Revalidatie Nederland

09/06/2026

In zijn nieuwste blog deelt Thijs de Lange zijn eigen loopbaan, en legt hij uit hoe ondernemerschap kansen biedt voor andere mensen met een handicap of chronische ziekte.

𝗪𝗲𝗿𝗸 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷 𝗲𝗲𝗻 𝗴𝗿𝗼𝘁𝗲 𝘀𝗼𝗰𝗶𝗮𝗹𝗲 𝗳𝘂𝗻𝗰𝘁𝗶𝗲 𝗶𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻. 𝗩𝗮𝗻𝘄𝗲𝗴𝗲 𝗱𝗲 𝘃𝗲𝗹𝗲 𝗽𝗿𝗶𝗸𝗸𝗲𝗹𝘀 𝗴𝗮 𝗶𝗸 𝗹𝗶𝗲𝘃𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗱𝗲 𝗸𝗿𝗼𝗲𝗴 𝗼𝗳 𝗱𝗲 𝗰𝗹𝘂𝗯. 𝗛𝗲𝘁 𝘁𝗵𝗲𝗮𝘁𝗲𝗿, 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗶𝗸 𝗴𝗿𝗮𝗮𝗴 𝗸𝗼𝗺, 𝗶𝘀 𝗻𝗼𝘂 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗽𝗹𝗲𝗸 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝘃𝗲𝗲𝗹 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗷𝗼𝗻𝗴𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘃𝗶𝗻𝗱𝘁. 𝗠𝗲𝘁 𝘃𝗿𝗶𝗲𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗿𝗲𝗲𝗸 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝘁 𝗹𝗶𝗲𝗳𝘀𝘁 𝗶𝗻 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗽𝗷𝗲𝘀 𝗮𝗳. 𝗜𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗮𝗴𝘃𝗼𝗼𝗿𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗿 𝘀𝘁𝗮 𝗶𝗸 𝗿𝗲𝗴𝗲𝗹𝗺𝗮𝘁𝗶𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗴𝗿𝗼𝘁𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗽𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗯𝗶𝗷 𝗵𝗲𝘁 𝗳𝗲𝗶𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗽𝗿𝗲𝗰𝗶𝗲𝘀 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗱𝗮𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗮𝗮𝗻𝗸𝗮𝗻. 𝗧𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗱𝗲 𝗯𝗼𝗿𝗿𝗲𝗹 𝗻𝗮 𝗮𝗳𝗹𝗼𝗼𝗽 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗰𝗼𝗻𝗴𝗿𝗲𝘀 𝗵𝗲𝗯𝗯𝗲𝗻 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗺𝗶𝗷 𝗮𝗹 𝗹𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗸𝗲𝗻𝗻𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗼𝗼𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗮𝗰𝘁 𝗺𝗮𝗸𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗴𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁. 𝗗𝗮𝗮𝗿𝗱𝗼𝗼𝗿 𝘃𝗼𝗲𝗹 𝗶𝗸 𝗺𝗲 𝗯𝗲𝘃𝗼𝗼𝗿𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁 𝗺𝗲𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝗯.

Als je een lichte vorm van cerebrale parese hebt, val je precies tussen wal en schip. Ik hoef jullie denk ik niet uit te leggen hoe fnuikend dat kan zijn. Je voelt je niet helemaal thuis in de wereld van mensen met een handicap, maar je staat als je niet uitkijkt telkens op je tenen om maar zo veel mogelijk bij de wereld van mensen zonder een handicap te horen. Dat geldt niet in de laatste plaats voor werk.

Ik vergeet nooit meer dat een medewerker van UWV me tijdens de jaarlijkse dag van CP Nederland uitlegde dat ik geen kans op een uitkering maakte. Op zich maf dat ze dat in een workshop direct wist te zeggen. Ik bedoel: had ze daar niet meer tijd en aandacht voor moeten nemen? Niet dat ik überhaupt ooit een uitkering heb gewild. Het lijkt me verschrikkelijk om afhankelijk te zijn van de grillige politiek. Maar op dat moment werd mij duidelijk: als ik me wil redden in de wereld, moet ik meedraaien alsof ik geen handicap heb.

Tijdens mijn studie heb ik lang de overtuiging gehad dat ik in loondienst moest, een baan moest vinden. En het liefst fulltime, want hoe kun je anders als jongere je dromen verwezenlijken in deze wereld? Totdat ik mijn tante vergezelde naar een partijworkshop. Deze werd gegeven door iemand die dagvoorzitter bleek te zijn.

Aan het einde van mijn middelbareschooltijd had ik mijn droom om cabaretier te worden overboord gegooid. Veel te vermoeiend, een heel programma schrijven, en veel te saai, een programma ik-weet-niet-hoe-vaak opvoeren. Het alternatief wat ik altijd al het allerleukste vond om te doen, namelijk presenteren, leek me voorbehouden aan BN’ers. Tijdens de partijworkshop vielen de schellen van mijn ogen: het is tóch mogelijk om met presenteren mijn geld te verdienen! Ik regelde mijn eerste optredens, en besloot er een cursus in te volgen.

Bijkomend voordeel is dat je het dagvoorzitterschap alleen als zzp’er kan doen. Tenminste, voordeel, het is ook omgeven met onzekerheid, die bij mij ook zo zijn fysieke weerslag heeft. Maar nu kan ik wel mijn eigen tijd indelen. Sterker nog: je kan er prima mee verdienen. Hoe is het mogelijk! Daarmee viel een last van mijn schouder.

En wat er dan gebeurt, is een raar proces. Want enerzijds heb ik nu de vrijheid die ik altijd al in mijn werk heb gewild. Maar anderzijds is er een stemmetje in mij dat zegt: jij wil toch zo graag bij de wereld van mensen zonder een handicap horen? Volgens dat stemmetje is het bizar om op een doordeweekse dag lekker op de bank te netflixen terwijl ‘de hele wereld’ werkt. Hoe een mens zichzelf toch gek kan maken. Leuk detail: terwijl ik dit schrijf, rond ik een revalidatietraject af waarin dit stemmetje compassievol de hoek in is gestuurd. Hoe ik daar terechtkwam, is een thema voor een ander blog.

Ik vraag me weleens af of het ondernemerschap niet voor meer mensen met een handicap of chronische ziekte een uitkomst is. Tuurlijk, het moet wel in je dna zitten, en je moet tegen die onzekerheid kunnen. Alleen met een ongekende drive of passie kom je door de dooie momenten heen die er ontegenzeggelijk zijn. Maar je kunt (tot op zekere hoogte) wel bepalen wanneer je wat doet. In plaats van mee proberen te spelen aan een spel waarbij je niet kunt voldoen aan alle spelregels, creëer je je eigen spelregels. En dat wordt nog geaccepteerd ook!

Daarom zou ik het andere mensen met een handicap of chronische ziekte gunnen dat ondernemerschap ter sprake komt als het een revalidatietraject gaat over het thema werk. Zelf rolde ik erin door een samenloop van omstandigheden. Maar er zijn genoeg beroepen waarin zowel loondienst als ondernemerschap mogelijk zijn, en je niet zomaar aan die tweede optie denkt. Als we op een iets flexibelere manier gaan nadenken over werk en onze spelregels creëren, is er meer mogelijk dan we denken.

08/06/2026

Afgelopen zaterdag organiseerden de collega's van Militair Revalidatie Centrum Aardenburg een zeer geslaagde open dag.

Bekijk de foto's: 👇

05/06/2026

Op 25-jarige leeftijd kreeg Stephanie een herseninfarct. Van de ene op de andere dag waren dingen die ooit vanzelf gingen niet meer vanzelfsprekend. De toekomst die ze voor zich zag veranderde. Ineens draaide alles om vragen waar ze nooit eerder over na had hoeven denken. Hoe ga je om met zo'n ingrijpende verandering op jonge leeftijd? Hoe leg je uit wat er met je aan de hand is als veel van de gevolgen onzichtbaar zijn voor de buitenwereld? En waar vind je herkenning als je op jonge leeftijd te maken krijgt met iets wat veel mensen vooral associëren met ouderen?

Lees haar verhaal via dit bericht van Adelante Zorggroep: 👇

Je bent jong, geniet van een leuke baan, spreekt af met vrienden en maakt plannen voor de toekomst. Dat gold ook voor Stephanie. Ze had dromen, ambities en een leven dat nog volop in beweging was.

Tot 2023. Op 25-jarige leeftijd kreeg ze een herseninfarct. Van de ene op de andere dag waren dingen die ooit vanzelf gingen niet meer vanzelfsprekend. De toekomst die ze voor zich zag veranderde. Ineens draaide alles om vragen waar ze nooit eerder over na had hoeven denken. Hoe ga je om met zo'n ingrijpende verandering op jonge leeftijd? Hoe leg je uit wat er met je aan de hand is als veel van de gevolgen onzichtbaar zijn voor de buitenwereld? En waar vind je herkenning als je op jonge leeftijd te maken krijgt met iets wat veel mensen vooral associëren met ouderen?

Een eerlijk en krachtig verhaal dat laat zien dat een herseninfarct iedereen kan treffen. En een verhaal dat laat zien hoe je, ook na een ingrijpende gebeurtenis op jonge leeftijd, stap voor stap opnieuw richting kunt geven aan je leven.

Lees het volledige verhaal van Stephanie via de link 👇

https://www.adelantegroep.nl/nieuws/2026/06-2026/het-verhaal-van-stephanie-28-over-leven-met-een-herseninfarct-op-jonge-leeftijd-en-het-vinden-van-balans-en-herkenning

02/06/2026

Volgens ergotherapeut Peter van Grinsven draait kinderrevalidatie om een sterke samenwerking tussen kind, ouders én behandelteam. In de serie 'Vijf vragen aan' deelt hij zijn ervaringen in deze tak van Medisch Specialistische Revalidatie (MSR).

𝗛𝗼𝗲 𝗯𝗲𝗻 𝗷𝗶𝗷 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗠𝗲𝗱𝗶𝘀𝗰𝗵 𝗦𝗽𝗲𝗰𝗶𝗮𝗹𝗶𝘀𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵𝗲 𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲 (𝗠𝗦𝗥) 𝘁𝗲𝗿𝗲𝗰𝗵𝘁𝗴𝗲𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻?
‘Mijn allereerste stage was in de kinderrevalidatie. Na een paar weken wist ik: dit wil ik, hier word ik gelukkig van. De puurheid van kinderen en hoe speels ze in het leven staan, ondanks hun beperkingen, vind ik zo mooi. Inmiddels werk ik bij Libra Revalidatie & Audiologie in Tilburg. We zitten in een groot centrum waar alles samenkomt om kinderen en jongeren te helpen in het dagelijks leven: speciaal onderwijs, een dagopvang voor jongere kinderen met een verstandelijke beperking, ondersteuning op zorggebied en ons revalidatieteam. We werken nauw samen met leerkrachten en begeleiders, en kunnen makkelijk aansluiten in de klas, bij gym of de lunch als dat nodig is.’

𝗪𝗮𝘁 𝘃𝗶𝗻𝗱 𝗷𝗲 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗼𝗶𝘀𝘁𝗲 𝗮𝗮𝗻 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸?
‘Elke stap die een kind maakt is een feestje. Jonge kinderen hebben, anders dan volwassenen, nog geen rouw om het verlies van hun zelfstandigheid. Veel vaardigheden, zoals eten of aankleden, leren ze hier voor het eerst. Als dat lukt, geeft dat een euforisch gevoel. Sommige kinderen hebben ernstig meervoudige beperkingen – dat grijpt me soms aan. Maar het mooie van ons werk is: wij kunnen ze op weg helpen en vaardigheden leren om zo zelfstandig mogelijk te leven.’

𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗲𝗿𝘃𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴 𝘁𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗷𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁𝗲 𝗶𝗻𝗱𝗿𝘂𝗸 𝗼𝗽 𝗷𝗲?
‘Een tijdje terug kregen we een hulpvraag van een moeder. Haar kindje van twee heeft een bindweefselaandoening, die zij zelf ook heeft. Daardoor kon ze hem niet meer uit bed tillen en wassen. Het mooie aan deze casus was de sterke samenwerking met de moeder en hun fysiotherapeut, die ik bij hen thuis ontmoette. De fysio kende het kind zo goed dat ze hem mooi kon stimuleren in zijn ontwikkeling. Samen onderzochten we wat nodig was en kwamen er aanpassingen voor bed en bad. Daarna durfde ik het vol vertrouwen aan de fysiotherapeut over te laten. Inmiddels komt het kindje bij ons op de peuterrevalidatie en maakt het mooie stappen!’

𝗪𝗮𝘁 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗲 𝗠𝗦𝗥-𝘇𝗼𝗿𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗼𝘂 𝘇𝗼 𝗯𝗶𝗷𝘇𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿?
‘Dat we als team van specialisten zo sterk samenwerken om een kind de beste hulp te geven. We hebben elkaar echt nodig. Laatst keek ik samen met de logopedist en fysiotherapeut naar hoe een kind zo optimaal mogelijk in een stoel kan zitten. Ik stelde de stoel goed in, de logopedist keek hoe het kindje veilig kon eten en de fysiotherapeut maakte een plan om zijn romp- en hoofdstabiliteit te trainen. Dat is de kracht van MSR: geen losse praktijken, maar alles geïntegreerd in één team.’

𝗪𝗮𝘁 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗱𝗲 𝗠𝗦𝗥 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴 𝗼𝗺 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝘁𝗼𝗲𝗸𝗼𝗺𝘀𝘁 𝘀𝘁𝗲𝗿𝗸 𝗲𝗻 𝗿𝗲𝗹𝗲𝘃𝗮𝗻𝘁 𝘁𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻?
‘Het blijft belangrijk om de hulpvraag van kinderen en ouders centraal te stellen. En ze altijd mee te nemen in keuzes en overwegingen in de behandeling. Door drukte kunnen hulpvragen niet altijd meteen in zijn volledigheid worden opgepakt. Juist dan is het cruciaal om samen te bepalen wat prioriteit heeft. Vaak kunnen we al met één onderdeel van de hulpvraag aan de slag, zodat niemand hoeft te wachten. Als je dit goed met elkaar bespreekt, ontstaat er een sterk en gedragen plan.’

𝘐𝘯 𝘥𝘦 𝘴𝘦𝘳𝘪𝘦 ‘𝘝𝘪𝘫𝘧 𝘷𝘳𝘢𝘨𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯’ 𝘴𝘱𝘳𝘦𝘦𝘬𝘵 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘔𝘢𝘨𝘢𝘻𝘪𝘯𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘧𝘦𝘴𝘴𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘯 𝘥𝘦 𝘔𝘦𝘥𝘪𝘴𝘤𝘩 𝘚𝘱𝘦𝘤𝘪𝘢𝘭𝘪𝘴𝘵𝘪𝘴𝘤𝘩𝘦 𝘙𝘦𝘷𝘢𝘭𝘪𝘥𝘢𝘵𝘪𝘦 (𝘔𝘚𝘙). 𝘞𝘦 𝘨𝘢𝘢𝘯 𝘪𝘯 𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘶𝘯 𝘸𝘦𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘥𝘦 𝘴𝘦𝘤𝘵𝘰𝘳, 𝘥𝘦 𝘥𝘢𝘨𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘴𝘦 𝘱𝘳𝘢𝘬𝘵𝘪𝘫𝘬 𝘷𝘢𝘯 𝘩𝘶𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬 𝘦𝘯 𝘸𝘢𝘵 𝘥𝘦 𝘔𝘚𝘙 𝘶𝘯𝘪𝘦𝘬 𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵 𝘵𝘦𝘯 𝘰𝘱𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦 𝘮𝘦𝘥𝘪𝘴𝘤𝘩𝘦 𝘻𝘰𝘳𝘨.

29/05/2026

Een geweldige prestatie van de revalidanten van De Hoogstraat Revalidatie! 45 revalidanten beklommen deze week de Domtoren in Utrecht. Er werden grenzen verlegd. Sommigen haalden boven verwachting de kapel en sommigen zelfs de top!

Kijk verder: 👇, of lees dit blog dat fysiotherapeut Eugénie Brinkhof er vorig jaar over schreef: https://www.revalidatie.nl/blog/pieken-op-de-dom/

28/05/2026

Het vernieuwde zwembad van Vogellanden werd eerder deze maand officieel geopend. Het is nu nog beter afgestemd op hun patiënten en uitermate duurzaam. Een belangrijke stap voor de toekomst, waar Vogellanden terecht enorm trots op is.

Lees verder: ⬇️

26/05/2026

In haar nieuwste blog voor Revalidatie Magazine, beschrijft ergotherapeut Aafke (Maasstad Ziekenhuis) de moeilijke uitdaging om aan een 11-jarige zoon van een patiënt uit te leggen wat de beroerte betekent, die zijn moeder trof.

𝐀𝐥𝐬 𝐞𝐫𝐠𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫𝐚𝐩𝐞𝐮𝐭 𝐬𝐭𝐢𝐦𝐮𝐥𝐞𝐞𝐫 𝐢𝐤 𝐫𝐞𝐯𝐚𝐥𝐢𝐝𝐚𝐧𝐭𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐭𝐢𝐣𝐝 𝐨𝐦 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐮𝐢𝐭 𝐡𝐮𝐧 𝐨𝐦𝐠𝐞𝐯𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐞𝐞 𝐭𝐞 𝐧𝐞𝐦𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐫𝐞𝐯𝐚𝐥𝐢𝐝𝐚𝐭𝐢𝐞. 𝐓𝐨𝐜𝐡 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐢𝐤 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐬𝐥𝐢𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐚𝐥𝐬 𝐢𝐤 𝐳𝐢𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐊𝐚𝐫𝐢𝐧 𝐯𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐦𝐚𝐧, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝟏𝟏-𝐣𝐚𝐫𝐢𝐠𝐞 𝐳𝐨𝐨𝐧 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐠𝐞𝐧𝐨𝐦𝐞𝐧.

𝐋𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐨𝐩
Karin heeft twee kinderen van 17 en 11 jaar en een stabiele, nuchtere partner. Ze werkt 3,5 dag bij de kinderopvang en houdt thuis het overzicht: ze zorgt iedere dag dat er eten op tafel staat en dat de kinderen op tijd bij sport en hobby’s komen. Ze is de spil van het gezin. Totdat ze op eerste kerstdag een beroerte krijgt. Dan begint haar zoektocht naar wat ze nog wel en niet kan. De eerste keer dat ze bij mij kwam, zei ze meteen: ‘Ik heb echt zitten wachten op deze afspraak, zo fijn dat de ergotherapie nu start.’

𝐒𝐭𝐚𝐫𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐭𝐫𝐚𝐣𝐞𝐜𝐭
We doorlopen de diagnostische fase met kennismaken, assessments en uitleg. Bijna iedere week geeft ze aan dat ze fysiek echt vooruitgang merkt, maar ieder weekend tegen haar mentale grenzen aanloopt. Ze is vooral heel moe en heeft last van prikkels.

𝐁𝐞𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐮𝐢𝐭𝐥𝐞𝐠𝐠𝐞𝐧
Nu zit ze voor me, met haar man en zoon. De jongen vindt het zichtbaar spannend en wil liever bij zijn vader zitten dan op een eigen stoel. We gaan in gesprek en Karin vertelt dat hij zelf mee wilde. Als ik vraag of hij een beetje begrijpt wat er met zijn moeder is gebeurd, knikt hij twijfelachtig en komen er direct tranen omhoog. Zijn moeder vraagt hem of ik hem wat mag uitleggen, maar hij schudt zijn hoofd. Hij wil geen uitleg, dat vindt hij veel te spannend. Karin vertelt hem dat ik het wel heel begrijpelijk kan uitleggen. Ze vraagt of we het toch kunnen proberen. Hij stemt in. Mijn hersenen maken overuren: hoe ga ik dit aanpakken? Hoe ga ik eerlijk zijn? Hoe ga ik dit helder uitleggen voor een 11-jarige? En hoe ga ik, in haar moeilijke zoektocht waar het hele gezin mee te maken heeft, hoop geven?

𝐕𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭𝐢𝐠𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐞𝐧
Ik besluit ons hersenmodel erbij te pakken (en mezelf even tijd te geven). Ook zoek ik wat papieren bij elkaar die we vanuit de ergotherapie gebruiken om uitleg te geven. Dan bedenk ik dat een kind van 11 een ander kennisniveau heeft dan de gemiddelde volwassene die ik tegenover me heb. Ik zoek een afbeelding op internet waar het hart, de hersenen en alle bloedvaten in het lichaam te zien zijn. Ik leg hem uit hoe ons hart bloed rondpompt in ons lijf en ons brein en hoe de hersenen álles voor ons regelen. Hij knikt begrijpend.

Ik vertel verder en gebruik een metafoor van het wegennetwerk om uit te leggen dat zijn moeder gelukkig alles nog wel kan (en ze dus op alle wegen kan komen), maar dat alles iets moeilijker is geworden. Zo kan ze bijvoorbeeld niet meer over de snelweg naar een uitwedstrijd rijden, maar moet ze over alle kleine wegen rijden. De slimme jongen merkt op dat ze er dus langer over doet. Precies! En ze wordt daardoor ook sneller moe, vul ik aan. Ze zal dus eerder moeten tanken.

Gedurende de uitleg, waar ik gelukkig een uur de tijd voor kan nemen, zie ik verdrietige tranen. Als ze bij hem ontstaan, komen ook de tranen bij Karin. En als Karin huilt, huilt haar zoon ook. Ondertussen troost vader beide: hij heeft zijn ene arm stevig om zijn zoon geslagen en zijn andere hand ligt rustig op haar been.

𝐁𝐥𝐢𝐣𝐞 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐞𝐧
Als de sessie bijna voorbij is, vraagt Karin hoe het ergotherapeutisch traject er verder uitziet. Ze is namelijk al zes weken in behandeling, en we hebben “alleen nog maar” de diagnostische fase doorlopen. Daarnaast heeft ze begrepen dat een gemiddeld traject 12 weken duurt. Ik vertel haar dat ik dat nog niet weet. We gaan binnenkort de ergotherapeutische diagnose en de doelen opstellen, daarna kan ik een inschatting maken van de duur van het traject. De diagnostische fase duurt soms lang. Maar ik neem hier bewust de tijd voor. Het is zo belangrijk om iemand goed te horen en goed te leren kennen. Om uit te zoeken waar de kern van het probleem ligt en dat zij én haar omgeving begrijpen wat er precies aan de hand is.

Daarna gaan we echt aan de slag, leg ik haar uit, dan gaan we stappen maken. Natuurlijk heb ik haar al wat kleine tips gegeven, maar het echte werk komt nog. Karin schiet vol. Haar zoontje schrikt en schiet ook vol. Maar nu zegt zijn moeder: ‘Lieverd, dit zijn blije tranen. Ik ben blij dat ik hier mag blijven en aan mijn herstel mag werken!’

Ik moest even slikken toen de 11-jarige jongen binnenkwam. Nu denk ik: fijn dat hij erbij was en wat mooi om te zien hoe dit gezin elkaar steunt in verdrietige én blije tranen.

20/05/2026

Ruud (inmiddels ademtherapeut bij Rijndam Revalidatie) zag dat het anders kon. Al veertig jaar werkt hij met kinderen en jongeren met een beperking. Eerst in het zwembad, later met muziek en technologie. Altijd met dezelfde vraag: hoe help je iemand vooruit, op zijn of haar manier?

Lees verder: 👇

𝗩𝗮𝗻 𝘇𝘄𝗲𝗺𝗹𝗲𝘀 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗺𝘂𝘇𝗶𝗲𝗸 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻
Ruud zag dat het anders kon. Al veertig jaar werkt hij met kinderen en jongeren met een beperking. Eerst in het zwembad, later met muziek en technologie. Altijd met dezelfde vraag: hoe help je iemand vooruit, op zijn of haar manier?

Wat begon met zwemles groeide uit tot een aanpak waarmee kinderen muziek maken tijdens hun therapie. Oefenen werd spelen. Ademen werd muziek. En meedoen kreeg een nieuwe betekenis.

Met zijn stichting My Breath My Music helpt Ruud kinderen en jongeren om zichzelf te uiten, contact te maken en plezier te beleven. Sommigen werden zelfs muzikant.

“Mijn kracht is dat ik van nul ben gestart. Ik ben het gaan doen, voor de ander.”

Lees het bijzondere verhaal van Ruud op onze website: https://www.rijndam.nl/van-zwemles-naar-muziek-maken/

19/05/2026

Een dwarslaesie verandert je leven in één klap. Zonder waarschuwing. Zonder voorbereiding. Wat volgt is een intensief klinisch traject, waarin alles draait om herstel: leren omgaan met je lichaam, opnieuw functioneren, en stap voor stap bouwen aan een nieuw dagelijks leven. Maar wat er daarna komt – het leven buiten de kliniek – blijkt voor veel mensen minstens zo uitdagend. En dat verdient aandacht, vindt Paul Boeren, voorzitter externe zaken bij Dwarslaesie Organisatie Nederland.

𝗗𝗲 𝗶𝗷𝘀𝗯𝗲𝗿𝗴 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗱𝗲 𝗿𝗼𝗹𝘀𝘁𝗼𝗲𝗹
Het beeld van iemand in een rolstoel is herkenbaar en zichtbaar. Maar dat is slechts het topje van de ijsberg. “Het grootste probleem is niet dat je niet meer kunt lopen,” vertelt Paul Boeren. “Wat mensen het meest belemmert, zit onder de oppervlakte. Denk aan pijn, blaas- en darmproblemen, vermoeidheid, seksualiteit. Dat zie je niet, maar het bepaalt wel je hele dagelijks functioneren.”

De klinische revalidatie is in Nederland goed georganiseerd en van hoge kwaliteit, vindt Boeren. Deze richt zich vooral op de medische en functionele aspecten van de revalidatie. “In de kliniek leer je hoe je functioneert in een aangepaste omgeving,” legt hij uit. “Maar je leert niet hoe je weer gaat werken, reizen, uitgaat of op vakantie gaat. Dat moet je zelf uitvinden. En daar gaat het vaak mis.”

𝗛𝗲𝘁 ‘𝘇𝘄𝗮𝗿𝘁𝗲 𝗴𝗮𝘁’ 𝗻𝗮 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲
Veel mensen komen na hun klinische revalidatie terecht in wat vaak het ‘zwarte gat’ wordt genoemd. De veilige omgeving, de structuur en de begeleiding vallen weg. Mensen moeten het zelf gaan doen en dat blijkt voor velen een hele grote uitdaging. Volgens Boeren is de groep van mensen die een dwarslaesie oplopen grofweg te verdelen in drie groepen:
• 20% redt zich relatief zelfstandig
• 60% wil wel, maar weet niet hoe
• 20% blijft langdurig vastlopen

Voor die grote middengroep ontbreekt vaak de juiste ondersteuning. “Die mensen zijn gemotiveerd, maar lopen vast in praktische vragen. Hoe ga je met het openbaar vervoer? Hoe regel je werk? Hoe ga je weer naar een café of theater? Dat leer je nergens.” Het gevolg: mensen blijven thuis, raken geïsoleerd en doen soms jarenlang nauwelijks mee in de maatschappij. Gemiddeld duurt het vijf tot zeven jaar voordat iemand weer enigszins ‘op de rit’ is.

𝗟𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝘁𝗲 𝗱𝗼𝗲𝗻 – 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻
Wat volgens Boeren cruciaal is, is leren door ervaring. Niet uit boeken, maar in de praktijk – met begeleiding. “Je leert zwemmen ook niet door erover te lezen. Je moet het water in. En je hebt iemand nodig die je helpt, die het voordoet en die vertrouwen geeft.” In de directe omgeving zijn meestal geen mensen met een dwarslaesie en dezelfde ervaring. Daardoor blijft de drempel om dingen te proberen hoog. Sociaal maatschappelijke revalidatieprogramma’s kunnen hier het verschil maken. In zulke trajecten oefenen deelnemers in realistische situaties: reizen, uitgaan, zelfstandig functioneren. Ze leren van elkaar én van ervaringsdeskundigen.

𝗜𝗻𝗰𝗹𝘂𝘀𝗶𝗲𝗽𝗮𝗰𝘁 𝗦𝗼𝗰𝗶𝗮𝗮𝗹 𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻
Dwarslaesie Organisatie Nederland is één van de partners van het Inclusiepact Sociaal Revalideren. Binnen dit Inclusiepact wordt het sociaal maatschappelijk revalidatieprogramma Sneller Onbeperkt Meedoen aangeboden. Boeren heeft enkele dagen met het programma meegelopen, dat deze keer speciaal gericht was op jonge mensen met een dwarslaesie. “Wat we zien is dat mensen enorme stappen maken. Sommigen gaan er voor het eerst in jaren weer op uit. Of zelfs voor het eerst sinds hun dwarslaesie naar een kroeg.”

𝗦𝘆𝘀𝘁𝗲𝗲𝗺𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝘀𝗹𝘂𝗶𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗮𝗮𝗻
Wat weer mee kunnen doen betekent, is voor iedereen anders. “Voor de één is dat weer kunnen sporten, voor de ander creatief bezig zijn of weer werken. Het gaat erom wat voor jóu belangrijk is.” Het huidige systeem werk daarin niet mee. Dat is ingericht op voorzieningen en regels, niet op individuele behoeften. “De systeemwereld sluit niet goed aan op de leefwereld van mensen. Alles is versnipperd. Voor een rolstoel ga je naar de ene instantie, voor vervoer naar een andere. Dat maakt het ingewikkeld.”

𝗢𝗻𝗯𝗲𝗸𝗲𝗻𝗱 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗼𝗻𝗯𝗲𝗺𝗶𝗻𝗱
Hoewel sociaal maatschappelijke revalidatieprogramma’s aantoonbaar werken, zijn ze nog weinig bekend – zowel bij verwijzers, zoals professionals en gemeenten, als bij de mensen zelf. Daardoor krijgen maar weinig mensen de kans om met een sociaal maatschappelijk revalidatieprogramma mee te doen. En dat is een probleem, want juist gemeenten spelen een belangrijke rol in de financiering via de Wmo. “Het is geen onwil,” benadrukt Boeren. “Het is onbekendheid. Met de complexiteit van een dwarslaesie én met het bestaan van dit soort programma’s. Daarnaast is het voor mensen zelf lastig om hulp te vragen voor iets wat ze nog niet kennen.”

𝗪𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗲𝗿 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴?
Om meer mensen een sociaal maatschappelijk revalidatieprogramma te laten volgen moeten er volgens Boeren drie dingen gebeuren:
• Beschikbaarheid van passende programma’s: Er moeten voldoende sociaal maatschappelijke revalidatietrajecten zijn, specifiek gericht op mensen met een dwarslaesie.
• Betere signalering en doorverwijzing: Zorgprofessionals moeten herkennen wanneer iemand vastloopt en actief doorverwijzen.
• Ondersteuning richting gemeenten: Mensen moeten geholpen worden bij het aanvragen van financiering, bijvoorbeeld met aanbevelingsbrieven en begeleiding.

“Je kunt niet verwachten dat iemand dit allemaal zelf regelt. Die heeft net een levensveranderende gebeurtenis meegemaakt”, vindt Boeren.

𝗞𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝘀𝘁𝗮𝗽𝗽𝗲𝗻, 𝗴𝗿𝗼𝗼𝘁 𝘃𝗲𝗿𝘀𝗰𝗵𝗶𝗹
De ambitie van Boeren is duidelijk: voorkomen dat mensen jarenlang vastzitten in het ‘zwarte gat’. Hij vindt dat de aanpak realistisch moet blijven. “We moeten groot denken, maar klein beginnen. Niet meteen het hele systeem veranderen, maar starten met een gerichte groep en laten zien dat het werkt.” Door successen zichtbaar te maken, neemt de bekendheid toe en ontstaat draagvlak bij zorginstellingen, gemeenten en beleidsmakers.

𝗘𝗲𝗻 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗼𝗼𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗱𝗿𝗶𝗷𝗳𝘃𝗲𝗲𝗿
Voor Paul Boeren is dit onderwerp meer dan werk. Hij liep zelf in 2009 een dwarslaesie op na een auto-ongeluk en ziet van dichtbij waar het systeem tekortschiet. “Ik hoor verhalen van jongeren die jarenlang niet meedoen. Dat raakt me. Dat moet anders kunnen. Het gaat niet alleen om overleven na een dwarslaesie. Het gaat om weer meedoen. En daar hebben mensen hulp bij nodig – op het juiste moment, op de juiste manier.”

Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport Stichting Handicap NL Revalideren is Leren

𝘍𝘰𝘵𝘰𝘨𝘳𝘢𝘧𝘪𝘦: 𝘐𝘯𝘨𝘦 𝘏𝘰𝘯𝘥𝘦𝘣𝘳𝘪𝘯𝘬

18/05/2026

Op 6 juni organiseren de collega's van De Hoogstraat Revalidatie de Korte Armen Dag. Een dag vol ontmoeting, inspiratie en herkenning. Van een kijkje in de werkplaats tot workshops over zelfbeeld en dagelijks leven. Voor kinderen, jongeren, volwassenen dus voor elke leeftijd én hun omgeving. Lees verder: 👇