral leren kennen als iemand, die net een slag beter, sneller en gewiekster was dan ikzelf. Ook nu nog heb ik er moeite mee dat toe te geven.
Als u het bovenstaande gelezen hebt, zult u zich toch enigszins verbaasd afvragen of dit nu echt “onuitwisbare herinneringen” aan iemand zijn. Nee, daarvoor neem ik u even mee de geschiedenis in.
Op 8 maart 1992 werd een groep eerstejaars studenten van de Bosbouwschool Larenstein in Velp “ontgroend” met als opdracht een hockeywedstrijd te spelen tegen een meute ouderejaars studenten. Voor aankomende bosbouwers werd logischer wijze voor de bosrijke omgeving van het sportcomplex Beekhuizen gekozen als “executieplaats”. Nu citeer ik even een der deelnemende spelers, Pieter Noordanus. “Een onbekende man sloeg onze onbeholpen verrichtingen gade. Zou het een scout zijn, dacht ik. Later bleek dat hij leraar op onze opleiding was, geen wonder dus dat we hem niet kenden. Hij moet medelijden hebben gevoeld, misschien wel vadergevoelens om te besluiten om ons te gaan coachen en te trainen. Hij sluisde ons de Arnhemsche Hockey Club binnen”. Met als geuzennaam “de Houthakkers” werd het team van Pieter drie jaar achtereen kampioen, versloegen ze enkele malen het eerste herenteam en wonnen ze toernooien. Met hun komst veranderde er heel wat op de AHC. Het was de tijd dat het eerste kunstgrasveld werd aangelegd. Maar het was vooral de tijd van gezelligheid. Iedere maandagavond zat het clubhuis bomvol met allerlei commissieleden, waar nu ook de Houthakkers deel van uitmaakten. Eugene Zeldenrijk, één van hen, zorgde er als begenadigd musicus en zanger voor dat de studentenliederen luidkeels door het clubhuis schalden, aangevuld met de sopraanstemmen van “de Grasmaaiers”, het vrouwelijk equivalent van de Houthakkers. En Pieter keek van terzijde alles met een brede, vaderlijke glimlach aan. Hij is degene geweest, die er in die 90-er jaren mede voor gezorgd heeft dat de gezelligheid en de vriendschap binnen onze vereniging tot grote hoogte zijn gestegen. Vriendschap en goede sfeer, ze zijn tot de dag van vandaag nog steeds onder “de Oudhakkers” levendig. Zulke herinneringen zijn onuitwisbaar. Bedankt hiervoor, Pieter.
Wim Swart
Pieter Koopman is op 24 oktober 2025 overleden. De samenkomst ter herinnering had plaats op 31 oktober,