Mirjam van ‘t Veen Begeleidingskundige en Schrijfster

03/05/2026

Fluitenkruid verschijnt niet om op te vallen, maar om de wereld lichter te maken.

24/12/2025

Vrede op straat

“Ik ga even kijken of ik kan helpen,” roep ik naar mijn lief. Ik trek snel mijn schoenen aan en loop naar buiten. Terwijl ik uit het raam keek zag ik een brommer wegglijden op het wegdek. Zijn maatje, die vlak achter hem reed, kon gelukkig op tijd stoppen.

Als ik dichterbij kom, zie ik twee jongens van een jaar of zestien, zeventien. Hun helmen hebben ze nog op. Eén brommer ligt dwars over de weg, de andere staat iets verderop op de standaard. De jongen met de zwarte, stoere helm houdt iets voorzichtig in zijn handen.

“Kan ik iets voor jullie doen, jongens?” vraag ik.
“Nee hoor, mevrouw,” zegt hij. “Ik heb per ongeluk een duif aangereden. Hij vloog niet weg. Ik remde zo hard dat ik viel.”

Voorzichtig opent hij zijn handen een beetje. In eerste instantie lijkt de duif levenloos.
“Hij leeft nog,” zegt de jongen met de blauwe helm. “Kijk maar, hij ademt.”

Dan zie ik het ook. Een klein grijzig lijfje dat snel op en neer gaat in twee grote handen.

“Oh, wat fijn. Maar hoe is het met jou?” vraag ik.
“Gaat wel,” zegt hij. “Ik kan wel wat hebben. Maar wat moeten we nu met de duif? Die kunnen we hier toch niet laten?”
“Misschien kunnen we hem aan de overkant neerzetten, op de parkeerplaats,” stelt de jongen met de blauwe helm voor. “Dan kan hij even bijkomen.”
“Ja,” zegt de ander, “dat is een goed plan.”

Voorzichtig loopt hij naar de parkeerplaats, alsof hij iets kostbaars draagt. Heel behoedzaam zet hij de duif op de grond. De jongens doen een paar stappen achteruit en blijven staan. Met hun helmen nog op kijken ze zwijgend toe, wachtend, oplettend, of het kleine grijze hoopje weer tot leven komt.

Ik blijf nog even staan. Dan zwaai ik en roep: “Succes, jongens. Jullie doen het goed!”
Met een warm gevoel in mijn lijf loop ik terug naar huis, wetend dat zelfs jongens van zestien of zeventien al iets groots kunnen betekenen.

Mirjam van ‘t Veen Begeleidingskundige en Schrijfster
Afbeelding: chat gpt

21/12/2025

Terwijl de wereld om mij heen druk en chaotisch is trek ik mij steeds verder terug in mijzelf. De natuur is leeg en kleurloos. Binnen maak ik het daarom gezellig en warm.

Want vanavond is het de langste nacht van het jaar. Hierna gaan de dagen weer lengen. Deze nacht is het keerpunt van donker naar licht. Ook wel Yule of winterzonnewende genoemd. Het is een feest en een uitnodiging aan het licht om weer terug te keren.

Juist deze dagen zou je gehoor kunnen geven aan de uitnodiging om eens stil en met compassie naar jezelf te kijken. Doe het zacht en met vriendelijkheid.Observerend. Aandachtig. Wat dient zich aan, zonder dat je het meteen hoeft te duiden of te veranderen?

Gewoon voor jezelf, voor wat misschien kwetsbaar is, of voor wat nog in wording is. Dat vraagt geen grote gebaren. Alleen bereidheid om aanwezig te blijven bij wat zich aandient. En nee dat hoeft geen uren te duren, 5 minuten is al genoeg.

Maak na afloop wat aantekeningen in je agenda of een mooi opschrijfboekje. Een kleine tekening kan ook.

Want wat in jou zit hoe groot of klein dan ook geeft verlichting als het opgetekend wordt. reflecteren

18/12/2025

“The way we experience the world around us is a direct reflection of the world within us.” — Gabrielle Bernstein

18/12/2025

10/12/2025

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet, en het kijkt terug.

09/12/2025

A daisy doesn’t worry about being a rose. It just blooms where it’s planted.

23/11/2025

Genoten van een prachtige tentoonstelling met kunstwerken van

22/11/2025

Wat zie je als je écht kijkt?

Het was gisteren nog vroeg toen de trein door het donker reed, op weg naar de driedaagse training Trauma-sensitief Werken voor trainers en coaches bij de Pons Academie in Utrecht.

Terwijl ik naar buiten keek, zag ik alleen mijn eigen ogen in het raam. Mijn frons, de spanning in mijn ogen, mijn buik die krampte, koude handen die niet stil konden blijven… Ondertussen fluisterden gedachten: doe ik het goed? Mag ik zijn wie ik ben? Wat wordt er van mij verwacht?

Juist deze signalen geven waardevolle informatie in gesprekken en trainingen. Ze laten zien hoe snel het lichaam spreekt: een blik die wegdraait, een moment van verstarring, tranen die opkomen, of juist het verdwijnen in stilte.

Door nog meer te leren van de trainer Karin Bosveld en mijn medecursisten over de combinatie van polyvagaaltheorie en Window of Tolerance kreeg ik handvatten om deze signalen bewuster waar te nemen, bij mezelf én bij anderen.

De training voelde als een verdieping in mijn werk, een uitnodiging om nog preciezer te werken met aandacht voor wat zichtbaar, onzichtbaar én voelbaar is.

Mirjam van ‘t Veen Begeleidingskundige en Schrijfster

17/11/2025

Zoals een rivier zich meandert door het landschap, zo kronkelt ons denken door herinneringen en inzichten; pas wanneer we stilstaan, zien we de spiegel van onszelf.

Mirjam van ‘t Veen Begeleidingskundige en Schrijfster

#

16/11/2025

Wat laat jij achter?

Met veel lawaai rijdt een tractor met daarachter een hakselaar het maïsveld op. De kolven, zwaar van korrels, hangen als gouden trossen aan hun stelen. De pluimen wiegen nog even, alsof ze afscheid nemen. Dan slurpt de hakselaar, als een gulzige draak, het opgeslagen zonlicht, in de vorm van volle maïskolven op. Om het binnen enkele seconden weer uit te spugen, in strak gewikkelde, glimmende plastic b***n. Goud, nu in groen verpakt, voor de koude wintermaanden.

Ik sta rustig te kijken. Vol verbazing over deze snelle manier van werken. Hoe anders deden onze voorouders dit. Terwijl het afnemende licht op de gouden kolven scheen hielp het hele gezin mee aan de laatste oogst voordat de winter in zou vallen. Dagenlang sneden ze met scherpe sikkels ritmisch de maïstengels bij de grond af. De maiskolven plukte ze met de hand, waarna ze de stengels in koven verzamelden. Met de geur van herfst en vochtige aarde in je neus was het hele veld een ritmische zee van handen, snijden, stapelen en sjouwen.

Een schril contrast met nu. Snel, efficiënt en binnen een paar uur is het veld leeg en kaal. Alleen de stoppels van de afgemaaide stelen overeind, een verstild beeld van groei, bloei, sterven en loslaten.

En terwijl ik kijk naar de stilte van de stoppels voel ik de generaties voor mij. Ik besef dat elk za**je dat ook wij planten een spiegel is van groeien, bloeien, oogsten en iets waardevols voor de volgende generatie achterlaten.

Mirjam van ‘t Veen Begeleidingskundige en Schrijfster