Mirjam van ‘t Veen Begeleidingskundige en Schrijfster

24/08/2026

Als de zomer loslaat

De zon staat vandaag volop aan de hemel als ik naar buiten loop. Haar warmte op mijn huid, het licht op mijn gezicht.

Even sta ik stil en merk ik wat anders op. Heel in de verte voel ik dat de herfst al zachtjes dichterbij komt.

Ik ruik het in de lucht.
Een andere geur. Aards, voller, vochtiger.

Onder de appelboom liggen de rijpe appels in het gras. Zacht als ik ze oppak. Zoet van geur.

Aan de braamstruik vind ik nog één enkele volgroeide braam. Donker, zacht en zoet.

De zomer die letterlijk haar vruchten loslaat.

Vandaag is het ook Bartholomeusdag, één van de twaalf apostelen van Jezus. Zijn naamdag wordt op 24 augustus gevierd.

Van oudsher kreeg deze dag een plek in de volkskalender. Bartholomeusdag markeert namelijk de overgang van de zomer naar de herfst en werd verbonden met de laatste oogst. Een moment waarop je buiten als je goed kijkt, ruikt en voelt steeds meer de eerste tekenen van het nieuwe seizoen kunt voelen.

Bartholomeusdag is daarom voor mij als een klein scharnierpunt. De zomer die er nog is. Maar die zich langzaam terug trekt.

Daarom geniet ik vandaag nog even van de warmte van de zomer op mijn huid.

En ondertussen luister ik naar wat de herfst mij al zachtjes vertelt. 🦔🧙‍♀️Mirjam van ‘t Veen 🧙‍♀️🦔

27/06/2026

“Each red petal whispers a name, a life, a story of bravery.” Bron onbekend

03/05/2026

Fluitenkruid verschijnt niet om op te vallen, maar om de wereld lichter te maken.

24/12/2025

Vrede op straat

“Ik ga even kijken of ik kan helpen,” roep ik naar mijn lief. Ik trek snel mijn schoenen aan en loop naar buiten. Terwijl ik uit het raam keek zag ik een brommer wegglijden op het wegdek. Zijn maatje, die vlak achter hem reed, kon gelukkig op tijd stoppen.

Als ik dichterbij kom, zie ik twee jongens van een jaar of zestien, zeventien. Hun helmen hebben ze nog op. Eén brommer ligt dwars over de weg, de andere staat iets verderop op de standaard. De jongen met de zwarte, stoere helm houdt iets voorzichtig in zijn handen.

“Kan ik iets voor jullie doen, jongens?” vraag ik.
“Nee hoor, mevrouw,” zegt hij. “Ik heb per ongeluk een duif aangereden. Hij vloog niet weg. Ik remde zo hard dat ik viel.”

Voorzichtig opent hij zijn handen een beetje. In eerste instantie lijkt de duif levenloos.
“Hij leeft nog,” zegt de jongen met de blauwe helm. “Kijk maar, hij ademt.”

Dan zie ik het ook. Een klein grijzig lijfje dat snel op en neer gaat in twee grote handen.

“Oh, wat fijn. Maar hoe is het met jou?” vraag ik.
“Gaat wel,” zegt hij. “Ik kan wel wat hebben. Maar wat moeten we nu met de duif? Die kunnen we hier toch niet laten?”
“Misschien kunnen we hem aan de overkant neerzetten, op de parkeerplaats,” stelt de jongen met de blauwe helm voor. “Dan kan hij even bijkomen.”
“Ja,” zegt de ander, “dat is een goed plan.”

Voorzichtig loopt hij naar de parkeerplaats, alsof hij iets kostbaars draagt. Heel behoedzaam zet hij de duif op de grond. De jongens doen een paar stappen achteruit en blijven staan. Met hun helmen nog op kijken ze zwijgend toe, wachtend, oplettend, of het kleine grijze hoopje weer tot leven komt.

Ik blijf nog even staan. Dan zwaai ik en roep: “Succes, jongens. Jullie doen het goed!”
Met een warm gevoel in mijn lijf loop ik terug naar huis, wetend dat zelfs jongens van zestien of zeventien al iets groots kunnen betekenen.

Mirjam van ‘t Veen Begeleidingskundige en Schrijfster
Afbeelding: chat gpt

21/12/2025

Terwijl de wereld om mij heen druk en chaotisch is trek ik mij steeds verder terug in mijzelf. De natuur is leeg en kleurloos. Binnen maak ik het daarom gezellig en warm.

Want vanavond is het de langste nacht van het jaar. Hierna gaan de dagen weer lengen. Deze nacht is het keerpunt van donker naar licht. Ook wel Yule of winterzonnewende genoemd. Het is een feest en een uitnodiging aan het licht om weer terug te keren.

Juist deze dagen zou je gehoor kunnen geven aan de uitnodiging om eens stil en met compassie naar jezelf te kijken. Doe het zacht en met vriendelijkheid.Observerend. Aandachtig. Wat dient zich aan, zonder dat je het meteen hoeft te duiden of te veranderen?

Gewoon voor jezelf, voor wat misschien kwetsbaar is, of voor wat nog in wording is. Dat vraagt geen grote gebaren. Alleen bereidheid om aanwezig te blijven bij wat zich aandient. En nee dat hoeft geen uren te duren, 5 minuten is al genoeg.

Maak na afloop wat aantekeningen in je agenda of een mooi opschrijfboekje. Een kleine tekening kan ook.

Want wat in jou zit hoe groot of klein dan ook geeft verlichting als het opgetekend wordt. reflecteren

18/12/2025

“The way we experience the world around us is a direct reflection of the world within us.” — Gabrielle Bernstein

18/12/2025

10/12/2025

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, en het kijkt terug.

09/12/2025

A daisy doesn’t worry about being a rose. It just blooms where it’s planted.

23/11/2025

Genoten van een prachtige tentoonstelling met kunstwerken van